Maar eerst eens even 3 weken terug… we kwamen wel de 29e aan op Schiphol, de 27 hebben we Suriname al verlaten. Dan weet je dat het rechtstreeks maar een uurtje of 8 vliegen is naar Amsterdam. Maar nee, wij namen de alternatieve route via Brazilië en Engeland van….56 uurtjes!
Reizen is toch onderweg zijn?
Vertraging en turbulentie waren de onderwerpen van onze laatste etappe. Vanuit Suriname eerst naar Belém, in het noorden van Brazilië. Hier natuurlijk 100% controle want vanuit Suriname wordt nogal eens wat meegenomen… ruim 2 uur later dan eindelijk op het vliegveld. Omdat we de volgende ochtend erg vroeg weer moesten vliegen maar een hotel bij het vliegveld genomen.
Erg luxe, met haal -en breng service! Een béétje vergane glorie maar toch prettig dichtbij. Slapen doen we bijna niet, het besef dat we nu op weg zijn naar huis wordt toch wel steeds sterker.
Dan een binnenlands vluchtje naar Sao Paulo. Ik kan me er nog steeds over verbazen dat je 6 uur in een vliegtuig kunt zitten en dan nog steeds in Brazilië bent. Wat een immens land zeg… Dit vliegtuig vertrok met de nodige vertraging maar ach, we zouden in Sao Paulo toch uren moeten wachten dus een paar uur minder maakte niet uit. Dachten we.
Sao Paulo, één van de grootste luchthavens van de wereld, CHAOS! Stel je voor; 10 vertrekkende vliegtuigen op hetzelfde tijdstip, waarvan 2 ook met dezelfde bestemming…ja je raadt het al…Londen! Deze mensen zet je ook nog eens in hetzelfde hok (= vertrekhal) samen met een binnenlandse vlucht. Omdat op alle borden (die normaal de gate aangeven) hetzelfde staat, ga je als vluchtleider toch op een stoel staan zwaaien en roepen door welke deur die paar honderd mensen moeten? Wauw zeg, niet te geloven. We waren al gewaarschuwd voor dit vliegveld maar zo erg… ietsiePIETSIE later dan gepland zaten we dan eindelijk in onze, wel stoere, 2 verdiepingen-vliegtuig. Zaten, want rijden, laat staan vliegen, dat deden we nog niet. Nee want ook op de baan is het een grote chaos. Zo hé, waren wij blij toen we in de lucht waren! Nu nog maar afwachten of onze bagage echt op Schiphol aankomt…
Deze vlucht duurde lang. Zeker als je na zo lang op weg bent naar huis. Gelukkig een tv-schermpje in onze stoel met allerlei films, tv-series en muziek. Niet dat we er veel gebruik van hebben gemaakt want voor ons was het alweer nacht én waren we al aardig wat uurtjes op. Fijn hoor als ze je aan de lokale tijd willen laten wennen, maar een warme maaltijd midden in de nacht…getver! Een wijntje was dan wel weer lekker
Al met al zijn bussen van 20 uur toch beter dan het vliegtuig! Onze piloot heeft wel met plankgas gevlogen want de vertraging was bij aankomst in Londen nog maar 2 uurtjes. Gelukkig want alles leuk en aardig hoor maar nu wil ik naar huis!
Jemig wat spannend zeg. Zo in dat laatste uurtje besef je pas goed dat je er bijna bent. Even staat de reis, de inhoud ervan, op de achtergrond en ben je helemaal bezig met landen op Schiphol en wie daar zullen staan. De laatste keer voor de komende tijd door de douane. We mogen geen stempel van Nederland, jammer! Wachten op onze rugzakken en dan…

Fijn, overweldigend…hoi!! Een spandoek, bloemen, kussen en knuffels. Daar staan we dan. Dit weerzien op Schiphol, samen naar ‘t Harde, deze avond, de zaterdag met nog meer weerzien van familie en vrienden, allemaal een beetje een roes. Het afgelopen jaar hebben we veel contact gehouden door mailen en bellen, maar toch om iemand dan weer in het echt te zien is zo heerlijk!
Vertellen, luisteren, maar vooral kijken. Kijken naar de mensen die je zo lang niet gezien hebt vond ik prettig. Gewoon hier weer zijn tussen die mensen. Ineens lijkt je reis dan ver weg, tot je de gang inloopt en je rugzak ziet staan waar je een jaar uit hebt geleefd, tot je per ongeluk het papier in de prullenbak in plaats van in de wc gooit of je afvraagt of je het kraanwater kunt drinken. Kleine dingen die je doen beseffen dat je echt anders geleefd hebt.

De eerste week voelde erg raar. Enerzijds is Nederland bekend en vertrouwd, pik je dingen zo weer op hoe ze hier gaan, maar ook besef je zo goed dat je hier lang niet geweest bent en dat je moet wennen. Wennen aan de kou, het geregelde van alles, het binnen zijn, de drukte op straat, tv en radio. Als je ergens heen wilt moet je een auto of fiets hebben want busjes zijn er niet. Mensen scheuren langs en afspraken zijn weer belangrijk.
Deze eerste week hebben we ook besteed aan o.a. spullen uit de opslag halen en onze voorlopige woonplek (Nienke haar oude kamer in Assendorp) inrichten, een telefoonabonnement regelen, fiets kopen, boodschappen doen (dit was leuk, wat een keuze!!!) en natuurlijk mensen opzoeken.
Daarnaast sliepen we uit, ontbeten elke ochtend alsof we nog op reis waren en vonden we het nog het prettigst om samen wat rond te wandelen. Lekker bijslapen want niet alleen reizen kan vermoeiend zijn, alle indrukken hier zijn dat ook!
Ik weet nog dat ik me wel eens afvroeg wat “wennen” nou eigenlijk zou zijn. Het is je weg weer vinden op een andere plek, je weer thuis gaan voelen en op een andere manier weer je dagen invullen, voldoening vinden. Dit heeft tijd nodig.

Nu zijn we alweer 3 weken thuis en went het langzaam. Nog steeds vind ik het soms onwerkelijk dat we hier weer zijn, verlang ik terug naar de reis, naar de vrijheid en vooral het buiten leven en de warmte.
Ik heb al weer wat werk in het onderwijs en als pgb’er en dat vind ik heerlijk. Joris zei onderweg wel eens “jij houdt niet van reizen, maar van ergens anders zijn “. Klopt. Ik vind het prettig om ergens te zijn, mijn plekje te hebben en van daaruit dingen te doen. Of ik echt in Nederland wil zijn weet ik nog niet zo goed maar ik vind het heerlijk om weer vanuit één plek te leven. Heerlijk om weer met vriendinnen af te spreken, te winkelen, hier te fietsen en te zien hoe mooi het hier ook is.
Jorisjan doet ook rustig aan. Hij geniet weer van de krant (”zo, nu besef ik pas dat ik dat gemist heb!”), gaat lekker naar de zeeverkenners, vrienden, familie en houdt ook de vacatures in de gaten.
Regelmatig komen dingen van de reis boven, wat we hebben beleefd, wie we hebben ontmoet en wat we hebben gezien. Fijn om deze herinneringen samen te hebben. Ook is het leuk om het over plaatsen te hebben die we nog willen bezoeken. Nog geen concrete plannen hoor maar er is nog zoveel te zien!!

