Dag allemaal!

Een verhaaltje vanuit Vilcabamba, een klein dorp in het zuiden van Ecuador waar, zoals de verhalen gaan, de mensen boven de 100 worden! Of het de gezonde berglucht is of de cactus met hallucinerende werking, ik weet het niet maar het is wel een erg gezellig plaatsje met 1 kerk (en da´s bijzonder hier), 1 plein, wat winkeltjes, restaurantjes en een hele mooie omgeving. Fijn dus om na een paar dagen veel gereisd te hebben even te blijven en plannen te maken voor Peru.

Na Quito hebben we eerst Baños bezocht. De naam zegt het al, “baden”. Omdat Joris nogal snotterig en het weer nogal kil was dachten we in deze met “natuurlijk, helend, mineraalrijk bla bla” water gevulde baden te genieten. Nou dat was rap over. Om eerlijk te zijn; we hebben de baden helemaal niet meer gezien, want na de verhalen van 1 van de deense meiden die we hier weer tegenkwamen, was Joris genezen en had ik het ineens heerlijk warm… Mensen van ver schijnen hierheen te komen met hun zweren, ongewassen berglichamen enz. om “geheeld” te worden. De baden zijn klein, het water is bruin, de plek is vies en..nou ja, dus niet bepaald wat wij in gedachten hadden. Dan maar de heerlijke hete douche in het hostel!

In de omgeving van Baños hebben we een mountainbiketocht gedaan. Heerlijk bergafwaarts, zo nu en dan remmen voor een waterval, je benen omhoog doen door een tunnel met water, stoppen voor foto´s en dat 17 km lang! Zo nu en dan moesten we wel even trappen en mocht je denken “maar je moet toch weer terug naar boven?” ja, maar daar hebben ze een heel mooi systeem voor. Met je fiets in een pickuptruck. Voor die anderhalve dollar gaan we echt niet weer omhoog fietsen! De watervallen waren erg mooi. Bij één kon je met een bakje aan een kabelbaan over het ravijn naar de waterval en bij de grootste genaamd “El Pailon del Diablo” hebben we een wandelingetje gemaakt en wat gegeten. Een mooi dagtochtje.

Vanaf Baños zijn we naar Riobamba gegaan om vanaf daar op de beroemde trein naar “El Nariz del Diablo” (de duivelsneus) in Alausi te stappen. Deze trein bleek pas vanaf Alausi te gaan en we moesten hier de volgende ochtend om 7 uur met de bus naartoe. Een lang verhaal van een onduidelijk openbaar vervoerssyteem, maar uiteindelijk zaten we in de… dinkytoytrein. In de verste verte leek het (André, we zijn jaloers op je!) niet meer op de treinrit met stoere stoomlocomotief en wagons waarbij je op het dak zit om van de gevaarlijke rit langs ravijnen te genieten. Binnen een uur waren we klaar met dit ritje en beseften we dat het ons meer dan een dag heeft gekost om dit te doen. Ach, het uitzicht was nog steeds mooi en we hebben geen haast!

Cuenca was onze volgende stop, een prima stad waar we lekker hebben rondgelopen. De busrit naar Vilcabamba, waar we nu zitten, was ontzettend mooi. Ik heb wat meer genoten dan Joris die dubbelgevouwen in het midden van de bus zat met steeds andere mensen op schoot en in z´n nek (ik zat ook dubbel maar had tenminste de hele weg een open raam en dezelfde man naast me..). De route ging door een erg groen berglandschap en was weer een avontuur op zich. Zoals we al vaker gemerkt hebben gelden op je ticket gekregen stoelnummers pas als er iemand om gaat vragen, met als gevolg een “stoeltje verwisselen” in de bus tot iedereen wel op z´n eigen nummer zit. Een zoveel uur durende busrit die over alle soorten wegen gaat die je kunt bedenken. Zand, half asfalt met losse stenen (zo te zien komt er nog wel eens wat naar beneden), 3-baans net nieuw asfalt.. we hobbelen rustig verder, zoals gewoonlijk overal mensen langs de weg met grote zakken, kleine kinderen, balen groen enz. oppikkend en afzettend. Dit alles onder het genot van een zuid-amerikaans deuntje of een vreselijk slechte spaanse film. Iedere bus heeft wel een tvtje. Op kotsen zijn de busproppers (de mannen die uit de busdeur hangen en zorgen dat de bus propvol komt) goed voorbereid. Gewapend met schoon zakje, servet en een frisruikende spray wordt de “kotser” geholpen. Stoppen doet de bus maar kort, je moet er in of uit springen wil je meedoen.. Zo kom je dan na een paar uur hobbelen met tintelende tenen uit de bus gerold op een nieuwe bestemming!

