Cuanto Cuesta

Archive for the ‘Honduras’ Category

Alweer Honduras….

woensdag, mei 30th, 2007

We zitten voor de derde keer in Honduras. We lijken er niet los van te kunnen komen. De speedboot bracht ons in 2 uur terug van Belize naar Honduras. Dezelfde plaats als waar we 3 weken geleden onze auto moesten invoeren. Nu was het enigszins eenvoudiger, zonder auto…. We zijn met een taxi naar San Pedro Sula gegaan. Nou ja, taxi, een pick-up waar best 6 mensen achterop kunnen. In San Pedro Sula zouden we nog 2 uur op een bus moeten wachten en hebben we met een anderr NL-koppel een taxi geregeld naar La Ceiba, want daar stond onze Kever.

In la Ceiba hebben we het eerste de beste (meer eerste dan beste…) hotel genomen. Wel wat duurder dan we normaal doen, maar we hadden bedacht dat we de volgende dag wel de tijd zouden nemen om iets beters te zoeken. We hadden er alleen niet op gerekend dat het uitgerekend dat weekend carnaval was en er 250.000 extra hondurezen naar La Ceiba komen naar wat het grootste feest in Honduras is. Na 10 andere hotels waar ze absoluut geen plaats hadden gingen we maar terug naar het hotel waar we hadden geslapen, om erachter te komen dat ze voor de gelegenheid de (toch al niet geringe) prijzen verdubbeld hadden. Dit tastte de prijs-kwaliteit-verhouding dusdanig aan dat we het pand met gepaste trots verlieten…

Onze laatste opties voor een slaapplek waren een aantal jungle-lodges, 20 minuten verderop. De eerste vroeg €400 en hebben we dus maar overgeslagen, de 2e was helaas ook vol, maar de derde en laatste optie had nog wel een paar bedden voor ons. Dit is nu 6 dagen geleden en we zitten er nog steeds. Heerlijke plek, midden in de Jungle waar een duits echtpaar een eco-lodge is begonnen. Op een berghelling, een grote botanische tuim met orchideeën, mango, ananas, bananen, grapefruit, etc. Elke dag vers sap uit eigen tuin. Ze hebben een zwembad dat gevuld wordt met water uit een beek die over het terrein stroomt. Alles is gewoon te pakken en te gebruiken. Drinken, eten, wijn, bier, internet, de telefoon, noem maar op, als je het maar even opschrijft, aan het eind rekenen we wel af. Wederom een geweldige plek. Nienke had ondertussen flink last van haar voeten gekregen. De wond onder haar voet was zo goed als geheeld, maar de teen was dik en blauw van het vele lopen. In La Ceiba konden we van iemand die we zagen in één van de hotels waar ze geen plek hadden wel 2 krukken lenen. Zo gezegd zo gedaan en daarmee ging het een stuk beter. De organisatie waar we nu slapen, Omega Tours (www.omegatours.info), is eigenlijk gespecialiseerd in outdoor-activiteiten. Nienke had echter teveel last van haar voet om daaraan mee te doen, maar ik ben met ze gaan raften en white-water-swimming op de Rio Cangrejal. Vooral dat zwemmen was supergaaf. Met een helm op en een zwemvest aan watervallen afduiken en van rotsen afspringen. Het was zo leuk, dat ik de volgende dag samen met Nienke weer ben gegaan, heel rustig, voetje voor voetje, maar net zo mooi.

Momenteel zijn we bezig met de voorbereidingen voor de volgende activiteit, want nu Nienke´s voet weer helemaal okee is, gaan we zaterdag het regenwoud in voor 7 dagen. 7 dagen zonder enige vorm van luxe. Geen elektriciteit maar kaarsen, geen wegen maar rivieren, maar wel grote kans op toekans, apen, krokodillen, etc. We hebben een tour geregeld via La Ruta Moskitia ( www.larutamoskitia.com) en we krijgen geen gids mee, alleen een lijst met welke mensen we wanneer in welke nederzetting moeten vragen voor onderdak, vervoer, eten etc. We volgen het grootste deel van de tijd allerlei watertjes en riviertjes in uitgehakte kano´s en af en toe zullen we een stuk moeten hiken. Lijkt allemaal erg spannend

