Cuanto Cuesta

Veelzijdig Argentinië…

vrijdag, 18 januari 2008 om 13:16

Het is weer eens tijd voor een nieuwe episode van ons reisverslag. Waarin Jaap zich voelt als een 19e eeuwse landheer, Paula zich aansluit bij de dwaze moeders, Jorisjan een paar dagen niet weet hoe ‘ie moet zitten zitten en Nienke het voor elkaar krijgt een bus achteruit te laten rijden op de snelweg… Benieuwd? Lees dan gauw verder.

We zitten nog in Argentinië, maar zijn al wel weer een paar landen verder. Vanuit Buenos Aires zijn we een dag met de boot naar Uruguay gegaan. En gisteren waren we al stiekem even in Brazilië, maar daarover straks meer. Eerst Uruguay. We zijn eigenlijk aleen in het plaatsje Colonia geweest, maar dat was wel de moeite waard. Ouderwets ommuurd stadje met lekkere vis, portugese geschiedenis en een fijn strand. Leuke dagtrip vanuit BA. De dag erna kwamen Jaap en Paula naar Buenos Aires en hebben we de stad voor de tweede keer bekeken. Weer naar La Boca (niet naar het stadion deze keer), gewandeld door de haven, lekker eten in San Telmo. Maar ook een paar nieuwe dingen. Zo hebben we een bezoek gebracht aan de begraafpaats Recoleta. Een echte necropolis. Helemaal vol met de meest uitbundige grafvilla’s, waarbij het relatief eenvoudige grafhuisje van Eva Peron, beter bekend als Evita de grootste trekpleister is. De volgende dag waren we om 15.30 present op de Plaza de Mayo, waar nog steeds, al 30 jaar, iedere donderdag de dwaze moeders demonstreren en aandacht vragen voor hun verdwenen zoons en mannen. ’s Avonds namen we afscheid na tien dagen in deze mooie stad. Wij zaten in San Telmo, een gezellige wijk met veel terrasjes, tango op straat, overal antiekwinkels en een druk straatleven.
’s Avonds de (hele luxe) bus genomen naar Posadas. Onderweg werden we voorzien van lekker eten, wijn en voor het slapen gaan hadden we de keuze uit een glaasje champagne of een glas whiskey. Heerlijk reisje, aleen een baggerfilm. Bij aankomst een hotel gezocht en nog diezelfde middag (weer) een bus genomen naar San Ignacio Mini. Want deze provincie heeft naast de Iguazu en veel jungle ook een overschot aan oude jezuïten missies. We hebben er daarvan één bezocht. Hier hebben een stel paters ooit geprobeerd de lokale indianen te kerstenen, dat is wel gelukt, maar naar de nog rondlopende kinderen te oordelen zijn ze er niet beter van geworden. Ze leken in niets op de “rijke” Argentijn, die zich zo graag europees voordoet met italiaanse koffie, engelse kleding en franse keuken. De volgende dag hebben we met veel moeite een Estancia gevonden waar we wel een dagje door mochten brengen om te ervaren hoe de oude planters leefden (en nog leven). Estancia Santa Ines is een 100 jaar oude maté-plantage (soort kruidendrank, omgeven met rituelen, die hier door iedereen, maar dan ook iedereen gedronken wordt). We werden ontvangen op de patio, waar zelfs de 90-jarige eigenares ons nog even gedag kwam zeggen, waarna haar kleindochter ons meenam naar het bos om apen te zien en iets te vertellen over het gebied. Wat een rust na Buenos Aires. Het was zo sjiek. Een oud landhuis in Engelse stijl met overal personeel, donker hout, zilverwerk etc. In de eetkamer kregen we een enorme lunch en we hebben de afgelopen maanden nog niet zó op onze tafelmanieren te hoeven letten. Waanzinnig wat een sfeer. Niet moeilijk om je in te leven hoe het leven als landheer ooit is geweest. Sterker nog, het leven is gewoon nog zo daar. In de middag legde Jaap zich toe op de vervolmaking van zijn patriciërs-gevoel door heerlijk over de veranda en over het landgoed te struinen, terwijl Jorisjan en Nienke te paard de plantages gingen verkennen. Tering Jantje, die gaucho/cowboy rijstijl is beroerd voor je zitvlak. Maar mooi was het.

Lokale bussen (door de eigenares van de estancia omschreven als: ” leuk hoor, zit je tussen de gewone mensen!”) brachten ons de volgende dag naar een kruispunt waar we zouden worden opgepikt door de mensen van een Jungle Lodge. (www.tacuapi.com.ar) Dat werden we ook wel, maar niet nadat we dik 2 uur op een trekkerband hadden zitten wachten (lekker met een zere reet) en talloze vergeefse telefoontjes hadden gepleegd. Maar bij aankomst in de Lodge was dat gauw vergeten. We werden verwelkomd door de kok met een drankje op een prachtige plek midden in de jungle. Een schitterende houten lodge met 3 (van alle luxe voorziene) junglehutten. Bijna geen andere mensen, heel kleinschalig, maar heel mooi. Tussen de bananenbomen en de tacuapi, met een hele goeie kok, talloze vlinders alleen een iets te fanatieke gids die Nienke vanaf dag 1 Dopey noemde. Vanaf de lodge hebben we een tweetal jungletochten gemaakt, waarbij Paula ons bij de laatste erg versteld deed staan. Eerst al met behulp van lianen en boomwortels de berg af en dwars door jungle en rivieren, via een waterval weer omhoog geklommen. Met behulp van een touw zo’n 10 meter omhoog dóór een waterval. Terwijl ze een jaar geleden nog een rolstoel nodig had om zich voort te bewegen. Meer een klusje voor Marinus, maar geen centje pijn. Ook nog achterin een ouwe Jeep Pick-Up naar een tabaksplantage geweest en watervallen bezocht. Helaas moesten we na twee dagen alweer verder, want we hadden nog wel even kunnen blijven daar.

