Cuanto Cuesta

En…hoe is het om weer hier te zijn?

dinsdag, 25 maart 2008 om 12:21

Een vraag waarop ik de eerste week alleen maar “ik weet het niet zo goed” kon antwoorden en waar we op dit moment ook nog geen duidelijk antwoord op hebben. Het is wennen laten we maar zeggen.
Ik zal toch een poging doen te beschrijven hoe we hier nu zijn, back in Holanda!

Maar eerst eens even 3 weken terug… we kwamen wel de 29e aan op Schiphol, de 27 hebben we Suriname al verlaten. Dan weet je dat het rechtstreeks maar een uurtje of 8 vliegen is naar Amsterdam. Maar nee, wij namen de alternatieve route via Brazilië en Engeland van….56 uurtjes!
Reizen is toch onderweg zijn?
Vertraging en turbulentie waren de onderwerpen van onze laatste etappe. Vanuit Suriname eerst naar Belém, in het noorden van Brazilië. Hier natuurlijk 100% controle want vanuit Suriname wordt nogal eens wat meegenomen… ruim 2 uur later dan eindelijk op het vliegveld. Omdat we de volgende ochtend erg vroeg weer moesten vliegen maar een hotel bij het vliegveld genomen.
Erg luxe, met haal -en breng service! Een béétje vergane glorie maar toch prettig dichtbij. Slapen doen we bijna niet, het besef dat we nu op weg zijn naar huis wordt toch wel steeds sterker.
Dan een binnenlands vluchtje naar Sao Paulo. Ik kan me er nog steeds over verbazen dat je 6 uur in een vliegtuig kunt zitten en dan nog steeds in Brazilië bent. Wat een immens land zeg… Dit vliegtuig vertrok met de nodige vertraging maar ach, we zouden in Sao Paulo toch uren moeten wachten dus een paar uur minder maakte niet uit. Dachten we.
Sao Paulo, één van de grootste luchthavens van de wereld, CHAOS! Stel je voor; 10 vertrekkende vliegtuigen op hetzelfde tijdstip, waarvan 2 ook met dezelfde bestemming…ja je raadt het al…Londen! Deze mensen zet je ook nog eens in hetzelfde hok (= vertrekhal) samen met een binnenlandse vlucht. Omdat op alle borden (die normaal de gate aangeven) hetzelfde staat, ga je als vluchtleider toch op een stoel staan zwaaien en roepen door welke deur die paar honderd mensen moeten? Wauw zeg, niet te geloven. We waren al gewaarschuwd voor dit vliegveld maar zo erg… ietsiePIETSIE later dan gepland zaten we dan eindelijk in onze, wel stoere, 2 verdiepingen-vliegtuig. Zaten, want rijden, laat staan vliegen, dat deden we nog niet. Nee want ook op de baan is het een grote chaos. Zo hé, waren wij blij toen we in de lucht waren! Nu nog maar afwachten of onze bagage echt op Schiphol aankomt…
Deze vlucht duurde lang. Zeker als je na zo lang op weg bent naar huis. Gelukkig een tv-schermpje in onze stoel met allerlei films, tv-series en muziek. Niet dat we er veel gebruik van hebben gemaakt want voor ons was het alweer nacht én waren we al aardig wat uurtjes op. Fijn hoor als ze je aan de lokale tijd willen laten wennen, maar een warme maaltijd midden in de nacht…getver! Een wijntje was dan wel weer lekker ;-)
Al met al zijn bussen van 20 uur toch beter dan het vliegtuig! Onze piloot heeft wel met plankgas gevlogen want de vertraging was bij aankomst in Londen nog maar 2 uurtjes. Gelukkig want alles leuk en aardig hoor maar nu wil ik naar huis!
Jemig wat spannend zeg. Zo in dat laatste uurtje besef je pas goed dat je er bijna bent. Even staat de reis, de inhoud ervan, op de achtergrond en ben je helemaal bezig met landen op Schiphol en wie daar zullen staan. De laatste keer voor de komende tijd door de douane. We mogen geen stempel van Nederland, jammer! Wachten op onze rugzakken en dan…