Lieve mensen, nogmaals bedankt voor al het meelezen en meeleven met ons, de reacties van jullie was waar wij weer naar uitkeken! Grappig om te horen dat voor veel mensen Cuanto Cuesta een standaard bezoekpagina of zelfs startpagina is geworden. Enneh voor de mensen die het zich afvragen…

Ruim 33000 euro.
Ciao!

sexy lesbian lingerie
ebony incredible pass
hardcore xxx pussy
latex porn
live sexcam vinden
private party mp3
cock shower
zyban smoking cessation trials
school girl fucked
beautiful girls in thongs
hairless vaginas
giant animals in cartoons
wire stripping machines
teenage sex orgy
thong sex
latina porn sites
dirty lesbian maids mature
girls spreading their legs
free shemale clips
best free porn
men sucking breasts
extreme torture lesbian torture
college male stud galleries
amateur deep throat xxx
jucy coed vedio
double-ended studs
use sildenafil small animals
tentacle monster porn
Redo For Sex
cum swap kiss
spank naughty student fuck
santa gag hat
tiny pre teen model
women caught on camera pissing
hot male body
teacher upskirt
korean slut
asian shower sex
Ass Cream-2 CD-1
summer sanders paparazzi oops galleries
stop smoking hypnosis
elkhart breast enlargement
euro shemale
pull up skirt
mexican stop smoking no prescription needed
petite gothic blowjobs
lingeries office
latino marketing for cosmetic dentistry
lisa lawyer shemale
schoolgirl uniforms
cock pussy
lolita porn sites
sexy kids
used candy vending machine
sexcam fun
twinks sample video
certified nurses aide registry
porn website passwords
wildlatinagirls.com password
ladies in leg casts
mens cocks
fucked by stud
teen smoking statistics
sexy bums
latina blowjob swallow
skinny anorexic women
fantasy lingerie crotchless
nude latin boys
Aroused CD-1
bdsm machine fuck
nylon net bags
tattoos tribal art
mpegs long duration free porn
skinny black teen
certified nurses aide registry
gay male celebrities nude
naked female soldiers
corset nylons sex
paparazzi nipple slips
Cream My Pie-3 CD-1
teen halloween parties
infinity symbol tattoo
largest boobs ever
doggie fuck
pinellas county schools
log in and password for russian sex bombs
celebrities with breast implants
amatuer mom
do wealthy people join the military
japan schoolgirl
free incest movies
slut slave
free handjob in nylon
forced masturbation
Driven CD-2
plumper ffm
office suck
nude asian men
backstabbing sluts
extreme female orgasm
smooth shaved
naked young men
pinup girl tattoos
latinas sex video
enormous ebony dick
hot latina porn
where can you upskirt women in new york city
jizz freaks
girl on girl porn
my first sex teacher videos
mens leather boots
uncle henry’s swap sheet
quitting smoking by hypnosis
mega mouth shark
licking a penis
log cabin decor
female orgasm sound
gay interracial creampie videos
naked girls kissing
naked virgins
nude celeb pic
naked mom pics
randy orton’s penis
hermione granger naked
dugong vagina
naked supermodels
paparazzi celebrity
diamond brand dog food
stocking glamour nostalgic glamour
sexcam amateurs
men sucking boys
free tennis upskirt
watch me jerk off
sex with a dog
beautiful redhead dancing naked
gay sex cartoon
xxx proposal hardcore sex deal
office desk layout designs
panties fuck
teen redhead sex
Internal Eruptions CD-2
jessica simpson paparazzi
girls next door stockings
twinks raw
fisting skinny
celeb fuck
sexy ebony
my first sex teacher videos
tit fuck cum
auto body frame machine
skinny dipping photos
naked news videos
canadian website that stream american tv
shit swap
naked masturbation men
Evil Anal-3 CD-1
kay parker private teacher
cunt surrendering orgasm sperm
hairy toes
asian sex mpegs
preteen wearing thongs
free blowjob videos
14 year old average penis size
k-12 student safety
internal orgasm
cum in my mouth movies
wet nurse for hire
male and female sex sperm eggs
gothic femdom
naughty nurses nude nurses
anal mom
plastic surgery slumber party
nipple slip video
lesbian fisting orgasm
naked supermodels
xxx picture mary kay & ashley olsen
sexy horny moms
vanessa hudgens paparazzi
fuck cartoon
sexy kids
amateur housewife orgies
granny black sex
young lady chatterly mpg
corset nylons sex
tribal tattoo pics
shemale rimjob
visa accepted winston cigarettes
open gag
porn pussy
grandmas shaved
sissy maid cocksucker
indian womens tongue
gator metal stud punches
white throat monitor
hairy gay studs fucking
ladies in leg casts
50 birthday gags
students caught having sex in school increasing
bbw nurse brunette
penis large
female hormones for male
bose wave radio sexcam
tattoo ideas for girls
jacksonville military trial lawyer
Reform School Girls CD-1
singing penis
best orgy
free asian porn movie clips
exotic korean pussy
girls swimsuits
Oversized Boobies-2 CD-1
amature wife swap sex video free
gay men naked
men with horse cocks
schoolgirl free gallery
nun sex
web sexcam
silk cut cigarette online retailer
log cabin home kits
cum swap kiss

2,5 uur taxi later stonden we in Paramaribo. Nederlandse straatnaambordjes, ouderwets aandoende uithangborden van bijvoorbeeld Rijwielhandel de Graaf, houten huizen, wit met groen, af en toe een stenen huis ertussen wat met hetzelfde gemak in hartje Delft zou kunnen staan. Sommige huizen totaal vervallen (zoals het houten gebouwtje dat het ministerie van volkshuisvesting huisvest!) en anderen prachtig gerestaureerd. Als ik het zou moeten omschrijven dan lijkt het nog het meest op een openluchtmuseum van de jaren ‘50. In één van die huizen vonden we een herberg waar we wel een nachtje konden slapen. Direkt nadat we onze tassen hadden neergezet zijn we te voet Paramaribo gaan verkennen. Geweldig, een feest der herkenning met caraïbisch tintje. Hotel Krasnapolsky!, Hollandia Warme Bakker (met krentebollen in de aanbieding), Pannekoeken- en Poffertjeshuis (Ik weet het Pannenkoeken, maar de nieuwe spelling is niet overal doorgedrongen…), raspatat met kaassoufflé, Cafe ‘t VAT en ga zo maar door. Natuurlijk voor de meesten van jullie heel normaal, maar na een jaar rijst met bonen is een broodje ouwe kaas een tropische verrassing! Maar naast deze “hollandse” dingen ook de surinaamse kant, roti-restaurants, rastafari’s met illegale DVD’s, linksrijdende auto’s, javaanse eettentjes op straat, fernandes-ijs en zon. Nou ja zón, de eerste dagen hadden we ook echt hollands weer. Regen, regen en nog eens regen.

