Cuanto Cuesta

Archive for the ‘Bolivia’ Category

De Woestijn en de Jungle

woensdag, oktober 10th, 2007

Wat kan er veel gebeuren in 10 dagen…

Zoals we schreven in ons vorige verhaal zijn we van ellende maar naar Uyuni gegaan en dat was geen verkeerde keus! Hoewel de busrit heel beroerd was (12 uur, inclusief klapband, in een stinkende bus uit de categorie “er kan nog meer bij”, met een kromme achteras, waardoor we zelfs op het weinige asfalt onderweg nog op en neer stuiterden en daarbij was de laatste 9 uur geen asfalt maar rotsachtige zandweg) kwamen we om 4.30 uur (ja inderdaad, ’s morgens heel vroeg na een nacht niet slapen) aan in een donker, koud en onbarmhartig Uyuni. Na wat geklop en gebel deed de nachtportier van het door ons uitgezochte hotel open en lagen we in bed voordat we de rugzakken af konden doen. 3 uur ’s middags werden we weer wakker en togen naar de pizzeria voor een ontbijt met ei, brood, koffie, pasta carbonara en een biertje. Daarna was het zoeken naar een beetje betrouwbaar touragentschap, want Uyuni is zowel wat omgeving als bevolking betreft net het wilde westen. Al vlot hadden we bij een aangeraden bureautje een 3-daagse tour geregeld en de volgende ochtend stapten we met, naar later bleek uitermate geschikte medeavonturiers, in een moderne 4×4 toyota landcruiser voor onze reis over de uitgestrekte zoutwoestijn van Uyuni en de omgeving.

De Salar de Uyuni is zonder twijfel het vreemdste landschap dat we ooit hebben aanschouwd. Wit, wit en nog eens wit zover je kunt kijken. Luchtspiegelingen aan de horizon, feller reflecterend dan onze zonnebrillen aankonden en tegelijkertijd koud en zo winderig dat we uit onze kleren waaiden. Door die omgeving scheurden we met onze chauffeur annex gids annex kok met zo’n 120 km/u van de ene bezienswaardigheid (zouthotel, zoutfabriek, zoutwinning) naar de andere (Isla de Pescado, met 12 meter hoge cactussen en koraalbodem op meer dan 4000 meter hoogte!) Lunch was goed verzorgd en dat de omgeving ruimte biedt aan hele bijzondere truukjes met een bus pringles zullen jullie zien wanneer de foto’s online gaan. De dag werd beeïndigd in een klein plaatsje in the middle. (ja, we hebben “fuckin’ nowhere” gevonden!)

Dag twee was gereserveerd voor lama’s, vicuñas (lama-achtige herten), viscachas (chinchilla-achtige konijnen), flamingo’s (wat doen 500 flamingo’s op 4125 meter?) gekleurde meren (knalrood, felwit, mosgroen) en een landschap waar Dali nog heel wat meer hallucinogenen voor had moeten gebruiken om te kunnen tekenen. Zoiets vreemds echt nog nooit gezien. Maar zo mooi, sereen, stil, afgelegen, uniek, etc.

De laatste dag begon vroeg, om 6 uur vertrokken in het stikkedonker. Dwars over zandvlakten waar geen wegen zijn, alleen richtingen. (bij die berg naar links en richting die vulkaan e.d.) Over de 5000 meter boven zeeniveau waar dan weer spuitende geisers te zien waren. Door naar de warmwaterbaden en zo zit je dan opeens met een stapel andere toeristen om 7 uur ’s morgens in de vrieskou (2 á 3 graden onder 0) in je blote gat in een warmwaterbron te genieten van de opkomende zon terwijl onze chauffeur pannekoeken staat te bakken voor het ontbijt! Dan nog een lange terugweg langs indrukwekkend uitgesleten rotsen, over verlaten zandvlakten, stille meren waar de vulkanen in spiegelen én (wat een bonus) het treinkerkhof van Uyuni.

Nog dezelfde dag de luxe (3x zo duur) toeristenbus teruggenomen, maar een zandweg blijft een zandweg en om een uur of 5 ’s morgens in La Paz waren we niet echt bijgeslapen en wisen we niet hoe snel we ons hotel en ons bed moesten vinden. ’s avonds maar weer aan de Gado Gado bij Sol y Luna en ’s morgens het ontbijt bij Alexander. Ondertussen 5 keer naar de dichtstbijzijnde telefoon om de vliegtuigmaatschappij te bellen om te weten of ze gingen vliegen die dag. Maar…we stonden niet in het systeem, wat vreemd was aangezien ze me die week een mail of 9 hadden gestuurd over het wel en niet doorgaan van de vlucht (geen antwoorden op de door ons gestuurde mail, maar toch.) Na wat verwarring over het feit dat de “van” in van Petegem onderdeel is van de ACHTERnaam was er over 1,5 uur een vlucht voor ons. Snel pakken, taxi en inchecken. Jawel gelukt!
- “EEh sir, you pay 60 bolivianos for no show yesterday”

- “Eeh sir, you pay US 60 bolivianos for taxi’s and no show plane for a week!”