Het landschap dat we steeds om ons heen zien is ruig. Hoge bergen (4000-6000 meter)en het grootste gedeelte is onbewoond. Mensen wonen in kleine hutjes of huizen, soms van steen, maar vaak nog van leem gemaakt. Er wordt wel veel gebouwd. Overal lopen mensen in Andes-klederdracht. Om eerlijk te zijn meer dan ik verwacht had. Verschil in gebied of gemeenschap is te zien in het soort rok of blouse, maar bijna allemaal dragen ze een zwarte hoed. Vrouwen hebben vaak een lange vlecht op hun rug. Het eten is prima en de fruitjuices of batidos (met melk/yoghurt) zijn, naast een biertje en een wijntje natuurlijk, nog altijd heerlijk!

Na wat dagen hier in Vilcabamba, gevuld met wandelen in de bergen, relaxen, massage en plannen maken voor Peru, hebben we besloten om een uitdaging aan te gaan. We gaan via de alternatieve route naar Peru. Kleine busjes, pickuptrucks, stukje wandelen en dat verspreid over 2 dagen. Een uitdaging zoals in ons boek staat, maar het moet ons naar een mooi stukje Peru brengen. (www.kuelap.org)We gaan het morgen gewoon proberen!

Het blijft super alle mailtjes en reacties op onze verhalen te lezen, schrijf vooral ook over wat jullie doen, vinden we leuk om te horen!

hasta el proximo vez,

Nienke

Pinguïns op de evenaar? Vogels met blauwe voeten? Wilde zeeleeuwen die in je billen bijten? Zwemmen met haaien? Iguana’s die in zout water leven? 3 kilo aankomen in één week? (okee, da’s niet zo heel moeilijk) Stingrays van 2 meter doorsnee? Nestelende albatrossen op een meter afstand? Zonder dat ze wegvliegen?

Okee, toegegeven, het klinkt sterk en als je het ons twee weken geleden had gevraagd hadden we je ook voor gek verklaard, maar het is echt waar. We hebben een ruime week doorgebracht op de 72 ft. (24 meter) catamaran NEMO 1 die ons iedere dag naar een nieuw eiland en daarmee een nieuwe unieke ervaring op de Galapagos eilanden bracht.

We hadden een luxe, eigenlijk iets te dure, cruise geboekt, maar daar hebben we geen spijt van. De week Galapagos was echt één van de hoogtepunten van onze reis tot nu toe. Naast een unieke plek hebben we hem ook nog eens op een erg verzorgde manier genoten. Elke dag om 7 uur ontbijt, vervolgens een wandeling over een eiland, terug aan boord wat lekkers, gevolgd door snorkelen, lunch, weer wandelen of snorkelen op een ander deel van het eiland, gevolgd door een snack, rappe douche en alweer aan tafel voor het diner. Dit alles aangekondigd door de bel (die we nu niet meer kunnen horen..). Naast deze erg goede maaltijden, waarbij Jorisjan vaak de chef lief aankeek met de vraag “aahh nog één keertje opscheppen?” werd onze door Nienke met lieve glimlach verkregen Matrimonial Suite (andere stellen lagen opgevouwen in een stapelbed) minstens 2x per dag schoongemaakt. Heerlijk 7 man personeel voor 12 mensen! Natuurlijk hebben we niet alleen van de boot genoten, maar achteraf was dit een hele goede keuze, gezien de goedkopere opties die we ook hebben zien varen.