De laatste twee dagen waren gereserveerd voor de Iguazu Watervallen. De weg ernaar toe was een belevenis. Afgezien van 6 uur in een bloedhete bus tussen de “gewone” mensen, reed hij ons hotel voorbij terwijl we 3 minuten ervoor nog gezegd hadden waar we uit moesten stappen. Toen Nienke het even ging vragen en duidelijk maakte dat we echt niet gingen lopen, zette de zich schuldig voelende buschauffeur hem in z’n achteruit en reed een stuk terug op de snelweg. Toen dit toch te ver bleek heeft ‘ie een taxi aangehouden en betaald om ons naar het hotel te brengen. Geweldig. Maar dan de watervallen. Ze liggen precies op de grens met Brazilië. Eerst naar de argentijnse kant en een dag later naar de braziliaanse. Hierover kunnen we kort zijn. WAUW!. Maar kort zijn ligt niet in onze aard, dus een kleine poging iets van dit prachtigs te beschrijven. Aan de argentijnse kant kom je tot heel dicht bij de watervallen, word je zeiknat en kun je heerlijk wandelen. Je moet even door de toeristen heenkijken, maar dan zie je ook hele indrukwekkende dingen. Watervallen. Niet een paar, maar dik 270 stuks die daar met donderend geweld soms 70 meter naar beneden storten. Aan de andere, braziliaanse kant, heb je een prachtig overzicht over de hele serie watervallen. We zullen ons best doen zo snel mogelijk de foto’s erop te zetten, dan krijg je een klein beetje een indruk.
Vanmorgen zijn J&P vertrokken en zijn we weer met z’n tweetjes. Vandaag gaan we nog even naar Paraguay en dan vanavond door naar Sao Paolo. Wel lastig dat ze hiet portugees spreken, net nu we het spaans zo aardig onder de knie krijgen. Dat wordt weer ouderwets handen- en voetenwerk.

Liefs van Nienke en Jorisjan

7 Responses to “Veelzijdig Argentinië…”

  1. Marinus Says:

    Klinkt weer goed allemaal! We zullen de rest van de verhalen van Jeep & Meep wel horen morgen of overmorgen!

    Groet en have fun die laatste weekjes!
    Marinus

  2. Anselma, Sigurd, Erwin en Martin Says:

    hoi, wil je als je in Rio de Janiarokomt Joe Carico (stripfiguur Donald Duck) de groeten doen.

    Groetjes Erwin.

  3. Jaap en Paula Says:

    Zaterdagmiddag half 4, vanuit ‘t Harde…we zijn weer thuis hebben een prima reis gehad met 3 verschillende vliegtuigen in 25 uur naar Schiphol en de trein weer naar huis. Hier is het pietenweer…wat een verschil. We hebben een prachtige tijd gehad met jullie en vonden het een voorrecht zo met jullie mee te mogen reizen en ook te ervaren wat plannen, busreizen en wachten is. Bedankt en goede reis verder door Brazilie….nu eerst de tassenb uitpakken en de meer dan 500 foto’s gaan sorteren en dan maandag weer proberen ons als gewone burgers te gedragen. Groeten Paula en Jaap.

  4. margreet uit Köln Says:

    Hallo Jorisjan en nienke,

    ik geniet elke keer weer van jullie verhalen en wens jullie nog een hele goede tijd daar. Gezellig ook de berichten toen Jaap en Paule bij jullie waren, die nu weer thuis zijn. Wat zullen jullie met elkaar genoten hebben.

    Tot de volgende keer, en groetjes van ons allen hier in Köln en omgeving,
    Margreet

  5. Johan en Tineke Says:

    Hoi Nienke en Jorisjan,

    Wat is toch die uitdrukking op jou gezicht dat een buschauffeur die dingen doet die hij anders waarschijnlijk nooit zal doen? Ik sta echt versteld hoor.
    Mooi veslag hoor van jullie belevenissen, ook samen met Jaap en Paula. Ik heb net even de foto’s bekeken. Oogstrelend zeg. Trouwens, jullie zien er alle twee goed uit. Geniet maar lekker verder. Hier is alles oké. Ga zo naar St. Niek en neem Tineke van de matelzorg vanavond weer mee terug. Groeten Johan

  6. joyce bakker Says:

    Na 3 weken niet kunnen kijken op jullie site(wegens een storing in het netwerk) eindelijk weer kunnen genieten van jullie verhalen en foto’s.
    Ook nog een gezond en gelukkig nieuwjaar gewenst! Een beetje laat, maar ja.
    Ik hoop dat er nog veel moois langs komt!
    Hartelijke groeten van joyce

  7. Jaap en Paula Says:

    smooie foto’s en zo herkenbaar….