Cuanto Cuesta

Archive for the ‘Frans-Guyana’ Category

Tegen tweeën…

vrijdag, februari 15th, 2008

Het vorige verhaal ging over ons carnaval-avontuur. Geweldig en zeker voor herhaling vatbaar. Op dit moment zitten we in de bus naar Fortaleza, onze laatste lange busreis!!! Wat een heerlijk gevoel zeg, we hadden geen zin meer in een nachtbus dus genieten we nu de 8 uurtjes van het uitzicht op het braziliaanse binnenland. We hebben nog heel wat afstand voor de boeg voor we vanaf Sao Paulo naar huis vliegen, maar dat doen we lekker allemaal met het vliegtuig.

Na het carnaval in Salvador de Bahia zijn we een stuk noordelijker naar het strand gegaan. Het plan was om hier meerdere plaatsen aan te doen en zo langzaam naar Fortaleza te reizen, maar in Natal hebben we zo’n lekker plekje gevonden dat we daar een week zijn blijven zitten.
Dit plaatsje schijnt, na Antartica, de schoonste lucht ter wereld te hebben en daarnaast ook nog eens 3000 zonuren per jaar. Lekker toch?
Het plan hier was..relaxen! Beetje op het strand in een lekkere stoel zitten, zwemmen in de hoge golven (Nien), beetje lezen (Joris), wandelen en zonnen. Heerlijk, maar stilzitters als we zijn hadden we dat na een dagje wel weer gezien. Tijd voor wat actie! Het plan om een buggy te huren en over het strand te crossen was al snel gemaakt. Je kunt je laten rijden en een spectaculaire tocht door de duinen maken, maar ook kun je, veel leuker, zelf rijden! Je mag dan niet de duinen in omdat je hier “ervaren” voor moet zijn, maar wel mag je over het strand scheuren. We kregen van de verhuurder de tip om terug de verharde weg in plaats van het strand te nemen, want later op de middag zou de zee te hoog zijn om nog op het strand te kunnen rijden. Achteraf een gouden tip, want avonturiers als we zijn dachten we “nog wel terug te kunnen langs het strand” en zaten na een paar meter muurvast in het mulle zand. Gelukkig was er een man, gids en duidelijk al azend op ons, die ons zijn hulp aanbood. Hij dacht natuurlijk “ha toeristen, die hebben me zo wel nodig” ;-)
Na wat zelf proberen hebben we hem laten helpen en op zijn aanbod hebben we zelfs nog een stuk door de duinen gecrosst! Super spannend om van zo’n steile zandwand af te scheuren. Ook Joris mocht even rijden dus zijn dag ehh week was helemaal goed! Ongelooflijk wat een zandvlaktes, het lijkt wel de Sahara! Geen wonder dat je hier ook een tochtje per kameel kunt doen…

Dan weer een dagje strand en zwemmen. Een mooi systeem hier, want alles wat je maar nodig denkt te hebben komt langs…mannen met koude biertjes, stokjes met gegrild eten, kraaltjes en spiegeltjesspul, cd’tjes, strandkleren, zonnebrillen enz.  Zelfs een rijdende cocktailbar valt onder het aanbod. Helemaal goed, al is het soms wel irritant als er wéér iemand met hetzelfde langskomt…

Omdat niet alleen Natal mooie stranden heeft, hebben we nog een dag een autootje gehuurd. Geen VW golf, maar hier noemen ze het een VW gol. Prima bakkie om een dagje mee te rijden. Deed ons weer even aan de vrijheid denken die we altijd hadden met El Negro. Wat lijkt dat alweer lang geleden! Deze dag hebben we een boottocht gemaakt naar een ondiep gedeelte op zee waar je kon snorkelen. Duiken kon ook, maar het was maximaal 3 meter diep, dus wat er te duiken viel? Jammer want na zoveel maanden was duiken wel weer eens leuk geweest. Het snorkelen was wel erg mooi. Zo rondrijdend lang kleine dorpjes zagen we duidelijk dat Brazilië naast veel miljoenensteden met westerse uitstraling ook nog achterstandsgebieden heeft waar de mensen nog in kleine, soms lemen, huisjes wonen.

Heb ik het bovenste gedeelte eergisteren in de bus geschreven, vandaag zijn we al weer heel wat stappen én kilometers verder. De kilometers vooral tijdens de vluchten van Fortaleza naar Belem en dezelfde dag van Belem naar Cayenne. Voor het eerst in een dikke maand weer in een ander land.
En niet zomaar één, Frans Guyana is…Frans! ;-) Met toch erg bekende franse nummerborden, verkeersborden en dus ook… EURO’S! Dat was even raar toen we gingen pinnen!

Ons doel hier was een visum voor Suriname krijgen. Vanmorgen naar de ambassade en hier zonk ons de moed in de schoenen. 4 dagen zou het namelijk gaan duren stond op de deur geplakt en met deze briefjes kwamen mensen ook naar buiten. Toch papieren ingevuld en toen we aan de beurt waren onze oude tactiek, Joris regelt (kopieert spul) en Nien babbelt er op los, toegepast. De big mama die tot nu toe erg nors in het hokkie had gezeten toverde gelukkig een glimlach tevoorschijn toen ze zag dat we uit Nederland kwamen en zo begon een leuk gesprek. Waarom we in vredesnaam niet vanuit Amsterdam kwamen en ook niet vanuit Paramaribo naar Amsterdam terugvlogen vergde wat uitleg maar gelukkig kon het in het nederlands. Op mijn verbaasde reactie over de 4 dagen-regel vroeg ze wanneer we dan naar Suriname wilden. “ehh…vandaag?”
Hihi, dit was wel grappig vond ze geloof ik. Toen ik ook nog zei dat we maar 2 weken hadden werd er wat overlegd en kregen we ons afhaalbonnetje met een knipoog en de woorden “vanmiddag, tegen tweeën…” (met t mooie Surinaamse accent) YES!
Op dit moment zijn we dus weer een bladzijde verder in ons paspoort en klaar voor Suriname! Morgenvroeg 6 uur gaan we wachten tot het busje dat naar de grens gaat gevuld is (kan wel 4 uur duren) maar.. Suriname here we come!

Je hoort het, wij zijn nog helemaal in het reisgevoel, maar natuurlijk beseffen we ook dat we over ruim 2 weken weer op nederlandse bodem staan.
Omdat we na twee dagen reizen waarschijnlijk eerst wel willen slapen, nodigen we jullie zaterdag 1 maart uit om langs te komen. ’s Middags of ’s avonds maakt niet uit, vanaf een uur of 2 zijn wij wel wakker!

Waar?
Prins Mauritslaan 14 in ’t Harde, waar Jorisjan zijn ouders wonen.

Au revoir!
Nienke