Maar er moest natuurlijk meer gezien worden dan alleen Paramaribo. Na veel wikken en wegen, plannen en lezen hadden we een vol programma voor de ons resterende tijd. We wilden onze dagen in Suriname zo vol mogelijk proppen om zoveel mogelijk te zien en nog niet met naar huis gaan bezig te zijn. Niet dat we dat niet willen, maar er op zitten wachten is ook niks waard. Dus: Met een vliegtuig(je) de jungle in naar de Ralleighvallen. 3 miljoen voetbalvelden ongerepte natuur waar volgens onze gids niemand in woont (voor zover we weten, zei hij er direkt achteraan). Na een wandeling van een paar uur door het oerwoud (achter een bosneger met een machete aan, die overigens wel een graad in de ecologische biologie bezit) stonden we bovenop een granieten berg van 200 meter, de Voltzberg. Hier konden we 360 graden rond kijken en hebben we in ieder geval geen sporen van enig menselijk ingrijpen kunnen zien, op het kleine vliegveldje en de hut waarin we sliepen na. En ver kijken konden we, kilometers jungle die er vanaf hoogte uitziet als een krop brocoli. Een enorme krop brocoli.  We logeerden op een eilandje in de Coppenamerivier waar we dagelijks begroet werden door kleine aapjes die de banaan uit onze hand aten, waar we volop toekans, ara’s en andere papegaaien zagen, waar we brulapen eerst hoorden en dan zagen. Waar de vogelspinnen rondkropen, hele bijzondere kikkers, rupsen en andere kleine beestjes leefden. 5 minuten van een rivierstrandje waar je lekker kon zwemmen (als het droog was, want ook hier regende het meer wel dan niet). Uitstekende plek om 4 dagen door te brengen. Zo maagdelijk hadden we het regenwoud nog niet gezien.De wandelingen werden wel twee keer zo lang omdat Nienke graag van ieder beestje z’n biografie wil weten en de gids daar gretig op in ging.
Terug in Paramaribo konden we een kort nachtje slapen en melden ons om 8 uur de volgende ochtend alweer op het kantoor van een tour-operator voor ons volgende avontoer. Met een busje wat het na een uur begaf, maar na anderhalf uur werd vervangen de brownsberg op waar we halverwege vast kwamen te staan in de modder, waar we een uur later pas weer uit waren. Maar om 4 uur (geplande tijd 11 uur, maar ja, je bent in Suriname hè) waren we dan boven op de Brownsberg. Een natuurreservaat met wandeltochten door de jungle, langs watervallen en een prachtig uitzicht op het Brokopondo-stuwmeer. Onze reisgenoten (1 italiaan, 2 fransen en een irritante spanjaard) waren wat minder gecharmeerd van het oponthoud en bleven maar klagen over de beroerde service. Okee, zij hadden maar 1 dagje en wij 4, maar ja, je bent in Suriname hè. Het uitzicht was wat mistig, het was nog steeds erg regenachtig, maar desalniettemin bijzonder. Het stuwmeer is in 1964 gebouwd, maar de bomen die ooit op de plek van het water stonden steken er nog steeds bovenuit. Allemaal kale takken bedekken hele stukken van het meer. Dat surinaams hout niet werkt wisten we al, maar dat het zelfs na 50 jaar onderwater nog steeds niet is weggerot verklaart de enorme houtconcessies die China hier heeft en ook de illegale houtkap die je overal om je heen ziet gebeuren. Nee, hier zijn ze er nog niet wat verantwoord bosgebruik betreft… Na een nachtje op de berg, in een hangmat geslapen, maar heerlijk gegeten, want we hadden natuurlijk wel een kok bij ons, nog een wandeling en weer de berg af met de bus waar we (heel vervelend…) afscheid namen van onze 4 zuid-europese medereizigers die werden vervangen door 4 noordeuropese hollanders. Dat was een goeie ruil. Met hen hebben we nog twee nachten heerlijk op het eilandje Kininie Paati op de Boven-Suriname rivier doorgebracht. Dit bereik je alleen door vanaf Paramaribo 4 uur te rijden over de Bauxietweg. Dat is 4 uur hobbelen en stuiteren. En dan nog een klein uurtje met een snelle korjaal (kano met bb-motor) verder de rivier op. Onderweg zie je dan al langs de rivier allerlei Marrondorpen. Dorpen met afstammelingen die ooit van de plantages gevlucht zijn het ondoordringbare oerwoud in en daar nog steeds leven alsof er sinds het begin van de jaartelling niets gebeurd is in de wereld. Als je naar de mensen kijkt zou je net zo goed in donker-afrika kunnen zitten. Vrouwen slechts gekleed in een felgekleurde rok, met de tieten op de knieën die in de rivier aan het (af)wassen zijn, jongetjes die poedelnaakt eromheen zwemmen. Houten hutjes met daken van palmentakken met houtvuurtjes om te koken. Heel primitief, heel mooi. Drie van die dorpen hebben we bezocht. Sommige dorpen, zoals Gunsi, zijn niet door het christendom beïnvloed (maar wel door Coca-Cola en door Nokia) en anderen, zoals Nieuw Aurora en Jaw-Jaw, wel. Dit houdt in dat er aan de waterkant een kerk staat en dat de school de Pater weet-ik-veel school heet, maar dat daarachter de traditionele, afrikaanse rituelen met medicijnmannen en winti nog gewoon plaatsvinden. Een erg bijzonder bezoek. Maar soms wordt de idylle doorbroken wanneer je zoals te doen gebruikelijk bij een bezoek aan een dorp eerst het opperhoofd (de kapitein) gaat begroeten en je in de schaduw van een rieten hutje alleen een gebit ziet dat zich voorstelt als BERT en zich vervolgens excuseert omdat ie z’n beltegoed even moet opladen… En ook de plek waar we tussen de bezoeken door zaten was heerlijk. Een kleine houten lodge met z’n zessen en een overdekte plaats waaronder we kookten, nou ja de kok dan, en aten. Dat alles met uitzicht op de Suriname rivier waarin we ook zalig konden baden en lekker in het gras konden liggen. Een geweldige afsluiting van onze reis.

Terug in Paramaribo hebben we nog een fietstocht langs de plantages aan de Commewijne-rivier gemaakt. Mooi om zo op de fiets de historie te zien. En gelukkig ook nog heerlijk weer, de afgelopen paar dagen waren een stuk beter dan de eerste. En nu zijn we aan de terugreis. Weer terug naar Brazilië om vanuit Sao Paolo terug te vliegen en daar zitten we nu op het vliegveld ons laatse verslag vanuit Zuid-Amerika te typen. Morgen zijn we weer in Nederland. Een beetje zenuwachtig zijn we wel eerlijk gezegd. Hoe zal het daar zijn, wat is er veranderd en wat niet. Wat gaan we doen. Pfff, best spannend.

Maar mooi was het.

Tot zo! Nienke en Jorisjan

Na het carnaval in Salvador de Bahia zijn we een stuk noordelijker naar het strand gegaan. Het plan was om hier meerdere plaatsen aan te doen en zo langzaam naar Fortaleza te reizen, maar in Natal hebben we zo’n lekker plekje gevonden dat we daar een week zijn blijven zitten.
Dit plaatsje schijnt, na Antartica, de schoonste lucht ter wereld te hebben en daarnaast ook nog eens 3000 zonuren per jaar. Lekker toch?
Het plan hier was..relaxen! Beetje op het strand in een lekkere stoel zitten, zwemmen in de hoge golven (Nien), beetje lezen (Joris), wandelen en zonnen. Heerlijk, maar stilzitters als we zijn hadden we dat na een dagje wel weer gezien. Tijd voor wat actie! Het plan om een buggy te huren en over het strand te crossen was al snel gemaakt. Je kunt je laten rijden en een spectaculaire tocht door de duinen maken, maar ook kun je, veel leuker, zelf rijden! Je mag dan niet de duinen in omdat je hier “ervaren” voor moet zijn, maar wel mag je over het strand scheuren. We kregen van de verhuurder de tip om terug de verharde weg in plaats van het strand te nemen, want later op de middag zou de zee te hoog zijn om nog op het strand te kunnen rijden. Achteraf een gouden tip, want avonturiers als we zijn dachten we “nog wel terug te kunnen langs het strand” en zaten na een paar meter muurvast in het mulle zand. Gelukkig was er een man, gids en duidelijk al azend op ons, die ons zijn hulp aanbood. Hij dacht natuurlijk “ha toeristen, die hebben me zo wel nodig”
Na wat zelf proberen hebben we hem laten helpen en op zijn aanbod hebben we zelfs nog een stuk door de duinen gecrosst! Super spannend om van zo’n steile zandwand af te scheuren. Ook Joris mocht even rijden dus zijn dag ehh week was helemaal goed! Ongelooflijk wat een zandvlaktes, het lijkt wel de Sahara! Geen wonder dat je hier ook een tochtje per kameel kunt doen…

