Cuanto Cuesta

Veelzijdig Argentinië…

vrijdag, 18 januari 2008 om 13:16

Het is weer eens tijd voor een nieuwe episode van ons reisverslag. Waarin Jaap zich voelt als een 19e eeuwse landheer, Paula zich aansluit bij de dwaze moeders, Jorisjan een paar dagen niet weet hoe ‘ie moet zitten zitten en Nienke het voor elkaar krijgt een bus achteruit te laten rijden op de snelweg… Benieuwd? Lees dan gauw verder.

We zitten nog in Argentinië, maar zijn al wel weer een paar landen verder. Vanuit Buenos Aires zijn we een dag met de boot naar Uruguay gegaan. En gisteren waren we al stiekem even in Brazilië, maar daarover straks meer. Eerst Uruguay. We zijn eigenlijk aleen in het plaatsje Colonia geweest, maar dat was wel de moeite waard. Ouderwets ommuurd stadje met lekkere vis, portugese geschiedenis en een fijn strand. Leuke dagtrip vanuit BA. De dag erna kwamen Jaap en Paula naar Buenos Aires en hebben we de stad voor de tweede keer bekeken. Weer naar La Boca (niet naar het stadion deze keer), gewandeld door de haven, lekker eten in San Telmo. Maar ook een paar nieuwe dingen. Zo hebben we een bezoek gebracht aan de begraafpaats Recoleta. Een echte necropolis. Helemaal vol met de meest uitbundige grafvilla’s, waarbij het relatief eenvoudige grafhuisje van Eva Peron, beter bekend als Evita de grootste trekpleister is. De volgende dag waren we om 15.30 present op de Plaza de Mayo, waar nog steeds, al 30 jaar, iedere donderdag de dwaze moeders demonstreren en aandacht vragen voor hun verdwenen zoons en mannen. ’s Avonds namen we afscheid na tien dagen in deze mooie stad. Wij zaten in San Telmo, een gezellige wijk met veel terrasjes, tango op straat, overal antiekwinkels en een druk straatleven.
’s Avonds de (hele luxe) bus genomen naar Posadas. Onderweg werden we voorzien van lekker eten, wijn en voor het slapen gaan hadden we de keuze uit een glaasje champagne of een glas whiskey. Heerlijk reisje, aleen een baggerfilm. Bij aankomst een hotel gezocht en nog diezelfde middag (weer) een bus genomen naar San Ignacio Mini. Want deze provincie heeft naast de Iguazu en veel jungle ook een overschot aan oude jezuïten missies. We hebben er daarvan één bezocht. Hier hebben een stel paters ooit geprobeerd de lokale indianen te kerstenen, dat is wel gelukt, maar naar de nog rondlopende kinderen te oordelen zijn ze er niet beter van geworden. Ze leken in niets op de “rijke” Argentijn, die zich zo graag europees voordoet met italiaanse koffie, engelse kleding en franse keuken. De volgende dag hebben we met veel moeite een Estancia gevonden waar we wel een dagje door mochten brengen om te ervaren hoe de oude planters leefden (en nog leven). Estancia Santa Ines is een 100 jaar oude maté-plantage (soort kruidendrank, omgeven met rituelen, die hier door iedereen, maar dan ook iedereen gedronken wordt). We werden ontvangen op de patio, waar zelfs de 90-jarige eigenares ons nog even gedag kwam zeggen, waarna haar kleindochter ons meenam naar het bos om apen te zien en iets te vertellen over het gebied. Wat een rust na Buenos Aires. Het was zo sjiek. Een oud landhuis in Engelse stijl met overal personeel, donker hout, zilverwerk etc. In de eetkamer kregen we een enorme lunch en we hebben de afgelopen maanden nog niet zó op onze tafelmanieren te hoeven letten. Waanzinnig wat een sfeer. Niet moeilijk om je in te leven hoe het leven als landheer ooit is geweest. Sterker nog, het leven is gewoon nog zo daar. In de middag legde Jaap zich toe op de vervolmaking van zijn patriciërs-gevoel door heerlijk over de veranda en over het landgoed te struinen, terwijl Jorisjan en Nienke te paard de plantages gingen verkennen. Tering Jantje, die gaucho/cowboy rijstijl is beroerd voor je zitvlak. Maar mooi was het.