Fijn, overweldigend…hoi!! Een spandoek, bloemen, kussen en knuffels. Daar staan we dan. Dit weerzien op Schiphol, samen naar ‘t Harde, deze avond, de zaterdag met nog meer weerzien van familie en vrienden, allemaal een beetje een roes. Het afgelopen jaar hebben we veel contact gehouden door mailen en bellen, maar toch om iemand dan weer in het echt te zien is zo heerlijk!
Vertellen, luisteren, maar vooral kijken. Kijken naar de mensen die je zo lang niet gezien hebt vond ik prettig. Gewoon hier weer zijn tussen die mensen. Ineens lijkt je reis dan ver weg, tot je de gang inloopt en je rugzak ziet staan waar je een jaar uit hebt geleefd, tot je per ongeluk het papier in de prullenbak in plaats van in de wc gooit of je afvraagt of je het kraanwater kunt drinken. Kleine dingen die je doen beseffen dat je echt anders geleefd hebt.

De eerste week voelde erg raar. Enerzijds is Nederland bekend en vertrouwd, pik je dingen zo weer op hoe ze hier gaan, maar ook besef je zo goed dat je hier lang niet geweest bent en dat je moet wennen. Wennen aan de kou, het geregelde van alles, het binnen zijn, de drukte op straat, tv en radio. Als je ergens heen wilt moet je een auto of fiets hebben want busjes zijn er niet. Mensen scheuren langs en afspraken zijn weer belangrijk.
Deze eerste week hebben we ook besteed aan o.a. spullen uit de opslag halen en onze voorlopige woonplek (Nienke haar oude kamer in Assendorp) inrichten, een telefoonabonnement regelen, fiets kopen, boodschappen doen (dit was leuk, wat een keuze!!!) en natuurlijk mensen opzoeken.
Daarnaast sliepen we uit, ontbeten elke ochtend alsof we nog op reis waren en vonden we het nog het prettigst om samen wat rond te wandelen. Lekker bijslapen want niet alleen reizen kan vermoeiend zijn, alle indrukken hier zijn dat ook!
Ik weet nog dat ik me wel eens afvroeg wat “wennen” nou eigenlijk zou zijn. Het is je weg weer vinden op een andere plek, je weer thuis gaan voelen en op een andere manier weer je dagen invullen, voldoening vinden. Dit heeft tijd nodig.

Nu zijn we alweer 3 weken thuis en went het langzaam. Nog steeds vind ik het soms onwerkelijk dat we hier weer zijn, verlang ik terug naar de reis, naar de vrijheid en vooral het buiten leven en de warmte.
Ik heb al weer wat werk in het onderwijs en als pgb’er en dat vind ik heerlijk. Joris zei onderweg wel eens “jij houdt niet van reizen, maar van ergens anders zijn “. Klopt. Ik vind het prettig om ergens te zijn, mijn plekje te hebben en van daaruit dingen te doen. Of ik echt in Nederland wil zijn weet ik nog niet zo goed maar ik vind het heerlijk om weer vanuit één plek te leven. Heerlijk om weer met vriendinnen af te spreken, te winkelen, hier te fietsen en te zien hoe mooi het hier ook is.
Jorisjan doet ook rustig aan. Hij geniet weer van de krant (”zo, nu besef ik pas dat ik dat gemist heb!”), gaat lekker naar de zeeverkenners, vrienden, familie en houdt ook de vacatures in de gaten.
Regelmatig komen dingen van de reis boven, wat we hebben beleefd, wie we hebben ontmoet en wat we hebben gezien. Fijn om deze herinneringen samen te hebben. Ook is het leuk om het over plaatsen te hebben die we nog willen bezoeken. Nog geen concrete plannen hoor maar er is nog zoveel te zien!!

Lieve mensen, nogmaals bedankt voor al het meelezen en meeleven met ons, de reacties van jullie was waar wij weer naar uitkeken! Grappig om te horen dat voor veel mensen Cuanto Cuesta een standaard bezoekpagina of zelfs startpagina is geworden. Enneh voor de mensen die het zich afvragen…

Ruim 33000 euro.
Ciao!