Het meest hebben we, naast de mooie landschappen op de verschillende eilanden, genoten van de dieren. Zowel óp het land, ín de lucht als ónder water. Het bijzondere aan deze dieren is dat veel soorten alleen hier op de Galapagos voorkomen, zoals de Blue Footed Boobie, de Marine Iguana, de Galapagosshark en diverse andere vogelsoorten én dat deze dieren totaal niet bang zijn voor mensen. Sterker nog, je moet er soms overheen stappen, of bukken, of hard wegzwemmen, (voor speelse bilbijtende zeeleeuwen bijvoorbeeld). Omdat ze niet bang zijn kun je ze heel mooi bekijken én fotograferen. Je vraagt je soms af “wie kijkt er nou naar wie?”.

De boot bracht ons meestal ’s nachts naar een volgend eiland, drie á vier uur varen verderop. Soms best stevige golven, afhankelijk van de stroming. ’s Morgens werden we dan wakker op een nieuwe plek, waar vaak ook weer nieuwe dieren te zien waren. De ene keer waren dat nestelende fregatvogels en op het volgende eiland zaten dan weer pinguins. Gandhi, dat was onze gids, wist ons steeds te garanderen wat er op het land te zien was. De beste snorkelplekken wist hij ook en meestal had hij gelijk over wat we er zouden zien, maar het water ging hij zelf niet in. Wij wel. 1 of 2 keer per dag trokken we de wetsuits aan en deden we de snorkels op en doken we in het water dat niet boven de 16 graden uitkwam. Iedere keer was het weer een overwinning om er in te springen, maar keer op keer werden we beloond met de prachtigste dieren. Schildpadden, spelende zeeleeuwen, mooie vissen, pinguins, stingrays en af en toe een haai. Onbegrijpelijk dat van het internationale gezelschap aan boord (amerikaan, peruviaan, israelieten, ecuadoriaan, italianen, denen en ondergetekenden) alleen de noord-europeanen (zelfs Nienke de koukleum) bij iedere mogelijkheid in het water sprongen. Voor de rest kunnen we nog eindeloos vertellen, maar jullie kunnen beter de foto’s bekijken, die laten een beter beeld zien.

Wij zitten weer in Quito en reizen morgen verder naar het zuiden om de rest van dit land te bekijken. Dank voor de mailtjes, leuk om te lezen wat jullie allemaal hebben gedaan. Sterkte als je weer aan het werk moet, wij reizen nog even verder.

Nienke en Jorisjan

De ene dag is spectaculairder dan de andere, maar sommige dagen steken er bovenuit…zoals maandag 30 juni!

