En dat is het hier! Ruim een week voor de carnaval officieel begint, maar dat weerhoudt de brazilianen er niet van om de handen en voeten al aardig te laten swingen.. Wij gebruiken onze handen en voeten meer om duidelijk te maken wat we bedoelen want braziliaans (toch echt anders dan portugees) is niet te volgen!! Wauw zeg, wat een verschil! Lezen gaat prima, dat lijkt best veel op spaans, maar het uitspreken doen ze zo anders! Het klinkt als een mix van russisch en hebreeuws. Gelukkig hebben we twee engelse, maar oorspronkelijk portugese, meiden leren kennen. Dit was in Paraty, waar we voor Rio een paar dagen hebben gezeten.
Vanaf Foz do Iguazú zijn we via Sao Paulo direct doorgegaan naar dit dorpje aan de kust. Na afgelopen weken hitte in het binnenland leek zon, zee en strand ons wel wat…totdat we in de bus zaten, het weer omsloeg en we nu al een week in “hollands” weer zitten. Natuurlijk wel mét de temperatuur van hier, die met moeite onder de 30 graden komt, maar toch. Desondanks was Paraty erg mooi en gezellig, een dorpje met prachtige huizen in kleine straatjes met allerlei gezellige restaurantjes en winkeltjes. We hebben natuurlijk weer een boottochtje kunnen regelen, langs een aantal eilanden voor de kust. Normaal prachtig met helder blauw water als we de promo-foto’s mochten geloven, maar het beloofde witte strand met blauwe zee wordt toch redelijk grijs en grauw met zoveel regen! Wij hebben onder een parapluutje (onze nuttigste investering afgelopen weken) deze boottocht gezellig zitten kletsen met deze engelse meiden en zijn daarna wat gaan eten in één van de restaurantjes. Zij hadden al een plekje in Rio de Janeiro en hebben voor ons ook een kamer geregeld.

Samen met hen zitten we nu in een “cama e cafe” (bed & breakfast) in Rio. In tegenstelling tot Argentinië, waar breakfast echt alleen cafe = koffie is, krijgen we hier een 4-sterren ontbijt.. Vers bruin brood, fruit, yoghurt, koffie enz.. heerlijk! Dit in een groot huis met een uitzicht over Rio de Janeiro vanaf de groene wijk Santa Teresa dat op een heuvel ligt. Naar de stad kun je vanaf hier met een erg leuk trammetje…als deze rijdt en er plek is. Van de paar keer dat we ‘m hebben genomen moesten we 2x aan de buitenkant hangen om mee te kunnen en ging hij 1x stuk. Daarnaast gaat er rustig een sambaband in zitten spelen en hossen zodat de rit over het 20 meter hoge, smalle aquaduct wel érg spannend wordt! De mensen hier in huis zijn erg aardig en érg relaxed… beetje niks doen de hele dag, film kijken, wiet roken en dan met de auto 100 meter rijden om te gaan lunchen! Je begrijpt al, wij hebben hier ook lekker rustig aan gedaan. Dit weer nodigt ook niet echt uit om in Rio rond te wandelen…

We hebben wel wat van deze stad gezien hoor! Het meest vanuit de bus, want om ergens te komen moet je toch al snel een uurtje reizen. De stranden van Copacabana en Ipanema waren wel erg leuk om in het echt te zien en er een biertje te drinken. Vooral Ipanema is een luxe wijk met veel moderne winkels, dure hotels en dus ook “high society” people. Duidelijk te merken dat Brazilië nog weer rijker is dan Argentinië. Mensen lopen er heel modieus bij, vooroordeel over zo min en zo strak mogelijke kleding bevestigd.. , en het leven is hier duurder. Naast luxe zien we ook veel armoede en viezigheid hier. Onveilig hebben we ons nog niet gevoeld, maar er lopen wel veel types die ik in het donker liever niet tegen zou komen!
In één van de mega shopping-malls hebben we ons een dagje vermaakt met rondwandelen, kijken, kijken - niet kopen (vrééselijk die mode hier) en naar de bioscoop gaan.
Natuurlijk ook de beroemde Corvocado heuvel op om het grote, 30 meter hoge, jezusbeeld te bekijken en vanaf hier van het uitzicht over Rio te genieten.