Dan weer een dagje strand en zwemmen. Een mooi systeem hier, want alles wat je maar nodig denkt te hebben komt langs…mannen met koude biertjes, stokjes met gegrild eten, kraaltjes en spiegeltjesspul, cd’tjes, strandkleren, zonnebrillen enz.  Zelfs een rijdende cocktailbar valt onder het aanbod. Helemaal goed, al is het soms wel irritant als er wéér iemand met hetzelfde langskomt…

Omdat niet alleen Natal mooie stranden heeft, hebben we nog een dag een autootje gehuurd. Geen VW golf, maar hier noemen ze het een VW gol. Prima bakkie om een dagje mee te rijden. Deed ons weer even aan de vrijheid denken die we altijd hadden met El Negro. Wat lijkt dat alweer lang geleden! Deze dag hebben we een boottocht gemaakt naar een ondiep gedeelte op zee waar je kon snorkelen. Duiken kon ook, maar het was maximaal 3 meter diep, dus wat er te duiken viel? Jammer want na zoveel maanden was duiken wel weer eens leuk geweest. Het snorkelen was wel erg mooi. Zo rondrijdend lang kleine dorpjes zagen we duidelijk dat Brazilië naast veel miljoenensteden met westerse uitstraling ook nog achterstandsgebieden heeft waar de mensen nog in kleine, soms lemen, huisjes wonen.

Heb ik het bovenste gedeelte eergisteren in de bus geschreven, vandaag zijn we al weer heel wat stappen én kilometers verder. De kilometers vooral tijdens de vluchten van Fortaleza naar Belem en dezelfde dag van Belem naar Cayenne. Voor het eerst in een dikke maand weer in een ander land.
En niet zomaar één, Frans Guyana is…Frans! Met toch erg bekende franse nummerborden, verkeersborden en dus ook… EURO’S! Dat was even raar toen we gingen pinnen!

Ons doel hier was een visum voor Suriname krijgen. Vanmorgen naar de ambassade en hier zonk ons de moed in de schoenen. 4 dagen zou het namelijk gaan duren stond op de deur geplakt en met deze briefjes kwamen mensen ook naar buiten. Toch papieren ingevuld en toen we aan de beurt waren onze oude tactiek, Joris regelt (kopieert spul) en Nien babbelt er op los, toegepast. De big mama die tot nu toe erg nors in het hokkie had gezeten toverde gelukkig een glimlach tevoorschijn toen ze zag dat we uit Nederland kwamen en zo begon een leuk gesprek. Waarom we in vredesnaam niet vanuit Amsterdam kwamen en ook niet vanuit Paramaribo naar Amsterdam terugvlogen vergde wat uitleg maar gelukkig kon het in het nederlands. Op mijn verbaasde reactie over de 4 dagen-regel vroeg ze wanneer we dan naar Suriname wilden. “ehh…vandaag?”
Hihi, dit was wel grappig vond ze geloof ik. Toen ik ook nog zei dat we maar 2 weken hadden werd er wat overlegd en kregen we ons afhaalbonnetje met een knipoog en de woorden “vanmiddag, tegen tweeën…” (met t mooie Surinaamse accent) YES!
Op dit moment zijn we dus weer een bladzijde verder in ons paspoort en klaar voor Suriname! Morgenvroeg 6 uur gaan we wachten tot het busje dat naar de grens gaat gevuld is (kan wel 4 uur duren) maar.. Suriname here we come!

Je hoort het, wij zijn nog helemaal in het reisgevoel, maar natuurlijk beseffen we ook dat we over ruim 2 weken weer op nederlandse bodem staan.
Omdat we na twee dagen reizen waarschijnlijk eerst wel willen slapen, nodigen we jullie zaterdag 1 maart uit om langs te komen. ’s Middags of ’s avonds maakt niet uit, vanaf een uur of 2 zijn wij wel wakker!

Waar?
Prins Mauritslaan 14 in ’t Harde, waar Jorisjan zijn ouders wonen.

Au revoir!
Nienke

Laten we de beleving vertellen van rijk naar arm. En daarmee (helaas) deels ook van blank naar zwart. Als je voldoende geld hebt zit je op een camarote, dat is een tribune die langs het “circuit” staat. Die tribunes kosten al gauw 100 euro per dag, wel met gratis eten en drinken en muziek. Vanaf die tribunes kijk je dan neer op, of eigenlijk sta je oog in oog met bands/artiesten die op een vrachtwagen door de straat worden gereden. Nou ja gereden, de schildpadden op de Galapagos gingen sneller. Over het circuit dat slechts zo´n 4 kilometer is doen ze meer dan 4 uur! En dat terwijl deze vrachtwagens zijn voorzien van meer PK´s dan een Formule 1-wagen, alleen wordt al dat geweld omgezet in Watt’s. De vrachtwagen is eigenlijk één grote stapel speakers op wielen. Verder opgevuld met laser, licht en dat soort fratsen. Om die vrachtwagen heen lopen de mensen met iets minder geld. Die hebben door een shirtje te kopen het recht die dag met die wagen mee te lopen. Afhankelijk van de populariteit van de band op de vrachtwagen kan zo’n shirtje ook nog wel 70 euro kosten. Deze groep kan soms oplopen tot 10.000 mensen om één enkele vrachtwagen. Allemaal in hetzelfde shirtje, een mooi gezicht. Deze groep mensen, een “blok” genoemd wordt bij elkaar gehouden door een touw, gedragen door touwdragers, begeleid door touwstuurders, onder supervisie van de touwbewaking en dat is een hele klus, maar de mensen hebben het geld er voor over om bij een populair “blok” te mogen horen én je hebt iets meer ruimte dan de derde groep carnavalsvierders, de mensen die gewoon de straat opgaan en genieten van de wagens die langskomen en af en toe een stuk meelopen. Dan is er nog een vierde groep mensen aanwezig en dat zijn zij die of de eerste dagen proberen genoeg te verdienen om de laatste dagen mee te kunnen doen, of na drie dagen de rollen omdraaien en hun saldo moeten aanvullen. Dit kan op verschillende manieren. Als touwdrager bij een blok, zwaar werk, maar wel midden in de muziek en een zeker inkomen. Of als ambulante verkoper. Met piepschuimdozen gevuld met halve liters bier en ijsblokjes door de waanzinnige menigte sjouwen en verkopen. Of met satestokjes langs de routes staan. Of met een bak met kaas op een stokje en een pannetje met gloeiende kooltjes dwars door de mensenmassa lopen om ter plekke kaas voor je te grillen. Of door argeloze toeristen van hun portemonnee af te helpen natuurlijk. Hier dwars doorheen lopen veel, heel veel politieagenten in ganzepas het feestgedruis binnen de perken te houden. Zelfs de anti-terroristeneenheid heeft die dagen gewoon straatdienst, want ook de terroristen vieren feest.
En wij? Wij deden of we gek waren en gingen dwars tegen alle waarschuwingen in gewoon de straat op, soms even eng door het gedruk en gehos van duizenden brazilianen, maar meestal gewoon meehossend op de enorme dreunende samba’s. Niks meegenomen, alleen wat geld gestopt op een plek die weer een heel andere invulling geeft aan de term “rijk geslacht”. Niet dat veel geld nodig hebt, want een halve liter die langs loopt kost 80 cent en is nog ijskoud ook! 3 dagen hebben we het volgehouden op straat. Niet zoals de echte braziliaan, tot 7 uur ´s morgens, maar toch, we hebben ons best gedaan. De laatste karren vertrekken pas tegen enen en moeten dan nog 4 uur rijden naar het eind. Al met al zijn er (moeilijk in te schatten) ettelijke miljoenen mensen op straat. Er zijn 3 van dit soort optochten tegelijk aan de gang in Salvador. Naast nog her en der optredens en shows. Hoewel Brazilië het meest gemengde land tot nu toe is wat afkomst betreft, ze hebben hier alle 32 kleuren tussen Ronald Koeman en Clarence Seedorf, is Salvador de “zwarte” stad. Erg veel afrikaanse invloeden en dat merk je ook goed in de percussie en dans tijdens het carnaval. Hier geen zwaaiende pluimen op trillende billen zoals in Rio, maar trommels, drums en dat soort werk. (Ook wel veel trillende billen trouwens, maar dat is een ander verhaal). Eén blok is nog even het vermelden waard. De “Filhos de Ghandy” 60 jaar geleden opgericht als eerbetoon aan de grote Indiër. 13.000 mannen, allen gekleed in witte lakens met een handdoek om hun hoofd geknoopt die 1 groot blok vormen. En geheel de ascetische geheelonthouder indachtig lopen ze hier al zoenend en rokend met een halve liter bier door de straten te swingen….