11 Responses to “En…hoe is het om weer hier te zijn?”

  1. marianne bes Says:

    hoi Nienke en Joris.
    Net voor het eerst (even) gekeken op jullie site. Enfin, twee uur later ik blijf lezen…..
    Misschien even het geheugen opfrissen: wij (Marcel en ik) en Mariska en Jochem waren gezamenlijk op Kinini Pati. Genoten daar he?
    Ik heb nog wat foto’s, wil ze wel mailen maar volgens mij niet handig via deze site. Laat even weten of jullie geinteresseerd zijn!
    groetjes
    Marianne

  2. Liesbeth Mensink Says:

    Hay wereldreizigers,

    welkom thuis,veel nagenieten van het prachtige avontuur.
    Laat het beklijven,m.i. heb je je er je hele leven wat aan in positieve zin.
    Moeilijk het geregelde (over) leventje weer op te pakken,je zit zo weer in die molen,alles gaat door.
    Gisteren zijn wij teruggekomen v. 1 week India en 3 wk. vietnam. Geweldig, indrukwekkend,vermoeiend,boeiend.
    Genoten hebben we en o zo dankbaar met alles wat we hier wel mogen hebben.
    Za de details besparen,ben ik morgen nog niet klaar,maar een aanrader. Zeker dat verre Oosten is facinerend,waren er al meerdere keren geweest,maar blijft aantrekkelijk.
    Joris Jan Nienke,nogmaals zal jullie verslagen missen,het is niet anders.
    Het gaat jullie goed.
    Groetjes Liesbeth.

  3. Marinus Says:

    Zijn jullie alweer terug??? Ha Ha, eindelijk het slotverhaal! Ik wilde niet drammen aan het eind van het vorige bericht, maar ook ik keek elke dag nog even :-). Jullie schrijven wel dat het nog even wennen is, maar ik geloof er weinig van

  4. Marinus Says:

    (Te vroeg op Enter gedrukt)….zoals gezegd geloof ik er weinig van. Nog geen week terug en alweer een flatscreen gekocht en naar motoren wezen kijken. Goed om te horen dat jullie geen wereldverbeteraars zijn geworden en ook nog gewoon behoefte hebben aan materialistische zaken!

    Fijn dat jullie weer terug zijn en niet in de laatste plaats omdat het altijd handig is om weer een extra oppas in de buurt te hebben:-)

    Groet
    Marinus

  5. Jaap en Paula Says:

    We hadden het al bijna opgegeven…en dan toch nog zo’n prachtig en eerlijk slotaccoord. Nu weer evenwicht weten te vinden en nieuwe uitdagingen. We hebben er het afgelopen jaar heel erg van meegenoten en het heeft ons ook veel geleerd: reizen is een way of live. we hopen het in de komende tijd ook nog meer te gaan praktiseren. Verplichtingen houden ons nog tegen, maar onze tijd - als we gezond mogen blijven - komt beslist…Jullie sterkte en wees gelukkig met verleden en toekomst.
    Ook wat ons betreft nu “over en sluiten”, enne…’t is toch voor een kooppie (inclusief el negro). Het ga ons goed… meep en jeep.

  6. Anselma, Sigurd, Erwin en Martin Says:

    Door jullie mooie verhalen en foto’s op de site heb ik tijdens jullie reizen het gevoel gehad dat jullie heel dicht bij waren. Ik hoop dat we dat gevoel vast kunnen houden, ook nu jullie weer fysiek dichtbij zijn.
    Want inderdaad, de dagen gaan zo snel en hectisch dat er soms amper tijd over blijft om stil te staan bij wat echt belangrijk is.
    Tot snel weer ziens!

  7. Anke Says:

    Hi Nienke, Hi Joris!
    Welcome back home!
    It’s been a while - I know, but I think you needed time to settle down again. Nienke, there is also a mail in your hotmail adress waiting for you…
    How is life?
    Are you still living in the 1-room flat you always had or did you already moved into a bigger one?
    What are the next plans?
    I heard from Alex that Joris would like to go to university again. What about you?

    I am looking very forward to hearing/ reading from the travellers or maybe we can meet somehow again!

    Take Care
    *anke

  8. alfons en Willem Says:

    Hallo nienke,
    Heb een trotse vader op de koffie gehad hier in Slagharen.
    Prachtig om alle verhalen over jullie reis te lezen.
    Suikerspinen, ijsjes ……………………
    Wat gaat de tijd snel !

    Groetjes, alfons.

  9. alfons en Willem Says:

    leuk !

  10. Died & Sanne Says:

    Wereldreizigers,
    we hebben genoten van jullie verhalen, de reis mee mogen beleven via het worldwideweb, het was gaaf, ook voor ons.
    Bedankt!

  11. Liesbeth Mensink Says:

    kijkt J.J. nooit naar zijn andere mail?
    Goed weekend.
    gr. Liesbeth.