Op het moment doen we ons best om uit te zoeken of we nog naar Suriname kunnen. Vluchten gaan er wel, maar we hebben een visum nodig dat een beetje moeilijk te krijgen is… tenminste, contact krijgen met iemand die ons kan vertellen hoe we een visum kunnen krijgen is lastig. Tot nu toe lijkt het ‘t makkelijkst om terug te gaan naar Nederland, daar een visum te regelen en dan met retourtje naar Suriname te gaan. Moet anders kunnen zou je toch denken??!! We gaan echt niet naar Nederland op en neer, dan maar een ander keertje naar Suriname en een plan B voor de komende laatste weken bedenken.

MAAR..eerst de carnaval!!! De eerste stap, een slaapplek, is geregeld. Zoals het er nu uitziet hebben we een plekje kunnen regelen in Salvador de Bahia, iemand heeft wel een kamer in haar appartement over voor ons. Ik weet het, klinkt lekker vaag, maar we zien wel, er is altijd wel een plekje om te slapen toch?!
Stap twee, er komen, wordt aan gewerkt. Ongelooflijk wat een drukte hier. Overnachtingen, bussen, vliegtuigen…vol of bijna vol en op z’n minst een keer duurder dan normaal. Dwingt ons weer tot verder vooruit plannen, wat we nog steeds niet zo graag doen Gelukkig weten we ondertussen ook aardig hoe nog dingen te regelen dus dit gaat ook helemaal goedkomen!
Stap drie, een outfit? Ja…ik denk dat we hier eerst een borreltje voor op moeten hebben en een beetje in de sambasfeer moeten komen.. wordt vervolgd!

Vannacht gaan we met de bus naar Ouro Preto, dit belooft een rustiek en mooi dorpje te zijn wat meer in het binnenland. Alhoewel, of het ergens rustig is in Brazilië op dit moment betwijfel ik…

fica bem!
Nienke

Het is weer eens tijd voor een nieuwe episode van ons reisverslag. Waarin Jaap zich voelt als een 19e eeuwse landheer, Paula zich aansluit bij de dwaze moeders, Jorisjan een paar dagen niet weet hoe ‘ie moet zitten zitten en Nienke het voor elkaar krijgt een bus achteruit te laten rijden op de snelweg… Benieuwd? Lees dan gauw verder.

We zitten nog in Argentinië, maar zijn al wel weer een paar landen verder. Vanuit Buenos Aires zijn we een dag met de boot naar Uruguay gegaan. En gisteren waren we al stiekem even in Brazilië, maar daarover straks meer. Eerst Uruguay. We zijn eigenlijk aleen in het plaatsje Colonia geweest, maar dat was wel de moeite waard. Ouderwets ommuurd stadje met lekkere vis, portugese geschiedenis en een fijn strand. Leuke dagtrip vanuit BA. De dag erna kwamen Jaap en Paula naar Buenos Aires en hebben we de stad voor de tweede keer bekeken. Weer naar La Boca (niet naar het stadion deze keer), gewandeld door de haven, lekker eten in San Telmo. Maar ook een paar nieuwe dingen. Zo hebben we een bezoek gebracht aan de begraafpaats Recoleta. Een echte necropolis. Helemaal vol met de meest uitbundige grafvilla’s, waarbij het relatief eenvoudige grafhuisje van Eva Peron, beter bekend als Evita de grootste trekpleister is. De volgende dag waren we om 15.30 present op de Plaza de Mayo, waar nog steeds, al 30 jaar, iedere donderdag de dwaze moeders demonstreren en aandacht vragen voor hun verdwenen zoons en mannen. ’s Avonds namen we afscheid na tien dagen in deze mooie stad. Wij zaten in San Telmo, een gezellige wijk met veel terrasjes, tango op straat, overal antiekwinkels en een druk straatleven.
’s Avonds de (hele luxe) bus genomen naar Posadas. Onderweg werden we voorzien van lekker eten, wijn en voor het slapen gaan hadden we de keuze uit een glaasje champagne of een glas whiskey. Heerlijk reisje, aleen een baggerfilm. Bij aankomst een hotel gezocht en nog diezelfde middag (weer) een bus genomen naar San Ignacio Mini. Want deze provincie heeft naast de Iguazu en veel jungle ook een overschot aan oude jezuïten missies. We hebben er daarvan één bezocht. Hier hebben een stel paters ooit geprobeerd de lokale indianen te kerstenen, dat is wel gelukt, maar naar de nog rondlopende kinderen te oordelen zijn ze er niet beter van geworden. Ze leken in niets op de “rijke” Argentijn, die zich zo graag europees voordoet met italiaanse koffie, engelse kleding en franse keuken. De volgende dag hebben we met veel moeite een Estancia gevonden waar we wel een dagje door mochten brengen om te ervaren hoe de oude planters leefden (en nog leven). Estancia Santa Ines is een 100 jaar oude maté-plantage (soort kruidendrank, omgeven met rituelen, die hier door iedereen, maar dan ook iedereen gedronken wordt). We werden ontvangen op de patio, waar zelfs de 90-jarige eigenares ons nog even gedag kwam zeggen, waarna haar kleindochter ons meenam naar het bos om apen te zien en iets te vertellen over het gebied. Wat een rust na Buenos Aires. Het was zo sjiek. Een oud landhuis in Engelse stijl met overal personeel, donker hout, zilverwerk etc. In de eetkamer kregen we een enorme lunch en we hebben de afgelopen maanden nog niet zó op onze tafelmanieren te hoeven letten. Waanzinnig wat een sfeer. Niet moeilijk om je in te leven hoe het leven als landheer ooit is geweest. Sterker nog, het leven is gewoon nog zo daar. In de middag legde Jaap zich toe op de vervolmaking van zijn patriciërs-gevoel door heerlijk over de veranda en over het landgoed te struinen, terwijl Jorisjan en Nienke te paard de plantages gingen verkennen. Tering Jantje, die gaucho/cowboy rijstijl is beroerd voor je zitvlak. Maar mooi was het.

