Cuanto Cuesta

Archive for the ‘Nederland’ Category

En…hoe is het om weer hier te zijn?

dinsdag, maart 25th, 2008

Een vraag waarop ik de eerste week alleen maar “ik weet het niet zo goed” kon antwoorden en waar we op dit moment ook nog geen duidelijk antwoord op hebben. Het is wennen laten we maar zeggen.
Ik zal toch een poging doen te beschrijven hoe we hier nu zijn, back in Holanda!

Maar eerst eens even 3 weken terug… we kwamen wel de 29e aan op Schiphol, de 27 hebben we Suriname al verlaten. Dan weet je dat het rechtstreeks maar een uurtje of 8 vliegen is naar Amsterdam. Maar nee, wij namen de alternatieve route via Brazilië en Engeland van….56 uurtjes!
Reizen is toch onderweg zijn?
Vertraging en turbulentie waren de onderwerpen van onze laatste etappe. Vanuit Suriname eerst naar Belém, in het noorden van Brazilië. Hier natuurlijk 100% controle want vanuit Suriname wordt nogal eens wat meegenomen… ruim 2 uur later dan eindelijk op het vliegveld. Omdat we de volgende ochtend erg vroeg weer moesten vliegen maar een hotel bij het vliegveld genomen.
Erg luxe, met haal -en breng service! Een béétje vergane glorie maar toch prettig dichtbij. Slapen doen we bijna niet, het besef dat we nu op weg zijn naar huis wordt toch wel steeds sterker.
Dan een binnenlands vluchtje naar Sao Paulo. Ik kan me er nog steeds over verbazen dat je 6 uur in een vliegtuig kunt zitten en dan nog steeds in Brazilië bent. Wat een immens land zeg… Dit vliegtuig vertrok met de nodige vertraging maar ach, we zouden in Sao Paulo toch uren moeten wachten dus een paar uur minder maakte niet uit. Dachten we.
Sao Paulo, één van de grootste luchthavens van de wereld, CHAOS! Stel je voor; 10 vertrekkende vliegtuigen op hetzelfde tijdstip, waarvan 2 ook met dezelfde bestemming…ja je raadt het al…Londen! Deze mensen zet je ook nog eens in hetzelfde hok (= vertrekhal) samen met een binnenlandse vlucht. Omdat op alle borden (die normaal de gate aangeven) hetzelfde staat, ga je als vluchtleider toch op een stoel staan zwaaien en roepen door welke deur die paar honderd mensen moeten? Wauw zeg, niet te geloven. We waren al gewaarschuwd voor dit vliegveld maar zo erg… ietsiePIETSIE later dan gepland zaten we dan eindelijk in onze, wel stoere, 2 verdiepingen-vliegtuig. Zaten, want rijden, laat staan vliegen, dat deden we nog niet. Nee want ook op de baan is het een grote chaos. Zo hé, waren wij blij toen we in de lucht waren! Nu nog maar afwachten of onze bagage echt op Schiphol aankomt…
Deze vlucht duurde lang. Zeker als je na zo lang op weg bent naar huis. Gelukkig een tv-schermpje in onze stoel met allerlei films, tv-series en muziek. Niet dat we er veel gebruik van hebben gemaakt want voor ons was het alweer nacht én waren we al aardig wat uurtjes op. Fijn hoor als ze je aan de lokale tijd willen laten wennen, maar een warme maaltijd midden in de nacht…getver! Een wijntje was dan wel weer lekker ;-)
Al met al zijn bussen van 20 uur toch beter dan het vliegtuig! Onze piloot heeft wel met plankgas gevlogen want de vertraging was bij aankomst in Londen nog maar 2 uurtjes. Gelukkig want alles leuk en aardig hoor maar nu wil ik naar huis!
Jemig wat spannend zeg. Zo in dat laatste uurtje besef je pas goed dat je er bijna bent. Even staat de reis, de inhoud ervan, op de achtergrond en ben je helemaal bezig met landen op Schiphol en wie daar zullen staan. De laatste keer voor de komende tijd door de douane. We mogen geen stempel van Nederland, jammer! Wachten op onze rugzakken en dan…

Fijn, overweldigend…hoi!! Een spandoek, bloemen, kussen en knuffels. Daar staan we dan. Dit weerzien op Schiphol, samen naar ‘t Harde, deze avond, de zaterdag met nog meer weerzien van familie en vrienden, allemaal een beetje een roes. Het afgelopen jaar hebben we veel contact gehouden door mailen en bellen, maar toch om iemand dan weer in het echt te zien is zo heerlijk!
Vertellen, luisteren, maar vooral kijken. Kijken naar de mensen die je zo lang niet gezien hebt vond ik prettig. Gewoon hier weer zijn tussen die mensen. Ineens lijkt je reis dan ver weg, tot je de gang inloopt en je rugzak ziet staan waar je een jaar uit hebt geleefd, tot je per ongeluk het papier in de prullenbak in plaats van in de wc gooit of je afvraagt of je het kraanwater kunt drinken. Kleine dingen die je doen beseffen dat je echt anders geleefd hebt.

