Zoveel gedaan alweer in 10 dagen…

We zaten in Léon en zijn via Managua, de hoofdstad van Nicaragua, naar Granada gereden. In Managua zouden winkels zitten die Apple MacBook verkochten. We hadden wel iets wat je als adres zou kunnen opvatten, maar we hadden er niet op gerekend dat ze in een plaats met 1,4 miljoen inwoners wél laptops verkopen, maar geen straatnamen hebben. En dan bedoel ik niet geen straatnaambordjes, want dat is nog wel uit te vogelen. Ik bedoel echt geen straatnamen. Zo komt het dat je in Managua een adres als volgt krijgt: “Donde fue el antigua Cine Dorado, 2 1/2 cuadras al lago, 3 cuadras abajo” wat zoveel wil zeggen als: “Daar waar de oude bioscoop dorado was ga je 2 1/2 blok richting het meer en 3 blokken richting waar de zon onder gaat…” En dankzij Nienke die dit soort aanwijzingen feiloos snapt hadden ze daar inderdaad een apple-winkel. Ze hadden ook nog de laptop die ik wilde, kon ´em over een week ophalen. Dat gaf ons mooi de gelegenheid om de rest van Nicaragua te gaan verkennen. Dus meteen door naar Granada, de parel van Nica.

Inderdaad een mooie stad, veel koloniale, kleurrijke huizen, kerken (in roodborstjeseierenblauw geschilderd, ik verzin het ook niet) en “europese” restaurants, dus lekker aan de pastasalade en de espresso. Daar hebben we volop van genoten, want het culinaire hoogtepunt in Nicaragua is de Gallo Pinto, dwz. gebakken bonen met rijst, bij voorkeur als ontbijt. Ik moet zeggen dat het best lekker is als ontbijt, maar af en toe “continental breakfast, por favor” is ook wel lekker. We hebben hier ook nog een boottochtje gemaakt tussen (een aantal van) de 365 eilandjes die hier in het Lago de Nicaragua liggen. De eilandjes zijn met name gevuld door huizen van rijke nica´s en amerikanen, maar wel grappig om te zien. Nienke heeft zich een dagje heerlijk laten verwennen. Eerst een massage (van een blinde man, project ziende handen) en daarna naar de kapper, pedicure en manicure, (groot woord voor een tafel met een spiegel en allerlei toebehoren bij mensen in de woonkamer)  waardoor ze nu met een coupe nica en bloemetjes op haar teennagels loopt. Het hostel waar we zaten, the Bearded Monkey, had tevens een hut bij een kratermeer in de buurt, the Monkey Hut. Daar zijn we ook nog een nachtje geweest. Heerlijk zwemmen in de Laguna de Apoyo, 250 meter diep, licht zwavelig, heerlijke temperatuur, kortom een prima plek om even een dag uit te rusten van al dat intensieve relaxen van de afgelopen weken

We wilden ook nog naar het Isla de Ometepe, 2 vulkanen die midden in het Lago de Nicaragua boven water komen en waar op de randjes ook nog wat mensen leven. Met de, vooruit, ferry er naar toe. Het was zo´n ferry die iedereen wel kent,  van het 8-uur journaal als er weer eens één gezonken is. Volgepakt met mensen, scheefliggend, zo lek dat er iemand de hele weg met de hand moest pompen, kapitein met een biertje, maar meestal halen ze het en gelukkig ook nu.

Op zich was het een heerlijk plekje op dat eiland, we hadden een leuk hotel, Hacienda Merida, waarvandaan we gekayakt hebben naar monkey island en gewandeld (nou ja, loodzware hike van 4 uur) hebben naar de cascadas de San Ramon, halverwege volcan Maderas. We waren al gewaarschuwd dat we die niet moesten gaan beklimmen, loodzwaar en je ziet geen reet aan de top, dus dat hebben we niet gedaan. ´s Morgens werd op de Hacienda engelse les gegeven en Nienke heeft hier twee ochtenden geadvi.. eeh …assisteerd! Helaas was het water van het meer zo vervuild dat het niet uitnodigde om te zwemmen, dus na 3 nachten zijn we weer teruggegaan naar het vaste land. Ook omdat we de laptop op konden halen. Mooi verhaal nog. We wilden graag een taxi van de ferry naar de andere kant van het eiland. Ik ging op onderzoek en kwam met de taxichauffeur niet verder dan een prijs van 28 dollar. Dat was me teveel.We probeerden het even verderop bij een tankstation, pleegden een telefoontje, vonden een taxi voor 20 dollar en je raadt het al, dezelfde taxi kwam voor rijden….

