Den Bosch???Antwerpen???Venetië???Rio de Janeiro???Nee hoor, Salvador de Bahia is de plek waar het grootste carnaval ter wereld plaatsheeft. En wij zaten er middenin. Nou is uitleggen hoe dat is ongeveer net zo moeilijk als een pygmee leren hoogspringen, maar ik wilde toch een poging doen. 

Laten we de beleving vertellen van rijk naar arm. En daarmee (helaas) deels ook van blank naar zwart. Als je voldoende geld hebt zit je op een camarote, dat is een tribune die langs het “circuit” staat. Die tribunes kosten al gauw 100 euro per dag, wel met gratis eten en drinken en muziek. Vanaf die tribunes kijk je dan neer op, of eigenlijk sta je oog in oog met bands/artiesten die op een vrachtwagen door de straat worden gereden. Nou ja gereden, de schildpadden op de Galapagos gingen sneller. Over het circuit dat slechts zo´n 4 kilometer is doen ze meer dan 4 uur! En dat terwijl deze vrachtwagens zijn voorzien van meer PK´s dan een Formule 1-wagen, alleen wordt al dat geweld omgezet in Watt’s. De vrachtwagen is eigenlijk één grote stapel speakers op wielen. Verder opgevuld met laser, licht en dat soort fratsen. Om die vrachtwagen heen lopen de mensen met iets minder geld. Die hebben door een shirtje te kopen het recht die dag met die wagen mee te lopen. Afhankelijk van de populariteit van de band op de vrachtwagen kan zo’n shirtje ook nog wel 70 euro kosten. Deze groep kan soms oplopen tot 10.000 mensen om één enkele vrachtwagen. Allemaal in hetzelfde shirtje, een mooi gezicht. Deze groep mensen, een “blok” genoemd wordt bij elkaar gehouden door een touw, gedragen door touwdragers, begeleid door touwstuurders, onder supervisie van de touwbewaking en dat is een hele klus, maar de mensen hebben het geld er voor over om bij een populair “blok” te mogen horen én je hebt iets meer ruimte dan de derde groep carnavalsvierders, de mensen die gewoon de straat opgaan en genieten van de wagens die langskomen en af en toe een stuk meelopen. Dan is er nog een vierde groep mensen aanwezig en dat zijn zij die of de eerste dagen proberen genoeg te verdienen om de laatste dagen mee te kunnen doen, of na drie dagen de rollen omdraaien en hun saldo moeten aanvullen. Dit kan op verschillende manieren. Als touwdrager bij een blok, zwaar werk, maar wel midden in de muziek en een zeker inkomen. Of als ambulante verkoper. Met piepschuimdozen gevuld met halve liters bier en ijsblokjes door de waanzinnige menigte sjouwen en verkopen. Of met satestokjes langs de routes staan. Of met een bak met kaas op een stokje en een pannetje met gloeiende kooltjes dwars door de mensenmassa lopen om ter plekke kaas voor je te grillen. Of door argeloze toeristen van hun portemonnee af te helpen natuurlijk. Hier dwars doorheen lopen veel, heel veel politieagenten in ganzepas het feestgedruis binnen de perken te houden. Zelfs de anti-terroristeneenheid heeft die dagen gewoon straatdienst, want ook de terroristen vieren feest.
En wij? Wij deden of we gek waren en gingen dwars tegen alle waarschuwingen in gewoon de straat op, soms even eng door het gedruk en gehos van duizenden brazilianen, maar meestal gewoon meehossend op de enorme dreunende samba’s. Niks meegenomen, alleen wat geld gestopt op een plek die weer een heel andere invulling geeft aan de term “rijk geslacht”. Niet dat veel geld nodig hebt, want een halve liter die langs loopt kost 80 cent en is nog ijskoud ook! 3 dagen hebben we het volgehouden op straat. Niet zoals de echte braziliaan, tot 7 uur ´s morgens, maar toch, we hebben ons best gedaan. De laatste karren vertrekken pas tegen enen en moeten dan nog 4 uur rijden naar het eind. Al met al zijn er (moeilijk in te schatten) ettelijke miljoenen mensen op straat. Er zijn 3 van dit soort optochten tegelijk aan de gang in Salvador. Naast nog her en der optredens en shows. Hoewel Brazilië het meest gemengde land tot nu toe is wat afkomst betreft, ze hebben hier alle 32 kleuren tussen Ronald Koeman en Clarence Seedorf, is Salvador de “zwarte” stad. Erg veel afrikaanse invloeden en dat merk je ook goed in de percussie en dans tijdens het carnaval. Hier geen zwaaiende pluimen op trillende billen zoals in Rio, maar trommels, drums en dat soort werk. (Ook wel veel trillende billen trouwens, maar dat is een ander verhaal). Eén blok is nog even het vermelden waard. De “Filhos de Ghandy” 60 jaar geleden opgericht als eerbetoon aan de grote Indiër. 13.000 mannen, allen gekleed in witte lakens met een handdoek om hun hoofd geknoopt die 1 groot blok vormen. En geheel de ascetische geheelonthouder indachtig lopen ze hier al zoenend en rokend met een halve liter bier door de straten te swingen….

Het was een poging tot verduidelijking. Als je er meer van wilt weten moet je er volgend jaar zelf heengaan, wij gaan met plezier met je mee!

