Wat went dat geregelde leventje toch weer snel, krap 3 weken aan het werk en ik heb alweer zin in vakantie.

Nee hoor, gekheid, we werken iedere dag met erg veel plezier en het is eigenlijk jammer dat het volgende week alweer mijn laatste week is. We werken alleen wel heel erg hard en met daarnaast 3 x per week spaanse les en zeker 1 vergadering / vrijwilligers-bijeenkomst zijn we blij als we af en toe wat tijd voor onszelf hebben. Was de eerste week nog een beetje de kat uit de boom kijken., vanaf week 2 hadden we duidelijke doelen met een aantal van de kinderen die met name taal/spraakproblemen hebben (ik kan het ze niet kwalijk nemen, want ook wij krijgen dat spaans niet foutloos uit onze bek) en/of een behoorlijk beperkte motoriek. Wij proberen deze 3 kinderen iedere dag minimaal een half uur apart te nemen om diverse oefeningen met ze te doen. Ondertussen houdt dan de ander zich met de rest (slechts 12 stuks) bezig. De andere, peruaanse, vrijwilligers houden zich liever met koken (kost per maaltijd gemiddeld 3 uur met 3 personen), wassen (met 2 man, 3 uur) of andere huishoudelijke taken bezig. Daarnaast is aan Nienke gevraagd of ze zich bezig wil houden met de 6 maanden oude Jazmin, die een boel stimulatie op gehoorgebied en motoriek nodig heeft. Nou denken jullie natuurlijk dat het ouderwets peruaans sexisme is dat ze Nienke voor de baby´s vragen, maar niets is minder waar want de eerste paar uur van iedere werkdag hou ik me bezig met de was. Mocht ik in het begin alleen helpen, nu laten ze zelfs hun persoonlijke was voor me staan (daar trappen we dus niet in), aangezien ze erachter zijn gekomen (met wat europese hulp…) dat een wasmachine niet gewoon een hele grote teil is voor de handwas, dat 14 kg. betekent dat alles er in 1 keer in kan en niet hoe zwaar de machine is, en dat met een beetje systeem én gebruik van de wasmachine op een manier waarop dat bedoeld is het klusje door Tio Joris in een uurtje geklaard is. Dat geeft ons nog net genoeg tijd om wat te drinken, voordat onze eerste klanten thuiskomen.

Na de lunch hebben we dan tijd voor de overige kinderen. Huiswerk begint hier op je vierde. En dan hebben we het niet alleen over kleuren, knippen en plakken, maar 3 bladzijden rekensommen en 2 pagina´s schrijven. Met onze projectjes doen we dan wat oefeningen op de speelplaats op het dak, (tussen de luiers die daar dan hangen te drogen), of we zitten met ze op het kantoor, terwijl we de rest zo tactvol mogelijk verspreiden om hun huiswerk te kunnen doen én hulp te krijgen daarbij én niet afgeleid te worden door de anderen. Ja, ja, het leven van een kleuter in Peru valt niet altijd mee. Gelukkig hebben we al een aantal veranderingen erdoor gekregen, zoals het weghouden van de allerkleinsten uit de ruimte waar ook huiswerk wordt gemaakt en het uitdelen van ieder z´n eigen schrift en kleurtjes en potloden, zodat niet over ieder potlood of gummetje ruzie hoeft  te worden gemaakt. Langzaam maar zeker komen we er wel. Vanaf volgende week hebben we het voor elkaar dat er minder ¨westerse vrijwilligers¨ komen helpen met de was en de strijk. Daar hebben ze zelf ook wel talent voor. In plaats daarvan komen wij dan op de uren dat de kinderen als ongeleide projectielen door de best mooie, maar met 13 kinderen toch beperkte ruimte schieten. Ondertussen proberen we dan duidelijk te maken dat spelen met de kinderen leuk is én nuttig. Iets dat ze wel weten, maar nog niet ten uitvoer brengen.