Op het vaste land bleek de laptop nog niet geleverd te zijn, duurt zeker nog een week. Dat is ons eigenlijk te lang en we zijn vandaag maar vast onderweg gegaan naar Costa Rica, misschien dat het daar lukt. Tot daar!

Jorisjan

Zo ben je helemaal klaar om de jungle in te gaan en zo sta je in Nicaragua…

La Moskitia, een 7-daagse tocht zonder gids maar in ieder dorpje een local waar we naar moesten vragen die ons verder zou helpen. Met 5 personen voor $375 . Het klonk allemaal erg mooi deze opzet, lekker zelfstandig, maar toen we op de dag voor vertrek ineens met vage redenen te horen kregen dat we met z’n 2en zouden zijn en $585 per persoon moesten betalen begonnen we te twijfelen. De niet-eerlijkheid van de organisatie over het geld gaf voor ons de doorslag. Wie weet wat we onderweg nog tegen zouden komen aan extra betalingen. Kortom geen vertrouwen en niet doen dus.

Na een ruime week in La Ceiba, waarvan het grootste gedeelte in de Omega Jungle Lodge hebben we toen besloten om lekker naar Nicaragua te rijden. We wilden donderdag vertrekken maar de hevig regens die nacht en de opgewonden ”it’s gonna be GREAT rafting” kreten van Jeff en Scott van Omega hebben ons overgehaald om een nachtje langer te blijven. Joris had eerder die week al geraft op een kalme rivier, maar daar was met een nacht regen wel verandering in gekomen. Wauw wat een stroming. Soms heel spannend maar geweldig om door die kolkende stukken te raften. Bij een werd een reddingslijn uitgegooid voor de zekerheid en niet voor niks…wij konden 2 keer omdat een paar anderen niet durfden en we waren met 2 rafts. de 2e keer bleven we in de zuigende gedeelte waar het water neerkomt hangen en werden we helemaal omgezogen. Oeh best spannend als je even onder water bent, een boot op je kop krijgt die je weer naar beneden duwt en weet dat je onder water weg moet proberen te zwemmen (zoals ze uitgelegd hebben) anders wordt je net als de raft terug gezogen. Gelukkig heb je bescherming van zwemvest en helm maar toch..blauwe plekken! Als het goed is hebben onze mede-rafters het gefilmd en krijgen we dit binnenkort opgestuurd. Ontzettend gaaf om te doen. En heerlijk ook dat ik na een paar weken eindelijk weer wat activiteiten kon ondernemen. Naast raften hebben we ook een korte hike naar een waterval in Pico Bonito National park gemaakt dat aan de overkant van de rivier ligt.  Erg mooi, je kon achter het vallende water gaan zitten en je kon ook een sprong van 7 meter maken. Joris niet, Nienke wel gedaan met trillende benen en luidkeelse gil. Gaaf!

Vrijdagmiddag rond 3 uur hadden we ons al deels voor de jungletocht betaalde geld terug en konden we op weg naar Nicaragua. Even gedacht via La Moskitia te rijden maar op een goede wegenkaart was toch te zien dat je voor deze route een 4×4 nodig hebt. Nou is onze kever best stoer maar dit wilden we ‘m niet aandoen. De grote weg via San Pedro Sula (goh, eerder geweest?) en Tegucicalpa dus maar genomen. Een nacht als tussenstop in een autohotel in Santa Rita waar we heerlijk met onze gekochte brander zelf gekookt hebben. Mmmm…in het gras, eten koken…voelt als thuis! (ehh het kamperen dan).