’s Morgens werden we wakker in BOGOTA, van alle plekken in de wereld niet de plaats waaraan we als eerste zouden denken voor ontbijt, maar het was heerlijk. Aangezien we pas eind van de middag moesten vliegen vonden we dat we ’s morgens nog wel even tijd hadden voor een activiteit. 2 uur met de bus van BOGOTA ligt Zipaquira, daar hebben ze in de zoutmijn een enorme kathedraal uitgehakt. Die was de busreis zeker waard, modern (gemaakt in 1995) maar desalniettemin heel bijzonder en groot, we hebben er zeker een uur ondergronds doorgebracht om alles te bekijken. Maar ja, dan moet je ook weer 2 uur terug. Ons vliegtuig naar QUITO zou om 6 uur vertrekken, om 4 uur hadden we een taxi naar het vliegveld om er daar achter te komen dat je niet ongestraft het eerste deel van je vlucht (we hadden geboekt vanaf Cartagena, met overstap in BOGOTA) kunt overslaan om vervolgens doodleuk een halte verderop in te stappen. Iets waar ze bij de bus en de trein toch niet moeilijk over doen… De rest van de trip BOGOTA-QUITO was na ons niet verschijnen in Cartagena geannuleerd, oeps! Gelukkig gingen twee dames van de vliegmaatschappij hard aan het werk voor die twee hollanders die deden of ze gek waren en opeens bijna geen spaans meer spraken (Oost-indisch-stom?). Na een half uurtje verschenen er toch boardingpassen voor de hele trip en mochten we richting gate. Er was alleen even geen vliegtuig beschikbaar, maar dat werd snel opgelost en met een half uur vertraging vertrokken we richting QUITO. Omdat we wisten dat we over moesten stappen in PANAMA-CITY hadden we daar met Señor Ivan (de gelukkige nieuwe eigenaar van een mooie zwarte VW Kever) afgesproken voor de finale transactie (Hij de benodigde papieren, wij de centen) Aanvankelijk zouden we een uur de tijd hebben in PANAMA, maar als gevolg van de vertragingen was daar bij aankomst nog 30 minuten van over. Om tijd te sparen bleef Nienke bij de doorgaande vlucht en vloog ik door de douane en beveiliging om snel zaken af te handelen. In de aankomsthal stond zoals afgesproken Señor Ivan, met zijn hele familie om ons af te halen en mee naar huis te nemen voor de transactie en nog een paar dagen PANAMA. Blijkbaar was het spaans wat we in de mailtjes over en weer hadden gebruikt niet helemaal duidelijk. Toen ik hem duidelijk had gemaakt dat mijn vliegtuig over 20 minuten vertrok (er stond al boarding op de borden…) konden we zaken doen. Hij had het geld niet bij zich, althans niet het hele bedrag, maar dat moest dan maar overgemaakt worden. Tevens had hij nog een kopie van mijn paspoort nodig (nog 10 minuten) Alles afgesproken en geregeld had ik nog 5 minuten voor het vliegtuig vertrok. Ik moest nog door de beveiliging en de douane en zette het op een rennen naar gate 18, zoals op onze boardingpas stond vermeld. Daar bleek alleen een vliegtuig naar Venezuela te staan (nog 3 minuten) Ondertussen bij gate 31 (wat de goede gate bleek te zijn had Nienke ondertussen ontdekt) kreeg Nienke te horen dat onze bagage weer uit het vliegtuig zou worden gehaald als ze NU niet instapte. Nienke eiste nog 4 minuten respijt en kreeg er drie, waarvan ik er nog 2 nodig had om de hele airport over te rennen naar de ondertussen ontdekte juiste vertrekpoort. Joris compleet zonder lucht en Nienke compleet opgelucht, ploften we neer op de ons toegewezen stoelen 2a en 2b. Diegenen die wel eens in een boeing 737 hebben gezeten weten wat dat betekent….inderdaad: Business-Class. Blijkbaar hadden de dames in BOGOTA ons de laatste twee beschikbare stoelen gegeven!

-Wilt u de quiche of de champignon-risotto als maaltijd? Doe de risotto maar…

-Wat wilt u drinken? Rode wijn graag…

-Wilt u de cabernet-sauvignon uit Frankrijk of de merlot uit Chili? Uuuh merlot…

En dan terwijl je buiten adem bent, tussen de zakenmannen en zelf in je spijkerbroek en op sandalen proberen serieus te blijven kijken wanneer ze vragen welke wijn je wilt.  Ongelooflijk, wat een heerlijk tweede deel van onze vliegreis. Echt Bestek! Wijn uit een glas! Als je glas leeg is staat de ober, sorry steward, al klaar om bij te schenken. Nootjes erbij? Liever een kopje koffie? Cappucino? Wij willen nooit meer anders reizen.

In QUITO aangekomen om 23.00 uur een taxi genomen naar het hostel dat Nienke gelukkig vantevoren al gereserveerd had en om half twaalf vielen we doodop en ons eigenlijk nauwelijks realiserend dat we in QUITO waren en diezelfde ochtend nog in BOGOTA hadden ontbeten in slaap.

Sindsdien zitten we in Quito in een te gek hostel met iedere dag ontbijt op het dakterras met uitzicht over Quito en de omliggende bergen. Zondagochtend vertrekken we hier weer voor een enorm luxe cruise naar de Galapagos-eilanden. Het heeft ons twee dagen gekost om een behoorlijke Last-Minute te vinden, maar het is gelukt. Acht dagen op een catamaran naar wat één van de meest bijzondere plekken op aarde moet zijn. Hier zitten allerlei dieren die nergens op de aarde voorkomen en we vonden dat we die het beste vanuit een beetje luxe, geheel verzorgde situatie konden gaan bekijken. We zijn een beetje verwend sinds onze vliegreis. Jullie horen het wel en zullen zeker de foto´s zien!

Hasta Pronto, Jorisjan