Lokale bussen (door de eigenares van de estancia omschreven als: ” leuk hoor, zit je tussen de gewone mensen!”) brachten ons de volgende dag naar een kruispunt waar we zouden worden opgepikt door de mensen van een Jungle Lodge. (www.tacuapi.com.ar) Dat werden we ook wel, maar niet nadat we dik 2 uur op een trekkerband hadden zitten wachten (lekker met een zere reet) en talloze vergeefse telefoontjes hadden gepleegd. Maar bij aankomst in de Lodge was dat gauw vergeten. We werden verwelkomd door de kok met een drankje op een prachtige plek midden in de jungle. Een schitterende houten lodge met 3 (van alle luxe voorziene) junglehutten. Bijna geen andere mensen, heel kleinschalig, maar heel mooi. Tussen de bananenbomen en de tacuapi, met een hele goeie kok, talloze vlinders alleen een iets te fanatieke gids die Nienke vanaf dag 1 Dopey noemde. Vanaf de lodge hebben we een tweetal jungletochten gemaakt, waarbij Paula ons bij de laatste erg versteld deed staan. Eerst al met behulp van lianen en boomwortels de berg af en dwars door jungle en rivieren, via een waterval weer omhoog geklommen. Met behulp van een touw zo’n 10 meter omhoog dóór een waterval. Terwijl ze een jaar geleden nog een rolstoel nodig had om zich voort te bewegen. Meer een klusje voor Marinus, maar geen centje pijn. Ook nog achterin een ouwe Jeep Pick-Up naar een tabaksplantage geweest en watervallen bezocht. Helaas moesten we na twee dagen alweer verder, want we hadden nog wel even kunnen blijven daar.

De laatste twee dagen waren gereserveerd voor de Iguazu Watervallen. De weg ernaar toe was een belevenis. Afgezien van 6 uur in een bloedhete bus tussen de “gewone” mensen, reed hij ons hotel voorbij terwijl we 3 minuten ervoor nog gezegd hadden waar we uit moesten stappen. Toen Nienke het even ging vragen en duidelijk maakte dat we echt niet gingen lopen, zette de zich schuldig voelende buschauffeur hem in z’n achteruit en reed een stuk terug op de snelweg. Toen dit toch te ver bleek heeft ‘ie een taxi aangehouden en betaald om ons naar het hotel te brengen. Geweldig. Maar dan de watervallen. Ze liggen precies op de grens met Brazilië. Eerst naar de argentijnse kant en een dag later naar de braziliaanse. Hierover kunnen we kort zijn. WAUW!. Maar kort zijn ligt niet in onze aard, dus een kleine poging iets van dit prachtigs te beschrijven. Aan de argentijnse kant kom je tot heel dicht bij de watervallen, word je zeiknat en kun je heerlijk wandelen. Je moet even door de toeristen heenkijken, maar dan zie je ook hele indrukwekkende dingen. Watervallen. Niet een paar, maar dik 270 stuks die daar met donderend geweld soms 70 meter naar beneden storten. Aan de andere, braziliaanse kant, heb je een prachtig overzicht over de hele serie watervallen. We zullen ons best doen zo snel mogelijk de foto’s erop te zetten, dan krijg je een klein beetje een indruk.
Vanmorgen zijn J&P vertrokken en zijn we weer met z’n tweetjes. Vandaag gaan we nog even naar Paraguay en dan vanavond door naar Sao Paolo. Wel lastig dat ze hiet portugees spreken, net nu we het spaans zo aardig onder de knie krijgen. Dat wordt weer ouderwets handen- en voetenwerk.

