Cuanto Cuesta

Suriname

donderdag, 28 februari 2008 om 20:07

We stonden dus in Frans-Guyana op de bus te wachten. Al na twee uur was ‘ie vol en vertrokken we richting Suriname. Aangezien de wegen ook frans zijn reden we soepeltjes naar de grens. In tegenstelling tot de meeste grensovergangen (hokjes, poortjes, douanebeambten, strepen op de weg, pionnen, stempels, slagbomen en ga zo maar door) Bestaat de grens tussen deze landen uit een rivier van een kleine kilometer breed, de Marowijne. Dus een bootje (kano met bb-motor) in en naar Suriname. Daar bleek bij de immigratiepost dat we toch echt een uitreisstempel voor Frans-Guyana nodig hadden en dus weer terug in een bootje, stempel halen en wederom in een bootje de rivier over. De Marowijne kennen we nu…

2,5 uur taxi later stonden we in Paramaribo. Nederlandse straatnaambordjes, ouderwets aandoende uithangborden van bijvoorbeeld Rijwielhandel de Graaf, houten huizen, wit met groen, af en toe een stenen huis ertussen wat met hetzelfde gemak in hartje Delft zou kunnen staan. Sommige huizen totaal vervallen (zoals het houten gebouwtje dat het ministerie van volkshuisvesting huisvest!) en anderen prachtig gerestaureerd. Als ik het zou moeten omschrijven dan lijkt het nog het meest op een openluchtmuseum van de jaren ‘50. In één van die huizen vonden we een herberg waar we wel een nachtje konden slapen. Direkt nadat we onze tassen hadden neergezet zijn we te voet Paramaribo gaan verkennen. Geweldig, een feest der herkenning met caraïbisch tintje. Hotel Krasnapolsky!, Hollandia Warme Bakker (met krentebollen in de aanbieding), Pannekoeken- en Poffertjeshuis (Ik weet het Pannenkoeken, maar de nieuwe spelling is niet overal doorgedrongen…), raspatat met kaassoufflé, Cafe ‘t VAT en ga zo maar door. Natuurlijk voor de meesten van jullie heel normaal, maar na een jaar rijst met bonen is een broodje ouwe kaas een tropische verrassing! Maar naast deze “hollandse” dingen ook de surinaamse kant, roti-restaurants, rastafari’s met illegale DVD’s, linksrijdende auto’s, javaanse eettentjes op straat, fernandes-ijs en zon. Nou ja zón, de eerste dagen hadden we ook echt hollands weer. Regen, regen en nog eens regen.