Voor de rest hebben we weinig tijd om van de stad te genieten. Er loopt een grote rivier 100 meter van ons appartement, maar ik ben er nog niet geweest. ´s Avonds eten we een broodje en hebben we geen puf om uit eten te gaan. En afgelopen zondag zijn we op bezoek geweest bij de school waar we eigenlijk zouden gaan werken. Daar hielden ze en tombola voor een tweede verdieping. Er is namelijk iemand die van duizenden vierkante kilometers zand, stof en puin in de omgeving net de 25 meter wil waar 4 van de 6 lokalen van de school op zijn gebouwd en daar blijkens de rechter ook recht op heeft. De school ligt echt midden in… in niks eigenlijk. Zand, stof en een paar bakstenen huisjes met golfplaten erop. De peruaanse variant van onze Vinex-locatie is een zg. ¨pueblo joven.¨ Als er ruimte nodig is, bouwen ze een paar huisjes op een onbewoon-(de/bare) berghelling, zonder water, elektra, etc. Als ze dat twee jaar volhouden vindt de overheid het bewezen dat het bewoonbaar is en komen er langzaam nuts-voorzieningen. Het is aan particuliere initiatieven om scholen en ander door ons normaal geachte zaken te stichten en te onderhouden. Maar goed, de Tombola was een groot succes, met name door Nienke die met glinsteroogjes niet genoeg kon krijgen van de lootjes en een halve week huishoudgeld er doorheen heeft gejaagd…voor het goede doel. Alles aan kleren e.d. die we wonnen hebben we gehouden voor het weeshuis, het eten e.d. (veel prijzen waren zakken rijst/meel of pasta) hebben we ter plekke uitgedeeld aan wie het nodig had (iedereen had het nodig, dus de keuze was arbitrair, alleen de zeep was olfactorisch te bewijzen.

Tot slot beginnen we ons al echte peruanen te voelen, soms. Er zijn momenten dat we denken te verstaan wat de mannen die het openbaar vervoer regelen (vrij vertaald ¨schreeuwerds¨ genoemd) allemaal roepen, we kijken niet meer op als de armste kinderen in Esprit en Levi´s lopen, want dat maken ze aan de lopende band in het naaiatelier bij ons op de hoek, Als we een film willen kijken kopen we een dvd´tje  voor een dollar en als we een CD van de Beatles kopen kijken we niet raar op als nummers als ¨Hee Joed¨ of  ¨Jesterdee¨ op de achterkant vermeld staan. (Of ze ook op de CD zelf staan is altijd afwachten, maar meestal staat er zelfs meer op, want naast de Beatles wil je natuurlijk ook George Michael op dezelfde CD…)  Ja, ze maken hier alles na, maar zelfs ¨Meed In Chaina¨schrijven ze nog verkeerd!

Nou, ik ga op voor m´n laatste weekje en Nienke doet er nog twee achteraan. Zal best raar zijn om na 8 (ja, 8 alweer) maanden intensief op elkaars lip te hebben gezeten een paar weken op je eigen lip te moeten zitten, maar we zien wel hoe het gaat.

Groeten Jorisjan, ook van Nienke uiteraard.
p.s. Er staan foto´s op van het weeshuis en ons huisje!

Na ruim 7 maanden reizen en doen waar we zin in hebben, trokken we gisteren na een week werken met een goed gevoel de deur van het weeshuis achter ons dicht…vrij!!!

Ehh… weeshuis inderdaad en geen school zoals eerst het plan was! Toen we vorige week aankwamen in Arequipa werd ons gevraagd of we op een nieuw project wilden gaan werken. Een weeshuis met 11 kinderen, dat helemaal draait op vrijwilligers en dus wel wat hulp kan gebruiken. De kinderen worden er wel geplaatst door de regering, maar verder ondersteunt deze het bestaan niet d.m.v. geld of iets dergelijks.
Na een week hier iedere dag van 11 tot 17 uur te hebben geholpen, hebben we veel respect gekregen voor de locale vrijwilligers die hier dag (en nacht) zijn. Jee wat produceren die kids elke dag een was, rotzooi, geluid, afwas, vieze luiers etc.!
De sfeer is erg gezellig in het weeshuis, er wordt veel met en om de kinderen gelachen. Omdat veel kinderen uit een ongezonde omgeving komen met verschillende vormen van verwaarlozing of mishandeling is het ´t belangrijkst om aandacht en liefde, maar zeker ook structuur en discipline te bieden. Met verder alleen maar vrouwelijke vrijwilligers is Joris super voor de kinderen. Het is goed te merken dat hij als vaderfiguur wordt gezien. De kinderen noemen iedereen “tia” (tante) en “tio” (oom) maar Joris wordt ook veel “papa” genoemd. Erg leuk! Het eerste dat ze met hem willen doen is ravotten en opgetild worden!