Lokale bussen (door de eigenares van de estancia omschreven als: ” leuk hoor, zit je tussen de gewone mensen!”) brachten ons de volgende dag naar een kruispunt waar we zouden worden opgepikt door de mensen van een Jungle Lodge. (www.tacuapi.com.ar) Dat werden we ook wel, maar niet nadat we dik 2 uur op een trekkerband hadden zitten wachten (lekker met een zere reet) en talloze vergeefse telefoontjes hadden gepleegd. Maar bij aankomst in de Lodge was dat gauw vergeten. We werden verwelkomd door de kok met een drankje op een prachtige plek midden in de jungle. Een schitterende houten lodge met 3 (van alle luxe voorziene) junglehutten. Bijna geen andere mensen, heel kleinschalig, maar heel mooi. Tussen de bananenbomen en de tacuapi, met een hele goeie kok, talloze vlinders alleen een iets te fanatieke gids die Nienke vanaf dag 1 Dopey noemde. Vanaf de lodge hebben we een tweetal jungletochten gemaakt, waarbij Paula ons bij de laatste erg versteld deed staan. Eerst al met behulp van lianen en boomwortels de berg af en dwars door jungle en rivieren, via een waterval weer omhoog geklommen. Met behulp van een touw zo’n 10 meter omhoog dóór een waterval. Terwijl ze een jaar geleden nog een rolstoel nodig had om zich voort te bewegen. Meer een klusje voor Marinus, maar geen centje pijn. Ook nog achterin een ouwe Jeep Pick-Up naar een tabaksplantage geweest en watervallen bezocht. Helaas moesten we na twee dagen alweer verder, want we hadden nog wel even kunnen blijven daar.

De laatste twee dagen waren gereserveerd voor de Iguazu Watervallen. De weg ernaar toe was een belevenis. Afgezien van 6 uur in een bloedhete bus tussen de “gewone” mensen, reed hij ons hotel voorbij terwijl we 3 minuten ervoor nog gezegd hadden waar we uit moesten stappen. Toen Nienke het even ging vragen en duidelijk maakte dat we echt niet gingen lopen, zette de zich schuldig voelende buschauffeur hem in z’n achteruit en reed een stuk terug op de snelweg. Toen dit toch te ver bleek heeft ‘ie een taxi aangehouden en betaald om ons naar het hotel te brengen. Geweldig. Maar dan de watervallen. Ze liggen precies op de grens met Brazilië. Eerst naar de argentijnse kant en een dag later naar de braziliaanse. Hierover kunnen we kort zijn. WAUW!. Maar kort zijn ligt niet in onze aard, dus een kleine poging iets van dit prachtigs te beschrijven. Aan de argentijnse kant kom je tot heel dicht bij de watervallen, word je zeiknat en kun je heerlijk wandelen. Je moet even door de toeristen heenkijken, maar dan zie je ook hele indrukwekkende dingen. Watervallen. Niet een paar, maar dik 270 stuks die daar met donderend geweld soms 70 meter naar beneden storten. Aan de andere, braziliaanse kant, heb je een prachtig overzicht over de hele serie watervallen. We zullen ons best doen zo snel mogelijk de foto’s erop te zetten, dan krijg je een klein beetje een indruk.
Vanmorgen zijn J&P vertrokken en zijn we weer met z’n tweetjes. Vandaag gaan we nog even naar Paraguay en dan vanavond door naar Sao Paolo. Wel lastig dat ze hiet portugees spreken, net nu we het spaans zo aardig onder de knie krijgen. Dat wordt weer ouderwets handen- en voetenwerk.