Maar er moest natuurlijk meer gezien worden dan alleen Paramaribo. Na veel wikken en wegen, plannen en lezen hadden we een vol programma voor de ons resterende tijd. We wilden onze dagen in Suriname zo vol mogelijk proppen om zoveel mogelijk te zien en nog niet met naar huis gaan bezig te zijn. Niet dat we dat niet willen, maar er op zitten wachten is ook niks waard. Dus: Met een vliegtuig(je) de jungle in naar de Ralleighvallen. 3 miljoen voetbalvelden ongerepte natuur waar volgens onze gids niemand in woont (voor zover we weten, zei hij er direkt achteraan). Na een wandeling van een paar uur door het oerwoud (achter een bosneger met een machete aan, die overigens wel een graad in de ecologische biologie bezit) stonden we bovenop een granieten berg van 200 meter, de Voltzberg. Hier konden we 360 graden rond kijken en hebben we in ieder geval geen sporen van enig menselijk ingrijpen kunnen zien, op het kleine vliegveldje en de hut waarin we sliepen na. En ver kijken konden we, kilometers jungle die er vanaf hoogte uitziet als een krop brocoli. Een enorme krop brocoli.  We logeerden op een eilandje in de Coppenamerivier waar we dagelijks begroet werden door kleine aapjes die de banaan uit onze hand aten, waar we volop toekans, ara’s en andere papegaaien zagen, waar we brulapen eerst hoorden en dan zagen. Waar de vogelspinnen rondkropen, hele bijzondere kikkers, rupsen en andere kleine beestjes leefden. 5 minuten van een rivierstrandje waar je lekker kon zwemmen (als het droog was, want ook hier regende het meer wel dan niet). Uitstekende plek om 4 dagen door te brengen. Zo maagdelijk hadden we het regenwoud nog niet gezien.De wandelingen werden wel twee keer zo lang omdat Nienke graag van ieder beestje z’n biografie wil weten en de gids daar gretig op in ging.
Terug in Paramaribo konden we een kort nachtje slapen en melden ons om 8 uur de volgende ochtend alweer op het kantoor van een tour-operator voor ons volgende avontoer. Met een busje wat het na een uur begaf, maar na anderhalf uur werd vervangen de brownsberg op waar we halverwege vast kwamen te staan in de modder, waar we een uur later pas weer uit waren. Maar om 4 uur (geplande tijd 11 uur, maar ja, je bent in Suriname hè) waren we dan boven op de Brownsberg. Een natuurreservaat met wandeltochten door de jungle, langs watervallen en een prachtig uitzicht op het Brokopondo-stuwmeer. Onze reisgenoten (1 italiaan, 2 fransen en een irritante spanjaard) waren wat minder gecharmeerd van het oponthoud en bleven maar klagen over de beroerde service. Okee, zij hadden maar 1 dagje en wij 4, maar ja, je bent in Suriname hè. Het uitzicht was wat mistig, het was nog steeds erg regenachtig, maar desalniettemin bijzonder. Het stuwmeer is in 1964 gebouwd, maar de bomen die ooit op de plek van het water stonden steken er nog steeds bovenuit. Allemaal kale takken bedekken hele stukken van het meer. Dat surinaams hout niet werkt wisten we al, maar dat het zelfs na 50 jaar onderwater nog steeds niet is weggerot verklaart de enorme houtconcessies die China hier heeft en ook de illegale houtkap die je overal om je heen ziet gebeuren. Nee, hier zijn ze er nog niet wat verantwoord bosgebruik betreft… Na een nachtje op de berg, in een hangmat geslapen, maar heerlijk gegeten, want we hadden natuurlijk wel een kok bij ons, nog een wandeling en weer de berg af met de bus waar we (heel vervelend…) afscheid namen van onze 4 zuid-europese medereizigers die werden vervangen door 4 noordeuropese hollanders. Dat was een goeie ruil. Met hen hebben we nog twee nachten heerlijk op het eilandje Kininie Paati op de Boven-Suriname rivier doorgebracht. Dit bereik je alleen door vanaf Paramaribo 4 uur te rijden over de Bauxietweg. Dat is 4 uur hobbelen en stuiteren. En dan nog een klein uurtje met een snelle korjaal (kano met bb-motor) verder de rivier op. Onderweg zie je dan al langs de rivier allerlei Marrondorpen. Dorpen met afstammelingen die ooit van de plantages gevlucht zijn het ondoordringbare oerwoud in en daar nog steeds leven alsof er sinds het begin van de jaartelling niets gebeurd is in de wereld. Als je naar de mensen kijkt zou je net zo goed in donker-afrika kunnen zitten. Vrouwen slechts gekleed in een felgekleurde rok, met de tieten op de knieën die in de rivier aan het (af)wassen zijn, jongetjes die poedelnaakt eromheen zwemmen. Houten hutjes met daken van palmentakken met houtvuurtjes om te koken. Heel primitief, heel mooi. Drie van die dorpen hebben we bezocht. Sommige dorpen, zoals Gunsi, zijn niet door het christendom beïnvloed (maar wel door Coca-Cola en door Nokia) en anderen, zoals Nieuw Aurora en Jaw-Jaw, wel. Dit houdt in dat er aan de waterkant een kerk staat en dat de school de Pater weet-ik-veel school heet, maar dat daarachter de traditionele, afrikaanse rituelen met medicijnmannen en winti nog gewoon plaatsvinden. Een erg bijzonder bezoek. Maar soms wordt de idylle doorbroken wanneer je zoals te doen gebruikelijk bij een bezoek aan een dorp eerst het opperhoofd (de kapitein) gaat begroeten en je in de schaduw van een rieten hutje alleen een gebit ziet dat zich voorstelt als BERT en zich vervolgens excuseert omdat ie z’n beltegoed even moet opladen… En ook de plek waar we tussen de bezoeken door zaten was heerlijk. Een kleine houten lodge met z’n zessen en een overdekte plaats waaronder we kookten, nou ja de kok dan, en aten. Dat alles met uitzicht op de Suriname rivier waarin we ook zalig konden baden en lekker in het gras konden liggen. Een geweldige afsluiting van onze reis.

Terug in Paramaribo hebben we nog een fietstocht langs de plantages aan de Commewijne-rivier gemaakt. Mooi om zo op de fiets de historie te zien. En gelukkig ook nog heerlijk weer, de afgelopen paar dagen waren een stuk beter dan de eerste. En nu zijn we aan de terugreis. Weer terug naar Brazilië om vanuit Sao Paolo terug te vliegen en daar zitten we nu op het vliegveld ons laatse verslag vanuit Zuid-Amerika te typen. Morgen zijn we weer in Nederland. Een beetje zenuwachtig zijn we wel eerlijk gezegd. Hoe zal het daar zijn, wat is er veranderd en wat niet. Wat gaan we doen. Pfff, best spannend.

Maar mooi was het.

Tot zo! Nienke en Jorisjan

18 Responses to “Suriname”

  1. Johan en Tineke Says:

    Pff, best spannend,ook voor ons om jullie na een jaar weer terug te zien.
    En het is mij eindelijk eens gelukt om als eerste een reactie te geven.
    Morgen zien we jullie op schiphol… een hele goede reis gewenst

    groetjes Tineke en Johan

  2. Anselma, Sigurd, Erwin en Martin Says:

    Als ik het goed heb hebben jullie nog een uurtje voordat jullie opstijgen. Ik duik mijn bed in, morgen sollicitatie. Maar daar vertel ik je face to face wel over. Fijn, want telefoneren is niet mijn ding :-)

    Nogmaals rustige vlucht!