Hoe zien onze dagen in het weeshuis er ongeveer uit…
Rond 11 uur (altijd afwachten met de busjes hier…geen tijdschema) wandelen we door de wijk naar het weeshuis. Dit is een ruim woonhuis met 3 verdiepingen, wat toch aan de kleine kant is als er het maximum aantal kinderen (15) zou zijn. Gelukkig zijn er 2 babies van 1 en 6 maanden oud die nog niet rondrennen! De rest van de kinderen is tussen de 2 en 10 jaar oud en zij gaan van 9.00 tot ongeveer 13.00 uur naar school. Tot deze tijd helpen wij met wassen, schoonmaken, strijken, vloer verven enz. Elke dag heeft wel weer een nieuw klusje! Als iedereen uit school is, eten we met z´n allen de almuerzo (=lunch). Dit is gelijk de belangrijkste maaltijd van de dag dus al dachten we hier vaker te zullen koken in ons eigen huisje, tot nu toe blijft het ´s avonds bij een broodje!
Na het eten helpen we de schoolgaande kinderen met hun huiswerk. En na een week weten we al dat de lerares het niet makkelijk met ons gaat krijgen…wat belachelijk veel en moeilijk huiswerk krijgen die kinderen op zeg! Kinderen van 5 jaar met 6 bladzijden kleur, schrijf en rekenwerk, en als je zwak bent krijg je toch gerust nog wat blaadjes extra?! Okee, de kinderen gaan minder lang naar school dan in Nederland, maar dit is echt niet meer grappig. Nou hebben we van andere vrijwilligers (met wie we wel samen wonen) al begrepen dat het schoolsysteem erg anders is. Leraren geven niet echt les, maar dicteren de opdrachten vaak die de kinderen dan thuis moeten gaan maken. Weinig uitleg en oefening, laat staan het aanleren van strategieën! Misschien is het maar goed dat ik niet op een school werk hier want ik zou me volgens mij mateloos ergeren.
Met een beetje geluk hebben we nog tijd om te spelen met de kinderen voor wij rond 17.00 uur naar huis gaan.
Na een week meelopen en de kinderen leren kennen, hebben we gisteren een gesprek met Lillian (alias “moeder-overste”) gehad. We hebben afgesproken op welke kinderen we ons gaan concentreren en waar we aan gaan werken. Deze doelen verschillen per kind maar gaan voornamelijk over het verbeteren van motoriek, spraak, sociaal- en spelgedrag. Voor ons prettig om concrete doelen te hebben en het geeft ook een goed gevoel dat we als professionals gezien worden in het werken met kinderen.
En verder? We hebben gewoon een appartement hier in Arequipa!!!!
Je tas helemaal leeghalen en in de kast zetten, een eigen keuken, badkamer, kamer, huissleutel…wauw dat is even wat anders! Het gebouw waar we wonen heeft 3 verdiepingen waarvan er 1 bewoond wordt door de huisbaas en de andere twee door vrijwilligers van “Traveller Not Tourist”, de organisatie waarvoor we werken. Wij wonen beneden met op dit moment nog 1 huisgenote. Arequipa is een prettige stad, de temperatuur is overdag rond de 25 graden en altijd zonnig! Er zijn veel leuke restaurants, gezellige straten en wat wij erg kunnen waarderen is dat je als toerist niet lastig gevallen wordt door mensen die tours, maaltijden, massages enzo willen verkopen.
Naast werk hebben we ook spaanse les, 6 uur per week. Dat is goed merkten we vandaag al na onze eerste les, want ondanks dat we ons ondertussen aardig kunnen redden in het spaans is wat meer achtergrond over de opbouw van de taal handig om verder te komen. We praten nu alleen maar in het heden…toekomst en verleden is errug lastig

Oh ja, de foto´s van Bolivia (en dat zijn er veel!) komen er aan… daarna zullen we snel in beeld laten zien waar we nu werken en wonen.