Liefs van Nienke en Jorisjan

Happy New Year!

zaterdag, 5 januari 2008 om 23:39

Okee dan, ‘t is 2008 en wat voor jaar het ook wordt, het wordt in elk geval het jaar van onze terugkomst. En alles wat daar mee samenhangt. Woning zoeken, werk zoeken, ritme zoeken etc. Maar voor het zover is hebben we nog een stuk Argentinië en Brazilië op het programma staan. Ook leuk…

Maar dat is toekomst. Nu even het verleden. Wat hebben we de afgelopen 2 weken zoal gedaan. We waren gebleven in Puerto Madryn, tussen de zeeleeuwen. Vandaar pakten we een bus naar Bariloche en ik moet zeggen, de weg van Puerto Madryn naar Bariloche is echt onbeschrijflijk…. saai. Patagonische Steppe. Veel vlakte, veel gras. Gelukkig had Nienke zich vergist met de kaartjes en een heeeeele luxe bus geboekt, met bedden en een glaasje wijn bij het eten. Dat maakte het uitzicht meer dan goed. En Bariloche was ook zeker de moeite waard. Het lijkt wel of het is overgenomen door de zwitsers. Nooit geweten dat die zo’n expansiedrift in zich hadden. Alleen maar houten chalets, kaasfondue en chocola ín het dorp en zodra je het dorp uitgaat alleen maar verschrikkelijk mooie vergezichten over talloze meren, besneeuwde bergen en andere zwitsers aandoende panorama’s. Hier brachten we ook onze kerstdagen door. Wel bijzonder hoor, op 1e kerstdag met 27 graden op een mountainbike door de bergen fietsen. Weer eens wat anders! ’s Avonds hebben we wel traditioneel een luxe kerstmaaltijd genoten in een restaurant. Van Jaap en Paula hadden we voor Sinterklaas geld gekregen om met kerst goed uit eten te gaan. Aangezien ze toen nog niet van de lokale prijzen op de hoogte waren (en ze sowieso nooit karig zijn in zulk soort dingen) eten we nu twee weken later nog steeds van dat kado… Maar lekker gegeten hebben we! Helaas niet met Wim-Lex en Maxima, die zaten in de buurt volgende de geruchten, maar we hebben ze niet herkend. Alhoewel, die grote kerstman die langskwam met z’n accordeon…. Tweede kerstdag (kennen ze niet in Zuid-Amerika) hebben we doorgebracht in de bus naar Mendoza, want daar moesten we alweer heen om twee dagen later Jaap en Paula op te halen. In Mendoza hadden we een appartementje gehuurd, met eigen keukentje en binnenplaatsje e.d. Prima plekje. De volgende dagen hebben we met z’n vieren doorgebracht. We hadden wel wat pech, want hoewel alles hier normaal 8 dagen per week 25 uur open is hebben de argentijnen besloten dat ze vanaf 2 dagen voor oud en nieuw alle auto’s huren, alle bus- en vliegtuigstoelen bezetten, alle hotelkamers boeken én dat alle winkels dicht moeten. Maar ook op andere manieren kun je lol hebben. We zijn met een wijntour meegeweest naar een paar wijngaarden om de beroemde argentijnse wijnen te proeven. (misschien maar goed dat we geen auto konden huren). En we zijn met het openbaar vervoer (soms is het minder goed als je geen auto kunt huren) naar de Puente del Inca geweest en hebben de Aconcagua gezien, de hoogste berg aan deze kant van de wereld. bijna 7000 meter. Mooi om naar te kijken…

Oud & Nieuw is hier heel bijzonder. Eten kan alleen in de snackbar op oudejaarsdag. En dan moet je je voorstellen dat je 8 euro moet betalen voor een net niet helemaal goed gebakken frikandel speciaal. En dan om 12 uur barst het los? EEEH, het was zo druk dat Jaap met een glas champagne in de hand het drukste kruispunt van Mendoza bezet kon houden voor 20 minuten, zonder dat er iets langskwam, laat staan dat we vuurwerk konden zien. Niet omdat het net zo mistig was als in Zwolle, maar gewoon omdat er niks was. Dat waren we de laatste jaren aan de gracht wel anders gewend, hoewel het ook wel rustig was om niet iedere 3 minuten een hartverzakking te krijgen van een klappende melkbus…