    Groet van Anselma

  3. Jorisjan en Nienke Says:

    Omdat we tijd over hebben ook nog de foto’s van Suriname op de site gezet,
    Jullie worden verwend….
    en wij ook want de reacties komen erbij terwijl we bezig zijn!

    tot snel

  4. Jaap en Paula Says:

    tot morgen !

  5. Died & Sanne Says:

    Joehoeee, morgen zien we jullie weer! Goede reis… D&S

  6. Johan en Tineke Says:

    Hoi Joris en Nienke,

    Op z’n Surinaams lezen
    Wat een geweldige mooie foto’s man! Van wie heb jij die camera gekregen? En heb je die fiets al weer teruggebracht? Goed zo jongen. Soko soko. Zie jullie later.

    Geniet nog maar even van de vlucht want straks is het weer back to basic.
    Maar deze fantastische levenservaring nemen ze jullie nooit meer af.

    Groetjes Johan

  7. Fokke en Jolinde Says:

    Hey JJ en N

    Wat een prachtig verhaal weer, we zijn nog niet eens thuis maar willen nu alweer naar Suriname.

    Doe ze de groetjes in NL.

    Fokke en Jolinde

  8. Jaap en Paula Says:

    Goede morgen !

  9. henk pascale jordy leroy Says:

    Automatisch kijk ik al even op jullie site
    Ik mis de verhalen nu al
    Maar we zijn ook blij dat jullie er weer zijn!
    Groetjes Henk Pascale Jordy en Leroy

  10. Johan en Tineke Says:

    Was gezellig hoor in het Harde bij Joris zijn ouders, en wat een heerlijk groot en gezellig huis.
    Zitten jullie nu weer op je kamer Nienke?En eehhh lekker gewinkeld vandaag?
    Als je je telefoonnr. weer hebt, moet je dat even laten weten.
    Kom zo gauw mogelijk maar eens richting Dedemsvaart.

    groetjes Johan en Tineke

  11. Jaap en Paula Says:

    Hee folks, we wachten toch nog op het slotakkoord….moeten nog een beteje afkicken.
    Dus….nog 1 over-all-verhaaltje???? en de laatste foto’s…..

  12. Jaap en Paula Says:

    Ben ik nou de enige die elke dag nog even kijkt of er nog een slotverhaaltje is? (Jaap - 17 maart)

  13. henk pascale jordy leroy Says:

    Nee hoor!
    Ook ik kijk steeds als er nog een vervolg komt
    Op wereldreis, waren we beter op de hoogte dan nu!
    Maar wie weet?
    Groetjes Pascale

  14. dick van petegem Says:

    De reisdocumenten gaan nu in het plakboek. Een document voor het nageslacht is gemaakt.
    Een enkelng kijkt nog op internet om te weten wat jullie nu weer beleefd hebben, maar het is wel even wachten op een nieuw verhaal. Een prachtige belevenis en ervaring ligt nu definitief vast gelegd in jullie geheugen en ervaring. Hopelijk kunnen jullie hier nog vele jaren op teren. En dan weer over tot de orde van de dag, genieten van het vlakke land met zijn gure wind. En weer wonen in een casa alsof je er nooit weg bent geweest.
    Gracias voor de mooie verhalen en foto’s en vind je uitdaging snel terug in het “gewone” leven in Zwolle.

  15. Died & Sanne Says:

    Er zijn er meer hoor Jaap :)

  16. Johan en Tineke Says:

    ja hoor, wij wachten eigenlijk ook nog op een afrondend verhaal.
    We zijn blij dat jullie weer een klein beetje gewend raken hier in ons koude kikkerlandje. Misschien nu bijna tijd voor een slotverhaal.
    groetjes Johan en Tineke

  17. Jolijn Says:

    Hey Joris en Nien,

    Wat leuk om het allemaal te lezen. Ik ben erg benieuwd wat ik daar aantref! Nog maar 8 dagen… de tijd vliegt dan ineens en de stress om alles wat er nog geregeld en gekocht moet worden slaat inmiddels een beetje toe. Maar ik geloof dat ik alles nog onder controle heb en als ik iets belangrijks vergeet hebben ze dat vast daar wel te koop :)

    Als het goed is krijgen jullie morgen een mail met de nieuwsbrief over “tools for development” van mij! We houden contact!

    Groetjes,
    Jolijn

  18. Dick van Petegem Says:

    De plakboeken staan in de kast en worden nog wel eens tevoorschijn gehaald. Op internet komt geen nieuw verslag meer en reply’s kunnen alleen nog bij eerdere berichten. De herinnering aan de reis lijkt er een als of het al een hele poos geleden is, want het ‘hollandse’ leven heeft alweer haar gewone gang genomen. En vrienden en familie praten nu weer met je over de gewone daagse dingen zoals “hoe was het op je werk”. Maar nog steeds zit in gedachten die geweldige belevenis.
    En dan ook af en toe nog eens een remindend bericht via Cuantocuesta doet je goed.
    De (bijna) eerste zal de laatste zijn ?
    Groet, Dick