Tia Nienke

Al ruim een week geleden begonnen we onze Salkantaytrek, met als einddoel Machu Picchu. Een paar uur buiten Cusco, na het bepakken van de paarden kon het wandelen beginnen! Onze (prima) groep bestond uit 9 mensen, 2 koks, 2 paardenmannen, 8 paarden voor alle spullen en 1 gids. De eerste dag was een korte klim van ruim een uur in gelijk al letterlijk adembenemend gebied. Zicht op de berg Salkantay, ruim 6000 meter hoog met witte top en daar omheen alleen maar meer bergen. De foto´s laten zien hoe het eruit zag, maar hoe het voelde om daar te lopen…de koude wind, felle zon, sneeuwtoppen, stilte van de natuur en hier en daar wat schapen..wauw!
Na een heerlijke maaltijd (en dat op 2 pitjes!) lekker slapen om na een knetterkoude nacht verrassend lekker gewekt te worden met cocathee in onze tent. Deze thee wordt gemaakt van cocablaadjes en schijnt o.a. goed te zijn tegen hoogteziekte. Het doet je bloed sneller stromen waardoor de weinige zuurstof die je uit de lucht zo hoog krijgt, toch wat sneller door je lichaam gaat.

Nou hebben ze hier voor elk blaadje en bloemetje wel een medicinale uitleg, maar dit schijnt echt te werken… onschuldig als blad maar ,sorry mensen, over de grens meenemen mag echt niet!
Met de wereld om ons heen nog wittig en koud van de vriesnacht, begon onze wandeling. Al gauw werd het bloedheet, in de zon ploeterend de berg op om onze hoogste pas van de tocht (4600 meter) over te gaan.
En ja hoor…sneeuw! Na deze pittige klim, 6 uur afdalen om vervolgens bij erg primitief levende mensen op een veld te overnachten. Drogende dierenvellen, lemen hutjes, rubberen (van oude banden) sandalen, water uit de rivier, geen electriciteit, maar WEL een biertje te koop! Vooral de mannen onder ons erg blij… Dag 3 was een mooie wandeling van een uur of 6 (voor de snellen onder ons wat minder) afwisselend klimmen en dalen. Steeds de rivier volgend liepen we in een wat meer jungle-gebied. Zelfs een paar palmbomen onderweg! En ja, ook al heb je het gevoel hier soms alleen op de wereld te lopen, je bent en blijft toerist met geld, dus ook hier onderweg zo nu en dan hutjes met koopwaar. En gelijk hebben ze, want die gekke gringo´s betalen ook wel 6 i.p.v. 3 soles voor een snicker na 5 uur wandelen! (1 sol is 23 cent…). Dag 4 was erg pittig, stijf van de vorige dagen op naar de top! Deze lag 2 uur klimmen, maar bood wel een vergezicht op Machu Picchu. Met al dat lopen zou je bijna vergeten waarvoor je ook alweer kwam!
Dachten we:”ahh lekker het klimmen hebben we gehad”, onze gids had weer gelijk; de laatste afdaling was echt pijnlijk. Erg stijl naar beneden is niet fijn aan je benen! Nog een stukje horizontaal wandelen en na de laatste almuerzo (lunch) van onze kok SuperMario, met de trein naar Aguas Calientes om vanaf daar de volgende ochtend om 5.30 naar Machu Picchu te gaan.

Daar sta je dan…eindelijk het incabouwwerk dat je al zo lang kent, voor je in de ochtendschemering. Gelukkig vroeg, dus even tijd voor wat foto´s zonder de rest van de 2700 bezoekers er op. Het mooiste uitzicht zou zijn vanaf Huayna Picchu (jonge berg) die uitkijkt over Machu Picchu, dus hebben we die klim ook nog even gedaan. Voor Jorisjan misschien wel de zwaarste. Niet door de hoogte, maar wel door de smalle klauterpaadjes! Gelukkig hing er staaldraad om je vast te houden…