Op nieuwjaarsdag scheidden onze wegen alweer en vertrokken Jaap en Paula met de bus naar Bariloche, om daarna via Puerto Madryn (wij kennen die route al) naar Buenos Aires te komen. Ondertussen zijn wij rechtstreeks naar de stad van de Tango, Evita en de Dwaze Moeders gegaan. Hier zien we elkaar dinsdag weer. In BA zaten Fokke en Jolinde nog, dus die hadden voor ons mooi een hotelkamer gereserveerd in de volkswijk San Telmo. En hier genieten wij nu van alles wat deze wereldstad te bieden heeft. In elk geval hitte. De afgelopen dagen was het dik 35 graden hier. Nu gelukkig iets minder. We zijn hier uiteraard naar de Plaza de Mayo geweest, hebben door de haven gelopen. Zijn een hele dag wezen shoppen (zonder al te veel resultaat, maar ja). Vandaag waren we in La Boca. Een oude havenwijk waarvan in vroeger tijden de huizen geschilderd werden met restjes verf van de schepen die de haven aandeden en die in oude glorie hersteld is, althans de paar straten die leuk zijn voor toeristen. Het ziet er erg leuk uit, alleen het ligt er iets te dik bovenop. Iedere restaurant heeft wel een tango-show met livemuziek, alleen om die te horen moet ie net iets harder dan die van de buurman en die moet weer iets harder en zo eindig je met 12 tango’s die om het hardst spelen en er dus van een behoorlijk gesprek geen sprake meer kan zijn. Maar dan is er altijd nog het stadion van Boca Juniors. De club van Maradonna, die hier nog populairder is dan Cruyff bij ons. Normaliter zouden we waarschijnlijk nooit een kijkje gaan nemen daar, maar door het friese voetbalfanatisme van Fokke werden we toch nieuwsgierig en hebben we een rondleiding door het stadion gehad. Geweldig. Voor ons ongeveer net zo mooi als een tentoonstelling over tuinkabouters… Morgen gaan we waarschijnlijk een dagje naar Uruguay en dinsdag zien we Jeep en Meep weer, waarna we rustig richting de Iguazu watervallen trekken.

Tot de volgende keer!

Jorisjan

maandag, 24 december 2007 om 16:37

feliz-navidad.jpg

Reizen is onderweg zijn…

maandag, 24 december 2007 om 00:04

…en dat hebben we geweten de afgelopen dagen!
12 uur, 18 uur, 30 uur… ongelooflijk wat een afstanden over niks dan vlakte. Argentijnse pampa noemen ze het geloof ik, nou je kunt er met gemak een paar europese landen in kwijt! Gelukkig zijn de bussen prima, kunnen de stoelen achterover en krijg je zo nu en dan een broodje met koffie. Ook worden er regelmatig films gedraaid die, net als in Peru, van vaak beroerde kwaliteit zijn, maar die hier gelukkig niet op zo´n volume worden gedraaid dat je wel moet kijken of je nou wilt of niet. Hoe we ons vermaken? Lezen, kletsen, puzzelen, muziek luisteren, naar buiten kijken (al is dit hier dus niet heel boeiend) en proberen te slapen. Toch moet ik eerlijk zeggen dat het wel went. Zelfs ik slaap nu meestal wel een paar uurtjes!