De eerste week voelde erg raar. Enerzijds is Nederland bekend en vertrouwd, pik je dingen zo weer op hoe ze hier gaan, maar ook besef je zo goed dat je hier lang niet geweest bent en dat je moet wennen. Wennen aan de kou, het geregelde van alles, het binnen zijn, de drukte op straat, tv en radio. Als je ergens heen wilt moet je een auto of fiets hebben want busjes zijn er niet. Mensen scheuren langs en afspraken zijn weer belangrijk.
Deze eerste week hebben we ook besteed aan o.a. spullen uit de opslag halen en onze voorlopige woonplek (Nienke haar oude kamer in Assendorp) inrichten, een telefoonabonnement regelen, fiets kopen, boodschappen doen (dit was leuk, wat een keuze!!!) en natuurlijk mensen opzoeken.
Daarnaast sliepen we uit, ontbeten elke ochtend alsof we nog op reis waren en vonden we het nog het prettigst om samen wat rond te wandelen. Lekker bijslapen want niet alleen reizen kan vermoeiend zijn, alle indrukken hier zijn dat ook!
Ik weet nog dat ik me wel eens afvroeg wat “wennen” nou eigenlijk zou zijn. Het is je weg weer vinden op een andere plek, je weer thuis gaan voelen en op een andere manier weer je dagen invullen, voldoening vinden. Dit heeft tijd nodig.

Nu zijn we alweer 3 weken thuis en went het langzaam. Nog steeds vind ik het soms onwerkelijk dat we hier weer zijn, verlang ik terug naar de reis, naar de vrijheid en vooral het buiten leven en de warmte.
Ik heb al weer wat werk in het onderwijs en als pgb’er en dat vind ik heerlijk. Joris zei onderweg wel eens “jij houdt niet van reizen, maar van ergens anders zijn “. Klopt. Ik vind het prettig om ergens te zijn, mijn plekje te hebben en van daaruit dingen te doen. Of ik echt in Nederland wil zijn weet ik nog niet zo goed maar ik vind het heerlijk om weer vanuit één plek te leven. Heerlijk om weer met vriendinnen af te spreken, te winkelen, hier te fietsen en te zien hoe mooi het hier ook is.
Jorisjan doet ook rustig aan. Hij geniet weer van de krant (”zo, nu besef ik pas dat ik dat gemist heb!”), gaat lekker naar de zeeverkenners, vrienden, familie en houdt ook de vacatures in de gaten.
Regelmatig komen dingen van de reis boven, wat we hebben beleefd, wie we hebben ontmoet en wat we hebben gezien. Fijn om deze herinneringen samen te hebben. Ook is het leuk om het over plaatsen te hebben die we nog willen bezoeken. Nog geen concrete plannen hoor maar er is nog zoveel te zien!!

Lieve mensen, nogmaals bedankt voor al het meelezen en meeleven met ons, de reacties van jullie was waar wij weer naar uitkeken! Grappig om te horen dat voor veel mensen Cuanto Cuesta een standaard bezoekpagina of zelfs startpagina is geworden. Enneh voor de mensen die het zich afvragen…

Ruim 33000 euro.
Ciao!

Klaar voor vertrek!

vrijdag, maart 2nd, 2007

Hallo lieve allemaal

Kamer en boot leeg, afscheid genomen van veel mensen, toch nog veel laatste dingen doen en regelen, laatste dagen gaan als een roes voorbij…

MAAR… we zijn er klaar voor! (jaaa….ik heb m’n paspoort bij me ;-) )

Zondagochtend om 7 uur vliegen Jorisjan en ik met BA (British Airways) via Londen en Dallas naar Cancun (Mexico). Hier blijven we een nachtje om de volgende ochtend door te vliegen naar Cuba!!

En daar gaat onze reis echt beginnen, 3 weken in het land van Fidel Castro…

Tot het volgende bericht,

liefs Nienke