 Jorisjan

En dat is het hier! Ruim een week voor de carnaval officieel begint, maar dat weerhoudt de brazilianen er niet van om de handen en voeten al aardig te laten swingen.. Wij gebruiken onze handen en voeten meer om duidelijk te maken wat we bedoelen want braziliaans (toch echt anders dan portugees) is niet te volgen!! Wauw zeg, wat een verschil! Lezen gaat prima, dat lijkt best veel op spaans, maar het uitspreken doen ze zo anders! Het klinkt als een mix van russisch en hebreeuws. Gelukkig hebben we twee engelse, maar oorspronkelijk portugese, meiden leren kennen. Dit was in Paraty, waar we voor Rio een paar dagen hebben gezeten.
Vanaf Foz do Iguazú zijn we via Sao Paulo direct doorgegaan naar dit dorpje aan de kust. Na afgelopen weken hitte in het binnenland leek zon, zee en strand ons wel wat…totdat we in de bus zaten, het weer omsloeg en we nu al een week in “hollands” weer zitten. Natuurlijk wel mét de temperatuur van hier, die met moeite onder de 30 graden komt, maar toch. Desondanks was Paraty erg mooi en gezellig, een dorpje met prachtige huizen in kleine straatjes met allerlei gezellige restaurantjes en winkeltjes. We hebben natuurlijk weer een boottochtje kunnen regelen, langs een aantal eilanden voor de kust. Normaal prachtig met helder blauw water als we de promo-foto’s mochten geloven, maar het beloofde witte strand met blauwe zee wordt toch redelijk grijs en grauw met zoveel regen! Wij hebben onder een parapluutje (onze nuttigste investering afgelopen weken) deze boottocht gezellig zitten kletsen met deze engelse meiden en zijn daarna wat gaan eten in één van de restaurantjes. Zij hadden al een plekje in Rio de Janeiro en hebben voor ons ook een kamer geregeld.

Samen met hen zitten we nu in een “cama e cafe” (bed & breakfast) in Rio. In tegenstelling tot Argentinië, waar breakfast echt alleen cafe = koffie is, krijgen we hier een 4-sterren ontbijt.. Vers bruin brood, fruit, yoghurt, koffie enz.. heerlijk! Dit in een groot huis met een uitzicht over Rio de Janeiro vanaf de groene wijk Santa Teresa dat op een heuvel ligt. Naar de stad kun je vanaf hier met een erg leuk trammetje…als deze rijdt en er plek is. Van de paar keer dat we ‘m hebben genomen moesten we 2x aan de buitenkant hangen om mee te kunnen en ging hij 1x stuk. Daarnaast gaat er rustig een sambaband in zitten spelen en hossen zodat de rit over het 20 meter hoge, smalle aquaduct wel érg spannend wordt! De mensen hier in huis zijn erg aardig en érg relaxed… beetje niks doen de hele dag, film kijken, wiet roken en dan met de auto 100 meter rijden om te gaan lunchen! Je begrijpt al, wij hebben hier ook lekker rustig aan gedaan. Dit weer nodigt ook niet echt uit om in Rio rond te wandelen…

We hebben wel wat van deze stad gezien hoor! Het meest vanuit de bus, want om ergens te komen moet je toch al snel een uurtje reizen. De stranden van Copacabana en Ipanema waren wel erg leuk om in het echt te zien en er een biertje te drinken. Vooral Ipanema is een luxe wijk met veel moderne winkels, dure hotels en dus ook “high society” people. Duidelijk te merken dat Brazilië nog weer rijker is dan Argentinië. Mensen lopen er heel modieus bij, vooroordeel over zo min en zo strak mogelijke kleding bevestigd.. , en het leven is hier duurder. Naast luxe zien we ook veel armoede en viezigheid hier. Onveilig hebben we ons nog niet gevoeld, maar er lopen wel veel types die ik in het donker liever niet tegen zou komen!
In één van de mega shopping-malls hebben we ons een dagje vermaakt met rondwandelen, kijken, kijken - niet kopen (vrééselijk die mode hier) en naar de bioscoop gaan.
Natuurlijk ook de beroemde Corvocado heuvel op om het grote, 30 meter hoge, jezusbeeld te bekijken en vanaf hier van het uitzicht over Rio te genieten.

Op het moment doen we ons best om uit te zoeken of we nog naar Suriname kunnen. Vluchten gaan er wel, maar we hebben een visum nodig dat een beetje moeilijk te krijgen is… tenminste, contact krijgen met iemand die ons kan vertellen hoe we een visum kunnen krijgen is lastig. Tot nu toe lijkt het ‘t makkelijkst om terug te gaan naar Nederland, daar een visum te regelen en dan met retourtje naar Suriname te gaan. Moet anders kunnen zou je toch denken??!! We gaan echt niet naar Nederland op en neer, dan maar een ander keertje naar Suriname en een plan B voor de komende laatste weken bedenken.

MAAR..eerst de carnaval!!! De eerste stap, een slaapplek, is geregeld. Zoals het er nu uitziet hebben we een plekje kunnen regelen in Salvador de Bahia, iemand heeft wel een kamer in haar appartement over voor ons. Ik weet het, klinkt lekker vaag, maar we zien wel, er is altijd wel een plekje om te slapen toch?!
Stap twee, er komen, wordt aan gewerkt. Ongelooflijk wat een drukte hier. Overnachtingen, bussen, vliegtuigen…vol of bijna vol en op z’n minst een keer duurder dan normaal. Dwingt ons weer tot verder vooruit plannen, wat we nog steeds niet zo graag doen Gelukkig weten we ondertussen ook aardig hoe nog dingen te regelen dus dit gaat ook helemaal goedkomen!
Stap drie, een outfit? Ja…ik denk dat we hier eerst een borreltje voor op moeten hebben en een beetje in de sambasfeer moeten komen.. wordt vervolgd!

Vannacht gaan we met de bus naar Ouro Preto, dit belooft een rustiek en mooi dorpje te zijn wat meer in het binnenland. Alhoewel, of het ergens rustig is in Brazilië op dit moment betwijfel ik…

fica bem!
Nienke