Het was een poging tot verduidelijking. Als je er meer van wilt weten moet je er volgend jaar zelf heengaan, wij gaan met plezier met je mee!

 Jorisjan

Samen met hen zitten we nu in een “cama e cafe” (bed & breakfast) in Rio. In tegenstelling tot Argentinië, waar breakfast echt alleen cafe = koffie is, krijgen we hier een 4-sterren ontbijt.. Vers bruin brood, fruit, yoghurt, koffie enz.. heerlijk! Dit in een groot huis met een uitzicht over Rio de Janeiro vanaf de groene wijk Santa Teresa dat op een heuvel ligt. Naar de stad kun je vanaf hier met een erg leuk trammetje…als deze rijdt en er plek is. Van de paar keer dat we ‘m hebben genomen moesten we 2x aan de buitenkant hangen om mee te kunnen en ging hij 1x stuk. Daarnaast gaat er rustig een sambaband in zitten spelen en hossen zodat de rit over het 20 meter hoge, smalle aquaduct wel érg spannend wordt! De mensen hier in huis zijn erg aardig en érg relaxed… beetje niks doen de hele dag, film kijken, wiet roken en dan met de auto 100 meter rijden om te gaan lunchen! Je begrijpt al, wij hebben hier ook lekker rustig aan gedaan. Dit weer nodigt ook niet echt uit om in Rio rond te wandelen…

We hebben wel wat van deze stad gezien hoor! Het meest vanuit de bus, want om ergens te komen moet je toch al snel een uurtje reizen. De stranden van Copacabana en Ipanema waren wel erg leuk om in het echt te zien en er een biertje te drinken. Vooral Ipanema is een luxe wijk met veel moderne winkels, dure hotels en dus ook “high society” people. Duidelijk te merken dat Brazilië nog weer rijker is dan Argentinië. Mensen lopen er heel modieus bij, vooroordeel over zo min en zo strak mogelijke kleding bevestigd.. , en het leven is hier duurder. Naast luxe zien we ook veel armoede en viezigheid hier. Onveilig hebben we ons nog niet gevoeld, maar er lopen wel veel types die ik in het donker liever niet tegen zou komen!
In één van de mega shopping-malls hebben we ons een dagje vermaakt met rondwandelen, kijken, kijken - niet kopen (vrééselijk die mode hier) en naar de bioscoop gaan.
Natuurlijk ook de beroemde Corvocado heuvel op om het grote, 30 meter hoge, jezusbeeld te bekijken en vanaf hier van het uitzicht over Rio te genieten.

Op het moment doen we ons best om uit te zoeken of we nog naar Suriname kunnen. Vluchten gaan er wel, maar we hebben een visum nodig dat een beetje moeilijk te krijgen is… tenminste, contact krijgen met iemand die ons kan vertellen hoe we een visum kunnen krijgen is lastig. Tot nu toe lijkt het ‘t makkelijkst om terug te gaan naar Nederland, daar een visum te regelen en dan met retourtje naar Suriname te gaan. Moet anders kunnen zou je toch denken??!! We gaan echt niet naar Nederland op en neer, dan maar een ander keertje naar Suriname en een plan B voor de komende laatste weken bedenken.

MAAR..eerst de carnaval!!! De eerste stap, een slaapplek, is geregeld. Zoals het er nu uitziet hebben we een plekje kunnen regelen in Salvador de Bahia, iemand heeft wel een kamer in haar appartement over voor ons. Ik weet het, klinkt lekker vaag, maar we zien wel, er is altijd wel een plekje om te slapen toch?!
Stap twee, er komen, wordt aan gewerkt. Ongelooflijk wat een drukte hier. Overnachtingen, bussen, vliegtuigen…vol of bijna vol en op z’n minst een keer duurder dan normaal. Dwingt ons weer tot verder vooruit plannen, wat we nog steeds niet zo graag doen Gelukkig weten we ondertussen ook aardig hoe nog dingen te regelen dus dit gaat ook helemaal goedkomen!
Stap drie, een outfit? Ja…ik denk dat we hier eerst een borreltje voor op moeten hebben en een beetje in de sambasfeer moeten komen.. wordt vervolgd!