Na een voorspoedige rit met 5!!! onvrijwillige tussenstops (hoe vaak word je in Nederland aangehouden door politie met de vraag of je wel een veiligheidsdriehoek in je auto hebt…!?!) kwamen we weer bij…jaa…de grens!  Altijd spannend met een auto. Zoals we ondertussen gewend zijn weer mannen als vliegen op stront die willen helpen en we kiezen er 1 om dit ook te doen. Blijkt iets niet te kloppen. Bij binnenkomst in Puerto Cortes hadden we voor het betaalde geld niet een simpel wit papier met krabbel en stempel moeten krijgen maar een wat luxere met kleurtjes enzo.. De boete is $250 maar als Joris zegt “stap maar in we’re gonna kick someones ass in Puerto Cortes”, zij naar Puerto Cortes bellen en Joris de bon van de wel betaalde 500 LPS kan laten zien is het oke. We krijgen een groen notitieblaadje met wat gegevens van de auto en een stempel (dat is waar het hier om draait, stempels van bobo’s) en mogen Honduras uit… nu Nicaragua nog in.

Een man (ja nog 1!) helpt en rijdt staand op onze achterbumper mee naar de Nicaraguan side. En ineens is hij verdwenen. Even later wordt hij afgevoerd terug naar Honduras. ehh? Een erg aardige Nicaraguaan gaat met Joris de papieren regelen. (if you need my smile honey?) Gaat prima. Een officieel papier is zo gepiept en 45 minuten na aankomen bij de grens staan we voor de laatste “grens” het touwtje dat als slagboom wordt gebruikt. Nog 3 mannen die zichzelf erg belangrijk vinden en allemaal ons paspoort NOG een keer willen zien (hoezo systeem??) en we mogen verder.

Ondertussen gaat de zon onder en zijn we nog een paar uur van onze bestemming Leon verwijderd. Het eerste stuk weg is echt Cuba in het kwadraat, even zijn we bang dat dit de wegen in Nicaragua zijn, maar gelukkig wordt het na een uurtje beter. In het donker rijden we met nog veel andere auto’s rustig verder en komen veilig in Leon aan.

Zo op het eerste gezicht is Nicaragua armoediger dan we de laatste tijd gezien hebben. Bedelende en slecht uitziende kinderen, viezigheid, oude auto’s, soms nog lemen hutjes en buiten de grote weg om is het allemaal zand/steen wegen. Wel zijn de mensen hier erg aardig en wordt onze neger veel nagekeken en gezwaaid. Leuk weer een nieuw land!

Gisteren zijn we naar hanengevechten geweest. Erg populair in Nicaragua en alleen al in Leon, wat de 4e grootste stad van Nicaragua is, worden in verschillende wijken gevechten gehouden. Via een cafe konden we met iemand mee er naartoe.  Iedere zondag na de ochtendkerkdienst passen de vrouwen op de kinderen en gaan veel mannen naar deze gevechten zo werd ons verteld. Volgens mij gewoon een excuus om ongelooflijk te kunnen zuipen en te wedden. Gruwelijk maar wel interessant om eens gezien te hebben. Rondom een met hout omringde “arena” van een paar meter doorsnee staan alle mannen te schreeuwen, fluiten en andere geluiden te maken. Hoe later het wordt, hoe meer drank er in zit, hoe heftiger het wordt. Brr..gruwelijk om te zien hoe deze hanen (bijna kaal gemaakt! hihi, raar gezicht met ”blote billen”) eerst opgefokt worden door met een andere haan ervoor langs te zwaaien, ze kleine mesjes om hun poten gebonden krijgen en dan losgelaten worden. Maximaal 15 minuten of eerder als er een doodgaat of het opgeeft duurt dit bloederige gevecht. Na een paar gevechten, veel foto’s en een gewonnen weddenschap van Joris verder hadden we het wel gezien. Op de pickup en terug naar de binnenstad!

We zitten weer in een heerlijk hostel, lazybonesleon.com en blijven hier een paar nachten voor we verder gaan via Managua waar Joris wil kijken voor een i-book (laptop) naar Granada.

Veel liefs van ons,

Nienke