We zullen het wel zien en jullie zullen het wel lezen!
Jorisjan

Kopje Onder

dinsdag, mei 15th, 2007

Ja ja, wij zijn nu echte duikers…

Het was een paar dagen “in de schoolbankjes”, nou ja, van 9 tot 11 een videootje kijken een paar vragen maken en even nabespreken en daarna lunchen en het water in. We hebben hier op Utila een PADI-open-water-dive certificaat gehaald en derhalve ook onze eerste duiken gemaakt. Het begon met een beetje studie en vervolgens met de hele uitrusting aan in water van een meter diep een aantal oefeningen doen, en later in water van 3 meter diep. Was al best raar om onder water te ademen. De volgende dag zijn we met een boot naar een duikplek gegaan en hebben we onze eerste echte duik gemaakt. Het was geweldig, maar ik heb geen reet gezien, want ik was alleen maar bezig met ademen en zorgen dat alles goed ging en opletten waar de anderen waren etc.. Maar de 2e was al een stuk beter en na de duiken 3 en 4 (tot 18 meter diep) hebben we de smaak te pakken en hebben we ons certificaat gehaald. Vanmiddag gaan we twee zg. fundives maken en onze tas weer inpakken, want morgen aan het eind van de middag stappen we aan boord van een zeilboot (55 ft.) en zeilen we via een prachtig rif naar Placenzia in Belize. We gaan samen met een duits stel, net zo oud als wij die er al acht maanden reizen op hebben zitten en over 3 weken weer naar huis gaan. Met hen hebben we al een aantal keer gegeten en zitten drinken en we kunnen het goed vinden, dus dat zal wel gezellig worden. Na een weekje? Belize nemen we de ferry weer terug naar Honduras, want we hebben hier natuurlijk nog wel onze auto staan…

Als je benieuwd bent naar wat wij tijdens het duiken zoal zien onder water moet je kijken op www.utiladivecenter.com , daar hebben wij ons certificaat gehaald en onderaan de pagina staat een filmpje met wat er hier onder water allemaal te zien is.

Dat was het wel weer voor nu en tot de volgende keer (zal wel Belize worden)

Jorisjan

Into Honduras

vrijdag, april 27th, 2007

Kort verhaaltje dan.

We waren een beetje gewaarschuwd, en met z`n tweeën tel je dan al gauw voor vier, voor de grens met Honduras. Op auto´s met vreemde nummerborden zijn ze niet zo heel dol hier. We staken de grens over bij Corinto. Eerst netjes een exit-stempel gehaald in een plaatsje een uur vóór de grens, toen naar de loketjes in Honduras. Eerst de auto invoeren. Paar stempels, handtekeningen en 500 Lempira`s (= 20 euro). Dat was soepel. Ware het niet dat we vervolgens naar Puerto Cortes moesten (63 km verderop) om een permiso te krijgen. Dat bleek zo ingewikkeld dat we iemand mee kregen, die we tussen de bagage op de achterbank hebben gepropt, om ons wegwijs te maken.

In Puerto Cortes bleek dat het soms helpt om Nienke lief te laten glimlachen en op andere momenten beter helpt om Jorisjan in z`n beste spaans duidelijk te laten maken dat het echt vandaag nog moet gebeuren. We kwamen om 13.00 uur aan bij het kantoor, ergens achteraf bij de haven. Eerst was het die dag niet meer mogelijk en moesten we daar overnachten en tot morgen wachten, dan had de baas tijd voor een handtekening. Dacht het dus niet… Ze zouden kijken wat ze konden doen, maar dat kostte natuurlijk wel wat… Ik zei dat we het daar wel over konden hebben wanneer de permiso nog die dag in mijn bezit was. Tegen 16.00 uur kwamen ze naar buiten dat het echt onmogelijk was om het die dag nog voor elkaar te krijgen, want de baas had het echt veel te druk. 2 mannetjes waren voor ons druk in de weer, maar blijkbaar niet druk genoeg. Toen ik, wederom in m`n beste spaans, duidelijk had gemaakt dat ik anders wel even met de baas wilde spreken en dat m´n vliegtuig de volgende ochtend vertrok en wie dan voor de kosten op ging draaien, kwam er actie. Nu hadden ze nog even een nummerplaat nodig, maar dan was het zo geregeld. Oh ja, er kwam wel 200 lempira (8 euro) bij kijken voor de moeite. Een paar minuten later hadden we de permiso (één handtekening en een stempel) en kunnen we 90 dagen rondrijden in Honduras.

Nu hebben we allebei een virusje o.i.d. te pakken. Gisteren heb ik de hele nacht boven de pot gehangen en vandaag is Nienke aan de beurt. Maar goed, we hadden toch een dagje over nu ze zo snel waren aan de grens….Nu nog even spullen pakken en morgenochten om 6 uur op het vliegveld zijn. Op naar St. Lucia!!!!

Jorisjan

P.S. Als het goed is kun je nu bij het kopje kaart zien waar we onze berichtjes schrijven.