Vannacht gaan we met de bus naar Ouro Preto, dit belooft een rustiek en mooi dorpje te zijn wat meer in het binnenland. Alhoewel, of het ergens rustig is in Brazilië op dit moment betwijfel ik…

fica bem!
Nienke

We zitten nog in Argentinië, maar zijn al wel weer een paar landen verder. Vanuit Buenos Aires zijn we een dag met de boot naar Uruguay gegaan. En gisteren waren we al stiekem even in Brazilië, maar daarover straks meer. Eerst Uruguay. We zijn eigenlijk aleen in het plaatsje Colonia geweest, maar dat was wel de moeite waard. Ouderwets ommuurd stadje met lekkere vis, portugese geschiedenis en een fijn strand. Leuke dagtrip vanuit BA. De dag erna kwamen Jaap en Paula naar Buenos Aires en hebben we de stad voor de tweede keer bekeken. Weer naar La Boca (niet naar het stadion deze keer), gewandeld door de haven, lekker eten in San Telmo. Maar ook een paar nieuwe dingen. Zo hebben we een bezoek gebracht aan de begraafpaats Recoleta. Een echte necropolis. Helemaal vol met de meest uitbundige grafvilla’s, waarbij het relatief eenvoudige grafhuisje van Eva Peron, beter bekend als Evita de grootste trekpleister is. De volgende dag waren we om 15.30 present op de Plaza de Mayo, waar nog steeds, al 30 jaar, iedere donderdag de dwaze moeders demonstreren en aandacht vragen voor hun verdwenen zoons en mannen. ’s Avonds namen we afscheid na tien dagen in deze mooie stad. Wij zaten in San Telmo, een gezellige wijk met veel terrasjes, tango op straat, overal antiekwinkels en een druk straatleven.
’s Avonds de (hele luxe) bus genomen naar Posadas. Onderweg werden we voorzien van lekker eten, wijn en voor het slapen gaan hadden we de keuze uit een glaasje champagne of een glas whiskey. Heerlijk reisje, aleen een baggerfilm. Bij aankomst een hotel gezocht en nog diezelfde middag (weer) een bus genomen naar San Ignacio Mini. Want deze provincie heeft naast de Iguazu en veel jungle ook een overschot aan oude jezuïten missies. We hebben er daarvan één bezocht. Hier hebben een stel paters ooit geprobeerd de lokale indianen te kerstenen, dat is wel gelukt, maar naar de nog rondlopende kinderen te oordelen zijn ze er niet beter van geworden. Ze leken in niets op de “rijke” Argentijn, die zich zo graag europees voordoet met italiaanse koffie, engelse kleding en franse keuken. De volgende dag hebben we met veel moeite een Estancia gevonden waar we wel een dagje door mochten brengen om te ervaren hoe de oude planters leefden (en nog leven). Estancia Santa Ines is een 100 jaar oude maté-plantage (soort kruidendrank, omgeven met rituelen, die hier door iedereen, maar dan ook iedereen gedronken wordt). We werden ontvangen op de patio, waar zelfs de 90-jarige eigenares ons nog even gedag kwam zeggen, waarna haar kleindochter ons meenam naar het bos om apen te zien en iets te vertellen over het gebied. Wat een rust na Buenos Aires. Het was zo sjiek. Een oud landhuis in Engelse stijl met overal personeel, donker hout, zilverwerk etc. In de eetkamer kregen we een enorme lunch en we hebben de afgelopen maanden nog niet zó op onze tafelmanieren te hoeven letten. Waanzinnig wat een sfeer. Niet moeilijk om je in te leven hoe het leven als landheer ooit is geweest. Sterker nog, het leven is gewoon nog zo daar. In de middag legde Jaap zich toe op de vervolmaking van zijn patriciërs-gevoel door heerlijk over de veranda en over het landgoed te struinen, terwijl Jorisjan en Nienke te paard de plantages gingen verkennen. Tering Jantje, die gaucho/cowboy rijstijl is beroerd voor je zitvlak. Maar mooi was het.

Lokale bussen (door de eigenares van de estancia omschreven als: ” leuk hoor, zit je tussen de gewone mensen!”) brachten ons de volgende dag naar een kruispunt waar we zouden worden opgepikt door de mensen van een Jungle Lodge. (www.tacuapi.com.ar) Dat werden we ook wel, maar niet nadat we dik 2 uur op een trekkerband hadden zitten wachten (lekker met een zere reet) en talloze vergeefse telefoontjes hadden gepleegd. Maar bij aankomst in de Lodge was dat gauw vergeten. We werden verwelkomd door de kok met een drankje op een prachtige plek midden in de jungle. Een schitterende houten lodge met 3 (van alle luxe voorziene) junglehutten. Bijna geen andere mensen, heel kleinschalig, maar heel mooi. Tussen de bananenbomen en de tacuapi, met een hele goeie kok, talloze vlinders alleen een iets te fanatieke gids die Nienke vanaf dag 1 Dopey noemde. Vanaf de lodge hebben we een tweetal jungletochten gemaakt, waarbij Paula ons bij de laatste erg versteld deed staan. Eerst al met behulp van lianen en boomwortels de berg af en dwars door jungle en rivieren, via een waterval weer omhoog geklommen. Met behulp van een touw zo’n 10 meter omhoog dóór een waterval. Terwijl ze een jaar geleden nog een rolstoel nodig had om zich voort te bewegen. Meer een klusje voor Marinus, maar geen centje pijn. Ook nog achterin een ouwe Jeep Pick-Up naar een tabaksplantage geweest en watervallen bezocht. Helaas moesten we na twee dagen alweer verder, want we hadden nog wel even kunnen blijven daar.

De laatste twee dagen waren gereserveerd voor de Iguazu Watervallen. De weg ernaar toe was een belevenis. Afgezien van 6 uur in een bloedhete bus tussen de “gewone” mensen, reed hij ons hotel voorbij terwijl we 3 minuten ervoor nog gezegd hadden waar we uit moesten stappen. Toen Nienke het even ging vragen en duidelijk maakte dat we echt niet gingen lopen, zette de zich schuldig voelende buschauffeur hem in z’n achteruit en reed een stuk terug op de snelweg. Toen dit toch te ver bleek heeft ‘ie een taxi aangehouden en betaald om ons naar het hotel te brengen. Geweldig. Maar dan de watervallen. Ze liggen precies op de grens met Brazilië. Eerst naar de argentijnse kant en een dag later naar de braziliaanse. Hierover kunnen we kort zijn. WAUW!. Maar kort zijn ligt niet in onze aard, dus een kleine poging iets van dit prachtigs te beschrijven. Aan de argentijnse kant kom je tot heel dicht bij de watervallen, word je zeiknat en kun je heerlijk wandelen. Je moet even door de toeristen heenkijken, maar dan zie je ook hele indrukwekkende dingen. Watervallen. Niet een paar, maar dik 270 stuks die daar met donderend geweld soms 70 meter naar beneden storten. Aan de andere, braziliaanse kant, heb je een prachtig overzicht over de hele serie watervallen. We zullen ons best doen zo snel mogelijk de foto’s erop te zetten, dan krijg je een klein beetje een indruk.
Vanmorgen zijn J&P vertrokken en zijn we weer met z’n tweetjes. Vandaag gaan we nog even naar Paraguay en dan vanavond door naar Sao Paolo. Wel lastig dat ze hiet portugees spreken, net nu we het spaans zo aardig onder de knie krijgen. Dat wordt weer ouderwets handen- en voetenwerk.