De gletsjer “el Perito Moreno” die we vanuit El Calafate hebben bezocht was erg mooi. We hebben bijna 2 uur lang naar deze krakende en steunende ijswand zitten kijken, hopend dat er stukken afbraken. Er heel dichtbij komen was niet mogelijk zoals op de foto´s ook te zien is, maar in het echt is de wand ongeveer 60 meter hoog en zijn de “stukjes” die naar beneden vallen mega ijsblokken. Deze gletsjer verschuift ongeveer 40 cm per dag en hierdoor kraakt en breekt hij zo. Deze avond met Jolinde en Fokke nog wat gedronken en daarna hebben we na 2 gezellige weken afscheid genomen.

Op naar Ushuaia!
Ik weet het, voor we weggingen moest Nien - ik hou niet van kou - er niet veel van weten om hierheen te gaan, maar…wauw! En helemaal niet koud :-) Na uren vlakte, hobbelwegen, bootferry en 4 stempels rijker in ons paspoort (je moet door Chili om in Ushuaia te komen) waren we er dan eindelijk…zoals ze hier zeggen “El fin del mundo”!! De omgeving is hier weer groen met besneeuwde bergen en veel water.

Gelukkig konden we na heel wat zoeken nog een stapelbed in een dorm (slaapzaal) vinden. Mmm, reserveren toch handig tijdens het hoogseizoen? De volgende dag een beter plekje gevonden met mooi uitzicht over Ushuaia en het Beagle Kanaal. Op dit kanaal hebben we een paar uur een zeiltocht gedaan, waarbij we pinguins, zeeleeuwen, aalscholvers en veel mooie uitzichten hebben gezien. Zo woest en sneeuwachtig…dit is echt wat we ons bij Tierra del Fuego voorgesteld hadden! Grappig om te zien dat in de haven ook mooie nederlandse zeilschepen als de “Europa” liggen.

Na Ushuaia op weg naar de Peninsula Valdez, wat bijna niet gelukt was. Niet alleen hotels zijn vol, maar om een plekje in vliegtuig of bus moet je vechten. Terug over de hobbels, nog 4 stempels in het paspoort en dan de lange weg naar het noorden. Onderweg ook weer erg gelachen om het spaans om ons heen. Het lijkt alsof de gemiddelde Argentijn geboren is met een spraakgebrek…ze slissen enorm! Iedere keer weer moeilijk om niet in de lach te schieten als we met iemand praten. Volgens “ssjorisssjan” hebben ze bij de geboorte een klap voor hun hoofd gehad in plaats van onder hun kont. Maar we mogen niet klagen want na een Braziliaanse film over de Favelas in Rio de Janeiro te hebben gezien weten we dat het Portugees helemaal niet te volgen is, dat wordt nog een feestje!

De trekpleister van de Peninsula Valdes is whalewatching en dat leek ons wel erg mooi, zeker na de verhalen en foto´s van Fokke en Jolinde waren we helemaal voor! Auto gehuurd en op naar de peninsula. Jammer, vandaag de eerste dag dat ze niet uitvaren want de walvissen zijn WEG. Nou ja zeg… Gelukkig was onze rondrit verder erg mooi en hebben we weer voor ons nieuwe dieren gezien zoals armadillos, emoes, een vosje, pinguins, zee-olifanten en zeeleeuwen. Lekker om weer eens zelf de controle te hebben over je vervoersmiddel!
We genieten hier van het warme weer. We werden, onze ogen nog uitwrijvend na de busrit, verrast met zon, zee en strand en dat is ook wel weer erg lekker!

Vannacht met de bus naar Bariloche om daar kerst te vieren. Ik ben benieuwd of het daar zoals wij noemen een “kerstsfeer” is Tot nu toe komen we niet verder dan hier en daar een kerstslinger en wat ballen voor het raam. Nou is het hier ook tot 21 uur licht en kun je op een terrasje zitten dus gezellig met kaarsjes bij de kachel hoeft helemaal niet!
Toevallig zagen we vandaag foto´s in de krant van Willem Alexander en Maxima, die schijnen met het hele gezin deze dagen in Argentinie te zijn! Een aardige argentijnse vrouw (en duidelijk trots op Maxima) wist ons te vertellen dat de broer van Maxima een restaurant heeft bij Bariloche en dat ze daar graag naartoe gaan. Nou zoeken wij nog een leuk plekje om uit eten te gaan…

Goed, we gaan nog even wat eten voor we de bus in moeten.
We horen vaak dat jullie genieten van onze verhalen en soms krijgen we reacties vanuit onverwachte hoeken. Super! Blijven doen, hier genieten wij weer van!