- “Eeh OK, you can go to Rurrenabaque.”

- “Thank you”

Het vliegveld van Rurrenabaque bleek inderdaad een vliegVELD, een wei waar de koeien nog in staan te grazen, uitgehakt in de jungle, 35 graden en erg tropisch. Wat een genot om na 6 weken relatieve kou weer in de tropen te zijn en dat op slechts 45 minuten vliegen! Hier meteen een tour voor de volgende dag geboekt. We gaan voor 3 dagen de Pampa’s in (mooi woord voor ongelooflijk groot moeras). Hier schijn je meer dieren te zien dan in de jungle en je hoeft nauwelijks te lopen, maar doet de meeste activiteiten vanuit een boot(nou ja, uitgehakte boomstam).

Dag 1 begon met een jeeprit van dik 3 uur, incl. lunch. Dan in de boot en al meteen bleek de omgeving te zijn vergeven van allerlei vreemdsoortige vogels (reigers, aalscholvers, visdieven, adelaars, vinkjes, toekans!) in uiteenlopende verschijningsvormen), Caipibara’s (enorme cavia’s, maar niet te eten ;-)) en niet te geloven zoveel krokodillen (nou ja, alligators en kaaimannen, maar ze bijten net zo hard). Na ruim 2 uur in de boot kwamen we in ons kampement voor deze dagen. Midden in het bos met om ons heen talloze vogels en andere jungle dieren. I.v.m. de regen werden de activiteiten voor die avond verschoven naar de volgende dag en gingen we alleen een biertje drinken bij een stroomopwaarts gelegen junglebar.

Dag 2 had nog veel meer voor ons in petto. Eerst een wandeling van 4 uur door het al eerdergenoemde moeras, op zoek naar anaconda’s en andere slangen. Aanvankelijk veel modder, water, etc. en weinig slangen. Na 3 uur besloten we dit avontuur als niet gelukt te beschouwen en maar weer huiswaarts te keren. Maar plots commotie, onze gids dook de bosjes in en kwam er 2 minuten later weer uit met als een lasso boven zijn hoofd zwaaiend een… Cobra van ruim 2,5 meter! Erg spannend, maar ook erg mooi. Missie geslaagd! Terug op het kamp genoten we na met een goeie lunch en een siësta in de hangmatten, terwijl we luisterden naar de talloze junglegeluiden om ons heen. Aan het eind van de middag stond misschien wel de spannendste activiteit op het programma, zwemmen met dolfijnen. In dezelfde rivier als waar we steeds alle krokodillen zien, waar we de piraña’s zien springen leeft ook een flinke populatie roze dolfijnen. Na onze schroom te hebben overwonnen doken alle 7 deelnemers aan deze tocht in het water, van enkele meters gadegeslagen door alligators en kaaimannen. Heel erg spannend, maar wel een mooi verhaal, vooral later toen we zo goed als naast een krokodil lagen te zwemmen. De foto’s zullen bewijzen dat we niet overdrijven. ’s Avonds eerst de ondergaande zon bekeken met een biertje in de bar en daarna met de zaklampen over de rivier op zoek naar rode oogjes. Nou, die hoefden we niet te zoeken. Overal waar we keken werden we aangestaard door rode kroko-ogen. Onze gids moest voor de tweede maal die dag even de Steve Irwin uithangen en na de slang van die middag ook nog even op twee jonge alligators duiken en aan ons geven. Toch wel gaaf.

Dag 3 begon heel vroeg met een stille (zonder motor) boottocht door de ontwakende jungle. Veel, heel veel vogels die goedemorgen kwetterden, beantwoord door verschillende soorten apen en overvliegende papegaaien. E.e.a. mooi aangekleed met een opkomende zon. Wat een kakafonie, wat mooi. Na het ontbijt gingen we gewapend met draad en haakjes en rood vlees piraña’s vissen. Zodra je je aas in het water gooide voelde je ze al bijten. Na even oefenen hadden we in een uur toch al gauw 7 van die kleine monstertjes binnengehaald, die de kok vervolgens in de pan voor ons bakte voor de lunch. Niet heel lekker, maar zelfgevangen en daarmee wederom een mooi verhaal! De terugtocht was was gelijk de heenweg, echter in de tegenovergestelde volgorde en daarmee kwam een eind aan dit avontuur.

Morgen (donderdagochtend) vliegen we weer terug naar La Paz om daar de bus te nemen naar Arequipa, Peru om een heel ander avontuur aan te gaan en misschien iets te betekenen voor de mensen daar.

Aan het werk, dat voelt lang geleden..