Liefs van Nienke en Jorisjan

Maar dat is toekomst. Nu even het verleden. Wat hebben we de afgelopen 2 weken zoal gedaan. We waren gebleven in Puerto Madryn, tussen de zeeleeuwen. Vandaar pakten we een bus naar Bariloche en ik moet zeggen, de weg van Puerto Madryn naar Bariloche is echt onbeschrijflijk…. saai. Patagonische Steppe. Veel vlakte, veel gras. Gelukkig had Nienke zich vergist met de kaartjes en een heeeeele luxe bus geboekt, met bedden en een glaasje wijn bij het eten. Dat maakte het uitzicht meer dan goed. En Bariloche was ook zeker de moeite waard. Het lijkt wel of het is overgenomen door de zwitsers. Nooit geweten dat die zo’n expansiedrift in zich hadden. Alleen maar houten chalets, kaasfondue en chocola ín het dorp en zodra je het dorp uitgaat alleen maar verschrikkelijk mooie vergezichten over talloze meren, besneeuwde bergen en andere zwitsers aandoende panorama’s. Hier brachten we ook onze kerstdagen door. Wel bijzonder hoor, op 1e kerstdag met 27 graden op een mountainbike door de bergen fietsen. Weer eens wat anders! ’s Avonds hebben we wel traditioneel een luxe kerstmaaltijd genoten in een restaurant. Van Jaap en Paula hadden we voor Sinterklaas geld gekregen om met kerst goed uit eten te gaan. Aangezien ze toen nog niet van de lokale prijzen op de hoogte waren (en ze sowieso nooit karig zijn in zulk soort dingen) eten we nu twee weken later nog steeds van dat kado… Maar lekker gegeten hebben we! Helaas niet met Wim-Lex en Maxima, die zaten in de buurt volgende de geruchten, maar we hebben ze niet herkend. Alhoewel, die grote kerstman die langskwam met z’n accordeon…. Tweede kerstdag (kennen ze niet in Zuid-Amerika) hebben we doorgebracht in de bus naar Mendoza, want daar moesten we alweer heen om twee dagen later Jaap en Paula op te halen. In Mendoza hadden we een appartementje gehuurd, met eigen keukentje en binnenplaatsje e.d. Prima plekje. De volgende dagen hebben we met z’n vieren doorgebracht. We hadden wel wat pech, want hoewel alles hier normaal 8 dagen per week 25 uur open is hebben de argentijnen besloten dat ze vanaf 2 dagen voor oud en nieuw alle auto’s huren, alle bus- en vliegtuigstoelen bezetten, alle hotelkamers boeken én dat alle winkels dicht moeten. Maar ook op andere manieren kun je lol hebben. We zijn met een wijntour meegeweest naar een paar wijngaarden om de beroemde argentijnse wijnen te proeven. (misschien maar goed dat we geen auto konden huren). En we zijn met het openbaar vervoer (soms is het minder goed als je geen auto kunt huren) naar de Puente del Inca geweest en hebben de Aconcagua gezien, de hoogste berg aan deze kant van de wereld. bijna 7000 meter. Mooi om naar te kijken…

Oud & Nieuw is hier heel bijzonder. Eten kan alleen in de snackbar op oudejaarsdag. En dan moet je je voorstellen dat je 8 euro moet betalen voor een net niet helemaal goed gebakken frikandel speciaal. En dan om 12 uur barst het los? EEEH, het was zo druk dat Jaap met een glas champagne in de hand het drukste kruispunt van Mendoza bezet kon houden voor 20 minuten, zonder dat er iets langskwam, laat staan dat we vuurwerk konden zien. Niet omdat het net zo mistig was als in Zwolle, maar gewoon omdat er niks was. Dat waren we de laatste jaren aan de gracht wel anders gewend, hoewel het ook wel rustig was om niet iedere 3 minuten een hartverzakking te krijgen van een klappende melkbus…

Op nieuwjaarsdag scheidden onze wegen alweer en vertrokken Jaap en Paula met de bus naar Bariloche, om daarna via Puerto Madryn (wij kennen die route al) naar Buenos Aires te komen. Ondertussen zijn wij rechtstreeks naar de stad van de Tango, Evita en de Dwaze Moeders gegaan. Hier zien we elkaar dinsdag weer. In BA zaten Fokke en Jolinde nog, dus die hadden voor ons mooi een hotelkamer gereserveerd in de volkswijk San Telmo. En hier genieten wij nu van alles wat deze wereldstad te bieden heeft. In elk geval hitte. De afgelopen dagen was het dik 35 graden hier. Nu gelukkig iets minder. We zijn hier uiteraard naar de Plaza de Mayo geweest, hebben door de haven gelopen. Zijn een hele dag wezen shoppen (zonder al te veel resultaat, maar ja). Vandaag waren we in La Boca. Een oude havenwijk waarvan in vroeger tijden de huizen geschilderd werden met restjes verf van de schepen die de haven aandeden en die in oude glorie hersteld is, althans de paar straten die leuk zijn voor toeristen. Het ziet er erg leuk uit, alleen het ligt er iets te dik bovenop. Iedere restaurant heeft wel een tango-show met livemuziek, alleen om die te horen moet ie net iets harder dan die van de buurman en die moet weer iets harder en zo eindig je met 12 tango’s die om het hardst spelen en er dus van een behoorlijk gesprek geen sprake meer kan zijn. Maar dan is er altijd nog het stadion van Boca Juniors. De club van Maradonna, die hier nog populairder is dan Cruyff bij ons. Normaliter zouden we waarschijnlijk nooit een kijkje gaan nemen daar, maar door het friese voetbalfanatisme van Fokke werden we toch nieuwsgierig en hebben we een rondleiding door het stadion gehad. Geweldig. Voor ons ongeveer net zo mooi als een tentoonstelling over tuinkabouters… Morgen gaan we waarschijnlijk een dagje naar Uruguay en dinsdag zien we Jeep en Meep weer, waarna we rustig richting de Iguazu watervallen trekken.

Tot de volgende keer!

Jorisjan

De gletsjer “el Perito Moreno” die we vanuit El Calafate hebben bezocht was erg mooi. We hebben bijna 2 uur lang naar deze krakende en steunende ijswand zitten kijken, hopend dat er stukken afbraken. Er heel dichtbij komen was niet mogelijk zoals op de foto´s ook te zien is, maar in het echt is de wand ongeveer 60 meter hoog en zijn de “stukjes” die naar beneden vallen mega ijsblokken. Deze gletsjer verschuift ongeveer 40 cm per dag en hierdoor kraakt en breekt hij zo. Deze avond met Jolinde en Fokke nog wat gedronken en daarna hebben we na 2 gezellige weken afscheid genomen.

Op naar Ushuaia!
Ik weet het, voor we weggingen moest Nien - ik hou niet van kou - er niet veel van weten om hierheen te gaan, maar…wauw! En helemaal niet koud Na uren vlakte, hobbelwegen, bootferry en 4 stempels rijker in ons paspoort (je moet door Chili om in Ushuaia te komen) waren we er dan eindelijk…zoals ze hier zeggen “El fin del mundo”!! De omgeving is hier weer groen met besneeuwde bergen en veel water.

Gelukkig konden we na heel wat zoeken nog een stapelbed in een dorm (slaapzaal) vinden. Mmm, reserveren toch handig tijdens het hoogseizoen? De volgende dag een beter plekje gevonden met mooi uitzicht over Ushuaia en het Beagle Kanaal. Op dit kanaal hebben we een paar uur een zeiltocht gedaan, waarbij we pinguins, zeeleeuwen, aalscholvers en veel mooie uitzichten hebben gezien. Zo woest en sneeuwachtig…dit is echt wat we ons bij Tierra del Fuego voorgesteld hadden! Grappig om te zien dat in de haven ook mooie nederlandse zeilschepen als de “Europa” liggen.

Na Ushuaia op weg naar de Peninsula Valdez, wat bijna niet gelukt was. Niet alleen hotels zijn vol, maar om een plekje in vliegtuig of bus moet je vechten. Terug over de hobbels, nog 4 stempels in het paspoort en dan de lange weg naar het noorden. Onderweg ook weer erg gelachen om het spaans om ons heen. Het lijkt alsof de gemiddelde Argentijn geboren is met een spraakgebrek…ze slissen enorm! Iedere keer weer moeilijk om niet in de lach te schieten als we met iemand praten. Volgens “ssjorisssjan” hebben ze bij de geboorte een klap voor hun hoofd gehad in plaats van onder hun kont. Maar we mogen niet klagen want na een Braziliaanse film over de Favelas in Rio de Janeiro te hebben gezien weten we dat het Portugees helemaal niet te volgen is, dat wordt nog een feestje!