Liefs vanuit een zonnig en warm Puerto Madryn
Nienke

Patagonië

donderdag, 13 december 2007 om 23:19

Kilometers maken, dat is het motto van de laatste twee weken. Reizen betekent beweging, je verplaatsen van A naar B en in Chili liggen A en B erg ver uit elkaar. Nou zijn er verschillende manieren om je te verplaatsen en we hebben een aantal middelen gebruikt. Ons vorige bericht was uit Valparaiso. Van daaruit hebben we een bus genomen, dwars door het Lake District, meer dan 1000 km. naar beneden naar Puerto Montt. Onderweg hadden we bedacht dat we wel eens met de boot verder zouden kunnen reizen naar beneden. In Puerto Montt kwamen we zaterdag aan en hebben we meteen twee bedden voor die maandg op de Navimag gereserveerd. De Navimag (www.navimag.com) is een vrachtschip dat zich naast het vervoeren van vracht naar het diepe zuiden van Patagonië heeft toegelegd op het meenemen van reizigers die ook die kant op willen en niet 3 dagen in de bus willen zitten. Maar daarover zodadelijk meer. Omdat we nog anderhalve dag over hadden voor de boot vertrok en Puerto Montt ongeveer net zo mooi is als het uitzicht in de metro van Parijs, hebben we meteen een bus verder genomen naar Castro op het bijzondere eiland Chiloé. Op dit eiland staan een stel bijzondere kerken en ze verkopen lekkere vis, maar voor de rest hebben we geen flauw idee wat je in godsnaam daar te zoeken hebt en waarom het zo hoog aangeslagen staat in de reisgidsen… Maar Nienke vond het zo leuk dat ze maandags, toen de boot een dag vertraging bleek te hebben er nog even een busreis van 7 uur tegenaan gooide om nog een keer terug te gaan naar dit prachtige dorp. (Okee, en ze had haar peruaanse bijna-alpacawollen sjaal laten liggen, die door dit busritje ineens 16 dollar en daarmee 2x duurder werd). Maar Dinsdagochtend mochten we aan boord en samen met zo’n 200 anderen begonnen we aan een 4 daagse reis dwars door de fjorden en kanalen van Patagonië en over de pacifische oceaan.

Wij hadden twee kooien onder in het ruim (volgens de omschrijving, maar bij nadere inspectie waren ze beter dan de duurdere prive-hutten) en het kan niet anders gezegd worden dan dat de bemanning erg z’n best deed om ons te vermaken. Naast 3 goede maaltijden per dag werden er voortdurend lezingen gehouden, films vertoond, muziek gespeeld en zelf een heuse bingo-avond georganiseerd. Het weer was wisselend en het ene moment hadden we prachtig uitzicht op de omgeving, op de bergen met sneeuw en de woeste eilanden en het andere moment was het zicht beperkt tot een paar meter zee om ons heen. Maar we hebben ons prima vermaakt aan boord, mede door onze medereizigers. Zo waren we in Castro al Jolinde (een oude bekende) en Fokke tegengekomen en op de boot hebben we gezellig geborreld, domino gespeeld en gekletst. De boot bracht ons op vrijdagmorgen vroeg in koud en winderig Puerto Natales. Het was maar goed dat we een kaart hadden die het tegendeel bewees anders waren we er zeker van geweest dat dit reeds het eind van de wereld was…