Leuk hoor La Paz, maarruh…..

zondag, september 30th, 2007

Ik denk dat niemand het een straf zou vinden om een paar dagen in een grote stad zoals Parijs, Rome of Londen door te brengen. En ook La Paz is van alle grote steden die we tot nu toe gezien hebben zeker niet de vervelendste. Maar als je eigenlijk weg wil en het lukt niet ga je je toch ergeren aan zo´n stad.

Vorige weekend kwamen we hier aan met de bus vanuit Puno, Peru. Vertrokken met een luxe bus, maar bij de grens moesten we overstappen op een bus die ze echt niet in de folder zetten om klanten te lokken. Maar het was mooi weer en de route volgt voor het grootste deel de kustlijn van het Titicacameer en het uitzicht maakte dan ook  het meeste ongemak goed. In La Paz vonden we al snel een hotel dat aan alle prijs/voorzieningen verhoudingen voldeed en konden we bezig met het uitstippelen van de Bolivia-route. We besloten eerst maar eens met de mountainbike ¨worlds most dangerous road¨ af te dalen. We waren gewaarschuwd dat je voor zoiets niet op de prijs af moet gaan maar op de kwaliteit van de fietsen/remmen/helmen/kleding etc., maar wij vonden dat als je dan toch de gevaarlijkste weg ter wereld af gaat dalen dan moet je het ook zo spannend mogelijk doen en met de minst geloofwaardige touragency gaan. Dan heb je ook meteen een prive-trip (de rest durfde niet denk ik). Met de 4×4-jeep naar de top van de berg (4670 meter boven zeeniveau), pakkie an, helm op en naar beneden racen. Met zo´n vaartje van 50 km. per uur, terwijl de gids voortdurend achterstevoren op z´n fiets filmpjes en foto´s maakt, klaar om als truck-aas te dienen. Eerste stuk asfalt en na zo´n 30 km. van de verharde weg af en aan het gevaarlijke gedeelte beginnen, sfeervol aangekleed met regelmatig een kruis langs de weg en her en der auto- en vrachtwagenwrakken  in het ravijn onder je. OLH had bedacht het nog spannender te maken door een ongelooflijke portie regen en mist naar beneden te sturen, iets waardoor onze gids zich niet liet tegenhouden foto´s te maken. Al met al was het (toch) goed  verzorgd en onderaan de berg, 70 kilometer fietsen verder en 3500 meter lager dan gestart wachtte een luxe hotel met lunchbuffet en warme douches en we besloten ter plekke onze nieuwe favoriete manier van reizen (een tour boeken naar een mooi plekje en daar blijven in plaats van mee terug gaan) maar weer toe te passen. We zouden daar vandaan nl. eventueel met een boot naar Rurrenabaque verder reizen om van daaruit de jungle in te gaan. Maar van de boot hoorden we niets meer en na drie dagen van het uitzicht genieten in Coroïco besloten we terug te gaan naar La Paz en een vliegtuig te nemen naar de jungle. (Vliegen kost 45 euro, de bus 20 uur, makkelijke keuze toch?) Afgelopen vrijdag zouden we vliegen, maar bij aankomst op het vliegveld (half uur taxi en 5 dollar armer) bleek het te gevaarlijk om te landen in Rurrenabaque en was de vlucht geannuleerd. Morgen bellen. Maar de volgende morgen weer geen vluchten, morgen bellen. Weer nachtje bijboeken in hotel. Volgende ochtend (vanmorgen, zondag) weer  gebeld en er was er een vlucht om 10 uur. In de taxi (half uur, 5 dollar), maar geen vluchten. Volgens hun was er ook niet gebeld (ik heb zeker stevig gedroomd) en we hebben besloten vanmiddag de bus naar Uyuni te nemen om van daaruit de zoutvlaktes (Salar de Uyuni) te gaan verkennen op een 3-daagse 4×4-tocht. Eigenlijk wilden we van daaruit door (inderdaad, halverwege de tour uitstappen en zelf verder gaan) naar Noord-Chili en dan terug naar Peru, maar aangezien de Pampa´s/Jungle van Rurrenabaque nog wel op ons lijstje staan gaan we waarschijnlijk na de zoutvlaktetrip wéér terug naar La Paz om te kijken of ze volgende week alweer durven te vliegen.

Is La Paz dan helemaal niet leuk? Jawel, het heeft zo z´n leukje kanten, restaurant Soly Luna bijvoorbeeld, waar we heerlijk Hutspot met een Gehaktbal kunnen eten en een bord bitterballen en blokjes goudse kaas kunnen bestellen. Of het ontbijt bij Alexander´s Coffee, waar je met gemak met twee personen van kunt eten. (Doen we niet, maar het kán) Al met al best leuk, maar niet waarvoor we naar Bolivia gingen. Maar het leven is niet altijd zonneschijn (hoewel hier waarschijnlijk vaker dan bij jullie…) Nu maar even met de nachtbus naar Uyuni en daar weer genieten van het moois dat Bolivia ook te bieden heeft.

Groeten Jorisjan