De trekpleister van de Peninsula Valdes is whalewatching en dat leek ons wel erg mooi, zeker na de verhalen en foto´s van Fokke en Jolinde waren we helemaal voor! Auto gehuurd en op naar de peninsula. Jammer, vandaag de eerste dag dat ze niet uitvaren want de walvissen zijn WEG. Nou ja zeg… Gelukkig was onze rondrit verder erg mooi en hebben we weer voor ons nieuwe dieren gezien zoals armadillos, emoes, een vosje, pinguins, zee-olifanten en zeeleeuwen. Lekker om weer eens zelf de controle te hebben over je vervoersmiddel!
We genieten hier van het warme weer. We werden, onze ogen nog uitwrijvend na de busrit, verrast met zon, zee en strand en dat is ook wel weer erg lekker!

Vannacht met de bus naar Bariloche om daar kerst te vieren. Ik ben benieuwd of het daar zoals wij noemen een “kerstsfeer” is Tot nu toe komen we niet verder dan hier en daar een kerstslinger en wat ballen voor het raam. Nou is het hier ook tot 21 uur licht en kun je op een terrasje zitten dus gezellig met kaarsjes bij de kachel hoeft helemaal niet!
Toevallig zagen we vandaag foto´s in de krant van Willem Alexander en Maxima, die schijnen met het hele gezin deze dagen in Argentinie te zijn! Een aardige argentijnse vrouw (en duidelijk trots op Maxima) wist ons te vertellen dat de broer van Maxima een restaurant heeft bij Bariloche en dat ze daar graag naartoe gaan. Nou zoeken wij nog een leuk plekje om uit eten te gaan…

Goed, we gaan nog even wat eten voor we de bus in moeten.
We horen vaak dat jullie genieten van onze verhalen en soms krijgen we reacties vanuit onverwachte hoeken. Super! Blijven doen, hier genieten wij weer van!

Liefs vanuit een zonnig en warm Puerto Madryn
Nienke

Wij hadden twee kooien onder in het ruim (volgens de omschrijving, maar bij nadere inspectie waren ze beter dan de duurdere prive-hutten) en het kan niet anders gezegd worden dan dat de bemanning erg z’n best deed om ons te vermaken. Naast 3 goede maaltijden per dag werden er voortdurend lezingen gehouden, films vertoond, muziek gespeeld en zelf een heuse bingo-avond georganiseerd. Het weer was wisselend en het ene moment hadden we prachtig uitzicht op de omgeving, op de bergen met sneeuw en de woeste eilanden en het andere moment was het zicht beperkt tot een paar meter zee om ons heen. Maar we hebben ons prima vermaakt aan boord, mede door onze medereizigers. Zo waren we in Castro al Jolinde (een oude bekende) en Fokke tegengekomen en op de boot hebben we gezellig geborreld, domino gespeeld en gekletst. De boot bracht ons op vrijdagmorgen vroeg in koud en winderig Puerto Natales. Het was maar goed dat we een kaart hadden die het tegendeel bewees anders waren we er zeker van geweest dat dit reeds het eind van de wereld was…

Hier was eerst Sinterklaas aan de beurt. Hadden we op de boot al een beetje 5 december mogen vieren in de vorm van de nederlandse Sándor die twee kilo snoepgoed had meegesjouwd en de hele boot van een sinterklaasgevoel voorzag. Het zou me niets verbazen als het volgend jaar in Chili een hit wordt die klaas! Maar wij vierden het aloud familiefeest via skype, webcam en e-mail. Zowel in Nederland als in Z-Amerika was enorm hard gewerkt om 10.000 fysieke kilometers weg te werken en een heus familiegevoel te creëren. Zo was er voor Jorisjan een website gemaakt met wikipedia/cuantocuesta-weetjes, kreeg Nienke digitaal de nieuwste CD van Anouk en werden er over en weer powerpoint-presentaties met kado’s uitgewisseld. Erg geslaagd allemaal!

Vanuit Puerto Natales kun je het nationaal park Torres del Paine bezoeken en na het inwinnen van wat informatie besloten we een tent, slaapzakken en matjes te huren,voor 4 dagen eten in te kopen en met de rugzak op zelf het park te gaan verkennen. In de bus er naar toe zaten Jolinde en Fokke met hetzelfde plan en zo belandden we met z’n vieren op de eerste camping van het park. Diezelfde dag nog 7 uur op en neer gelopen naar een uitzichtpunt onderaan de Torres del Paine, de rotsformatie waar het park naar is genoemd, en terug. ’s Avonds een kampvuurtje gemaakt en genoten van onze kant-en-klaar-pasta-maaltijd. Dag 2 alles ingepakt en wederom zo’n 7 uur gelopen naar de tweede overnachtingsplek. Het laatste stuk van deze wandeling werd spannend gemaakt door enorme windstoten waarbij we ons regelmatig aan een boom moesten vasthouden om niet van onze sokken gebalzen te worden. Geweldig. Verder adembenemende wandeling langs een knetterblauw meer, aan de voet van de Cuernos. Een granietformatie die de hele weg als een machtige hoorn boven ons uitstak. Aangekomen waren we uitgeput en na een heerlijke kant-en-klare-pasta-maaltijd wilden we alleen nog maar slapen. Jammer dat de harde ondergrond en de enorme windstoten ons dat onmogelijk maakten. Ze zeggen dat in het park het weer om de 5 minuten kan veranderen. Dat is vast waar, maar nu even niet. ’s Morgens 2,5 uur gelopen naar een uitzichtpunt boven in de Valle Frances, de wandeling meer dan waard. Langs riviertjes, door oeroud bos, langs een grote gletsjer. Heel indrukwekkend allemaal. Bovenaan moesten we ook weer 2 uur terug, maar terug op de camping hadden Nienke en ik nog energie teveel en hebben we de tent maar weer ingepakt en Jolinde en Fokke gedag gezegd en nog een twee uur gelopen naar een volgende camping. Daar hadden ze zelfs een restaurant en een winkeltje, dus voor we in de regen gingen koken en de tent opzetten hebben we eerst even genoten van een welverdiende warme chocomel/koud biertje (vul zelf maar in wie wat dronk) en zijn daarna heerlijk gaan slapen, wat nu een stuk beter lukte! De laatste dag wilden we, fanatiek als we zijn, nog op en neer lopen naar een gletsjes, uurtje of vijf. Maar de wind, regen en een gevoelstemperaruur van onder nul maakten ons minder fanatiek en we besloten huiswaarts te keren en in bad te gaan.

Zo gezegd zo gedaan en meteen de volgende ochtend, vanmorgen, donderdag, zijn we doorgegaan naar El Calafate, Argentinië, land nummer 15 van de trip. Je raadt het al, in de bus zagen we Jolinde en Fokke weer en zo eindigden we deze dag in hetzelfde hostel en zullen we morgen wel samen de gletsjers hier bezoeken voordat we dan toch echt een andere kant opgaan. Wij gaan de komende dagen door naar Ushaia, wat zelfs volgens de kaart het einde van de wereld is!

Hasta el proximo vez,  Nienke en Jorisjan