Hier was eerst Sinterklaas aan de beurt. Hadden we op de boot al een beetje 5 december mogen vieren in de vorm van de nederlandse Sándor die twee kilo snoepgoed had meegesjouwd en de hele boot van een sinterklaasgevoel voorzag. Het zou me niets verbazen als het volgend jaar in Chili een hit wordt die klaas! Maar wij vierden het aloud familiefeest via skype, webcam en e-mail. Zowel in Nederland als in Z-Amerika was enorm hard gewerkt om 10.000 fysieke kilometers weg te werken en een heus familiegevoel te creëren. Zo was er voor Jorisjan een website gemaakt met wikipedia/cuantocuesta-weetjes, kreeg Nienke digitaal de nieuwste CD van Anouk en werden er over en weer powerpoint-presentaties met kado’s uitgewisseld. Erg geslaagd allemaal!

Vanuit Puerto Natales kun je het nationaal park Torres del Paine bezoeken en na het inwinnen van wat informatie besloten we een tent, slaapzakken en matjes te huren,voor 4 dagen eten in te kopen en met de rugzak op zelf het park te gaan verkennen. In de bus er naar toe zaten Jolinde en Fokke met hetzelfde plan en zo belandden we met z’n vieren op de eerste camping van het park. Diezelfde dag nog 7 uur op en neer gelopen naar een uitzichtpunt onderaan de Torres del Paine, de rotsformatie waar het park naar is genoemd, en terug. ’s Avonds een kampvuurtje gemaakt en genoten van onze kant-en-klaar-pasta-maaltijd. Dag 2 alles ingepakt en wederom zo’n 7 uur gelopen naar de tweede overnachtingsplek. Het laatste stuk van deze wandeling werd spannend gemaakt door enorme windstoten waarbij we ons regelmatig aan een boom moesten vasthouden om niet van onze sokken gebalzen te worden. Geweldig. Verder adembenemende wandeling langs een knetterblauw meer, aan de voet van de Cuernos. Een granietformatie die de hele weg als een machtige hoorn boven ons uitstak. Aangekomen waren we uitgeput en na een heerlijke kant-en-klare-pasta-maaltijd wilden we alleen nog maar slapen. Jammer dat de harde ondergrond en de enorme windstoten ons dat onmogelijk maakten. Ze zeggen dat in het park het weer om de 5 minuten kan veranderen. Dat is vast waar, maar nu even niet. ’s Morgens 2,5 uur gelopen naar een uitzichtpunt boven in de Valle Frances, de wandeling meer dan waard. Langs riviertjes, door oeroud bos, langs een grote gletsjer. Heel indrukwekkend allemaal. Bovenaan moesten we ook weer 2 uur terug, maar terug op de camping hadden Nienke en ik nog energie teveel en hebben we de tent maar weer ingepakt en Jolinde en Fokke gedag gezegd en nog een twee uur gelopen naar een volgende camping. Daar hadden ze zelfs een restaurant en een winkeltje, dus voor we in de regen gingen koken en de tent opzetten hebben we eerst even genoten van een welverdiende warme chocomel/koud biertje (vul zelf maar in wie wat dronk) en zijn daarna heerlijk gaan slapen, wat nu een stuk beter lukte! De laatste dag wilden we, fanatiek als we zijn, nog op en neer lopen naar een gletsjes, uurtje of vijf. Maar de wind, regen en een gevoelstemperaruur van onder nul maakten ons minder fanatiek en we besloten huiswaarts te keren en in bad te gaan.

Zo gezegd zo gedaan en meteen de volgende ochtend, vanmorgen, donderdag, zijn we doorgegaan naar El Calafate, Argentinië, land nummer 15 van de trip. Je raadt het al, in de bus zagen we Jolinde en Fokke weer en zo eindigden we deze dag in hetzelfde hostel en zullen we morgen wel samen de gletsjers hier bezoeken voordat we dan toch echt een andere kant opgaan. Wij gaan de komende dagen door naar Ushaia, wat zelfs volgens de kaart het einde van de wereld is!

Hasta el proximo vez,  Nienke en Jorisjan