Weer een hoogtepunt van onze reis! Het grappige is dat je het gevoel hebt dat alles enorm oud is, maar met een leeftijd van ruim 500 jaar is Machu Picchu toch echt jonger dan veel bouwwerken in Europa. Toch indrukwekkend, te staan tussen al die bergen en je voor te stellen wat een enorm complex dit moet zijn geweest. Een plek om zeker een dag door te brengen, maar ja, we waren aan tourtijden gebonden, dus terug naar Cusco. Eerst met de trein naar Ollantaytambo waarna we met een 2-urige busreis in Cusco zouden zijn..
Als we een wakkere chauffeur hadden gehad! Na een spannend uur op de weg hebben we na 2 bijna ongelukken de man dringend verzocht om te stoppen en hebben we met onze medereizigers een taxi’s kunnen regelen. Ondertussen was het al laat en aangekomen in ons hostel knapte de sleutel af in het slot en hadden we geen kamer. Daar gingen de plannen van foto’s kijken met een wijntje in bed…na een uur wachten had onze hotelknul het hele slot kapotgebeiteld maar de deur bleef dicht..niet zo rapido fixo dus. We vonden het wel best en zijn naar een ander hostel gewandeld waar we ons zonder uit te pakken in bed hebben laten vallen…ahhh slapen!

Na nog 2 dagen genieten van de voorzieningen van Cusco op weg naar onze volgende bestemming; Puno aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, Lake Titicaca!

En ja hoor…daar gingen we weer…omdat we zeker wilden zijn van een plekje in de bus hadden we vantevoren al kaartjes gekocht voor 30 soles per persoon. De plaatsbewijzen zouden we de ochtend zelf krijgen. Om 10 uur present, maar nee, we moesten nog maar even wachten, kregen onze plaatsbewijzen nog niet. (béétje vreemd toch?) 1 minuut voor half komt een jongen, “kom, kom”. We lopen mee, spullen in de bus en stappen in…een heel andere bus dan we op het plaatje gezien hadden, vies, oud enz. Niet wat we van de lange afstandsbussen gewend zijn. Op ons briefje zien we 17 soles (ipv 30) p.p. staan. Nee he! Joris de bus weer uit, terug naar het kantoor. Natuurlijk wisten de dames van niks achter de balie en de Muchacho was er allang vandoor met onze tickets en het bewijs dat we 60 hebben betaald! Al snel werd ons 20 soles terug aangeboden door deze dames. Nee hoor, we willen die jongen én al ons geld…! Boel uitleg, excuses, jongen werkt hier niet (uhuh!), bla bla. Maar wij bleven mooi staan. We hebben de bus laten gaan en toen bleek dat we vastbesloten waren om hier te wachten (duidelijk een onderons geregeld zaakje, vandaar dat we pas als laatste de bus in mochten enz.) kregen we ineens onze 60 soles terug!!! Van de vrouw achter de balie! Niet te filmen gewoon! Een uur later en nu voor 20 sol per persoon zaten we in een mooie bus cama. Perfecto! De aanhouder wint zullen we maar zeggen!

Lake Titicaca, wat moet ik ervan zeggen. Een mooi meer hoor, maar één grote toeristenattractie. We zijn met een 2-daagse tour het meer op gegaan. Eerst een bezoek aan de Uros, drijvende rieteilanden, waar het leven van de mensen ongeveer in dienst staat van de toeristen. Wel bijzonder om te zien en te horen over de geschiedenis en leefwijze van de mensen op deze eilanden maar wij hebben het idee dat zonder toeristen dit niet meer zou bestaan. Het voelde net of we in een soort Archeon waren.

Daarna naar het eiland Amantani waar we overnacht hebben bij een familie thuis. Dit was wel heel bijzonder. Opgewacht door mooi aangeklede vrouwen werden we per tweetal meegenomen naar hun huis. Hier kregen we een prima kamer aangeboden. Bij dit bezoek hoorde een wandeling over het eiland en een feest waarbij we in traditionele kleding werden gestoken en moesten dansen. Voor beide kanten niet leuk. Maar ja voor hun is het bron van inkomsten dus moeten ze wel. We hebben ons nog niet eerder zo toerist gevoeld. De volgende dag nog een eiland waar ze de bijzondere traditie hebben dat je aan de mutsen van de mannen en de sjaals van de vrouwen kunt zien of ze vrijgezel of getrouwd zijn. Handig joh… Vergeet niet dat deze mensen er pas sinds 1970 wonen dus hoeveel traditie is het vraag je je dan af.

Goed, je hoort het al, wij zijn genezen van het Lake Titicaca en ook al kun je vanaf de boliviaanse kant van dit meer ook nog allerlei tourtjes doen, wij geloven het wel! Op naar La Paz dus!

Het verhaal is al erg lang, maar als laatste wil ik nog even vertellen dat Jorisjan en ik vanaf 15 oktober een poosje gaan werken in Arequipa. Na het lezen van de informatie aan mij over dit vrijwilligerswerk is Joris ook erg enthousiast geworden en heeft hij besloten niet naar Antarctica te gaan.

We hebben allebei erg veel zin om een aantal weken les te geven en tegelijk spaanse les te krijgen. Vandaar dat we na een maandje Bolivia weer terug gaan naar Peru. Ik blijf 6 weken en Joris 4 zodat hij Paaseiland kan bezoeken voor we elkaar dan begin december weer in Zuid-Chili ontmoeten. Voor wie het leuk vindt om te kijken waar we gaan werken: www.travellernottourist.com is de website.

Sorry dat dit verhaal zo lang op zich heeft laten wachten…hasta pronto!

Liefs Nienke

p.s. Proberen vandaag ook deel 2 van defoto´s van Peru erop tekrijgen

Misschien kun je je na ons vorige verhaal voorstellen dat we een beetje gaar waren na alle busreizen, maar dit sloeg alles. Komen we op het vliegveld in Lima aan om naar Cusco te vliegen konden we ons vliegtuig niet vinden. Niet zo raar want dat was precies 24 uur eerder al vertrokken. Ik had de data bij de boeking blijkbaar niet helemaal op een rijtje…

Maar goed, met 23 dollar bijbetalen konden we gewoon meteen mee met de eerstkomende vlucht en we kregen weer stoel 2a en 2b, maar helaas, dit keer waren er geen business-class stoelen voor ons. In Cusco met de taxi op zoek naar een hostel. Daarvan hebben ze er maar 400 ofzo in deze stad. Maar na een ½ uurtje hadden we iets naar onze zin. Aangezien Cusco op 3400 meter hoogte ligt wordt aangeraden rustig aan te doen de eerste paar dagen om hoogteziekte te vermijden. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de eerste paar dagen hebben we (nou ja, met name ik) veel in bed gelegen. Cusco is het verzamelpunt van toeristen in de regio (iets anders dan ons vorige avontuur), maar dat brengt ook met zich mee dat je alles kunt krijgen wat je maar mist. Zoveel restaurants per vierkante meter vind je hooguit op het Leidseplein in Amsterdam en we kunnen dus iedere dag eten wat we willen. Ook shoppen is hier erg goed te doen, je wordt ongeveer van straat getrokken om alsjeblieft voor 2 soles (45 cent) een muts te kopen, je schoenen te laten poetsen, je te laten masseren, een echte alpacawollen sjaal te kopen (en als je daar allergisch voor bent is ie eigenlijk synthetisch….uhuh) enz. Maar ook volop nuttige dingen en we hebben dus op allerlei gebieden heerlijk “ bijgetankt”.

Maar je bent natuurlijk niet in Peru om niets te doen en zeker niet wanneer je in Cusco zit. Daarom hebben we vandaag een motor gehuurd en zijn we door de zg. Sacred Valley of the Inca’s gecrost. 163 km op een off-the-road-honda (hebben we ook echt nodig gehad). Dit was ook weer één van de mooiere dingen van onze reis. De hele dag door een vallei rijden met om de haverklap mensen in de meest mooie kleren/jurken/hoeden, al dan niet vergezeld door lama/ezel/geit, omlijst door enorm indrukwekkend gebergte met daarbovenuitstekend besneeuwde toppen van soms meer dan 6000  meter hoog. Dat alles onder een lekker zonnetje dat al je foto’s net even dat extra kleurtje geeft. In deze vallei struikel je tevens over de Incaruïnes. De één nog mooier dan de ander. Zeker een heel bijzondere plek en als we de foto’s hebben geplaatst zullen jullie dat met ons eens zijn.

Dan de komende week. We hebben een tocht geboekt om lopend naar Machu Picchu te gaan, de Salkantaytrail. Morgen (maandag voor ons) om 7 uur vertrekken we en vrijdag komen we dan bij Machu Picchu aan. 5 dagen lopen door adembenemend mooi gebied, o.a. over een pas op 4550 meter hoogte , slapen in tenten, door hele kleine Andesdorpjes wandelen om dan uiteindelijk vrijdag Machu Picchu te bereiken. Onze bagage gaat op paarden/ezels mee en er gaan dragers, koks en een gids mee. Moet weer iets heel moois worden. Jullie lezen het volgende week wel.

Groeten Nienke en Jorisjan

We besloten een alternatieve route Peru in te nemen, even weg van de “gringo-trail”, en dat hebben we geweten…

Weg van de toeristenroute betekent hier ook weg van de hotels, weg van restaurants en weg van openbaar vervoer. Zaken die normaalgesproken erg handig zijn. Maar het betekent ook avontuur, mooie plekken waar geen toerist komt, veel meer contact met lokale bevolking, verrassende maaltijden etc. Het betekent ook 3 uur met een pick-up truck naar het volgende plaatsje omdat er geen bussen rijden. Het betekent ook met 8 personen in een toyota corolla, omdat dat de enige verbinding is tussen twee plekken. Het betekent ook 9 uur opgevouwen met 25 mensen in een gammel volkswagenbusje over bergpassen van één auto breed op meer dan 3000 meter hoogte waar ze nog nooit van asfalt hebben gehoord, laat staan van vangrails. Het betekent ook stranden in een plaatsje met 100 inwoners waar maar twee keer per week een bus langskomt (helaas señor, net weg…) Gelukkig deelden de inwoners van het pittoreske Leymebamba wel een redelijk restaurant, een prima hotelletje en een meer dan prachtig museum, dus we hebben ons prima vermaakt 2 dagen tot de volgende bus.
Afgezien van het avontuur was het ons ook te doen om het pre-Columbiaanse fort Kuélap. Een schitterend 3000 meter hoog op een bergkam gelegen fort. Overwoekerd door cloud-forest met veel bromelia’s en met een indrukwekkende muur eromheen heeft dit ooit huis geboden aan zo’n 3000 mensen. Volgens de laatste peilingen in de krant staat deze plek op nummer 1 in de keuze voor de grootste Peruaanse wonderen, maar buiten Peru is het nauwelijks bekend en er komen dan ook maar 6 toeristen per dag.Na een kleine week van ontberingen kwamen we aan in Cajamarca (na twee busritten van in totaal 13 uur achter elkaar en in die tijd leg je hemelsbreed nog geen 200 kilometer af) en daarmee weer in de bewoonde wereld. En daarmee weer op asfalt wat onze nieren e.d. weer de tijd gaf op de juiste plek terug te kruipen en daarmee weer keus op de menukaart. (Lekker hoor, maar na 5 dagen aardappelsoep met kip en rijst als lunch én diner ben je ’t wel zat). Eén van die keuzes was cuy en we vonden dat we dat in de categorie “weet wat je eet” niet mochten overslaan. Wat het is moeten jullie zelf maar opzoeken, maar het is niet geschikt voor vegetariërs, mensen met een zwakke maag en kleine meisjes met een cavia als huisdier…Ook hadden ze daar weer keus uit vervoermiddelen en konden we dus na 2 dagen bijkomen met een luxe bus naar Trujillo, 7 uur verderop. Een luxe bus met beenruimte voor mensen boven de 1 meter 60, inclusief maaltijd aan boord (weer kip met rijst, maar het gaat om het idee) en dat voor het enorme bedrag van 6 euro p.p.
Vanuit Trujillo hebben we eerst de Huaca de la Luna en Huaca del Sol bezocht. Tempels/heiligdommen uit de tijd vóór de Inca’s. Daarna zijn we naar Chan Chan geweest. Dit is een enorm complex/stad, ook al uit de tijd vóór de Inca’s. Door de tijd/regen/grafrovers etc. staan alleen de onderste twee meter van alle muren nog, maar het heeft niet zo heel veel voorstellingsvermogen nodig om te bedenken hoe het er ooit moet hebben uitgezien en hoe groot het ooit is geweest. De gids vertelt de rest (en verzint er volgens ons meer omheen dan de oorspronkelijke bewoners ooit hebben bedoeld). Al met al best indrukwekkend. Vanavond gaan we met de nachtbus naar Lima om wat warme kleren te kopen en de volgende ochtend vliegen we dan door naar Cusco om van daaruit het zuiden van Peru te gaan ontdekken.

Groeten Jorisjan

P.S. voor de mensen die ons erg missen en voor de mensen die blij zijn dat we even weg zijn, vandaag zijn we halverwege onze reis…