Liefs van Nienke en Jorisjan

Okee dan, ‘t is 2008 en wat voor jaar het ook wordt, het wordt in elk geval het jaar van onze terugkomst. En alles wat daar mee samenhangt. Woning zoeken, werk zoeken, ritme zoeken etc. Maar voor het zover is hebben we nog een stuk Argentinië en Brazilië op het programma staan. Ook leuk…

Maar dat is toekomst. Nu even het verleden. Wat hebben we de afgelopen 2 weken zoal gedaan. We waren gebleven in Puerto Madryn, tussen de zeeleeuwen. Vandaar pakten we een bus naar Bariloche en ik moet zeggen, de weg van Puerto Madryn naar Bariloche is echt onbeschrijflijk…. saai. Patagonische Steppe. Veel vlakte, veel gras. Gelukkig had Nienke zich vergist met de kaartjes en een heeeeele luxe bus geboekt, met bedden en een glaasje wijn bij het eten. Dat maakte het uitzicht meer dan goed. En Bariloche was ook zeker de moeite waard. Het lijkt wel of het is overgenomen door de zwitsers. Nooit geweten dat die zo’n expansiedrift in zich hadden. Alleen maar houten chalets, kaasfondue en chocola ín het dorp en zodra je het dorp uitgaat alleen maar verschrikkelijk mooie vergezichten over talloze meren, besneeuwde bergen en andere zwitsers aandoende panorama’s. Hier brachten we ook onze kerstdagen door. Wel bijzonder hoor, op 1e kerstdag met 27 graden op een mountainbike door de bergen fietsen. Weer eens wat anders! ’s Avonds hebben we wel traditioneel een luxe kerstmaaltijd genoten in een restaurant. Van Jaap en Paula hadden we voor Sinterklaas geld gekregen om met kerst goed uit eten te gaan. Aangezien ze toen nog niet van de lokale prijzen op de hoogte waren (en ze sowieso nooit karig zijn in zulk soort dingen) eten we nu twee weken later nog steeds van dat kado… Maar lekker gegeten hebben we! Helaas niet met Wim-Lex en Maxima, die zaten in de buurt volgende de geruchten, maar we hebben ze niet herkend. Alhoewel, die grote kerstman die langskwam met z’n accordeon…. Tweede kerstdag (kennen ze niet in Zuid-Amerika) hebben we doorgebracht in de bus naar Mendoza, want daar moesten we alweer heen om twee dagen later Jaap en Paula op te halen. In Mendoza hadden we een appartementje gehuurd, met eigen keukentje en binnenplaatsje e.d. Prima plekje. De volgende dagen hebben we met z’n vieren doorgebracht. We hadden wel wat pech, want hoewel alles hier normaal 8 dagen per week 25 uur open is hebben de argentijnen besloten dat ze vanaf 2 dagen voor oud en nieuw alle auto’s huren, alle bus- en vliegtuigstoelen bezetten, alle hotelkamers boeken én dat alle winkels dicht moeten. Maar ook op andere manieren kun je lol hebben. We zijn met een wijntour meegeweest naar een paar wijngaarden om de beroemde argentijnse wijnen te proeven. (misschien maar goed dat we geen auto konden huren). En we zijn met het openbaar vervoer (soms is het minder goed als je geen auto kunt huren) naar de Puente del Inca geweest en hebben de Aconcagua gezien, de hoogste berg aan deze kant van de wereld. bijna 7000 meter. Mooi om naar te kijken…

Oud & Nieuw is hier heel bijzonder. Eten kan alleen in de snackbar op oudejaarsdag. En dan moet je je voorstellen dat je 8 euro moet betalen voor een net niet helemaal goed gebakken frikandel speciaal. En dan om 12 uur barst het los? EEEH, het was zo druk dat Jaap met een glas champagne in de hand het drukste kruispunt van Mendoza bezet kon houden voor 20 minuten, zonder dat er iets langskwam, laat staan dat we vuurwerk konden zien. Niet omdat het net zo mistig was als in Zwolle, maar gewoon omdat er niks was. Dat waren we de laatste jaren aan de gracht wel anders gewend, hoewel het ook wel rustig was om niet iedere 3 minuten een hartverzakking te krijgen van een klappende melkbus…

Op nieuwjaarsdag scheidden onze wegen alweer en vertrokken Jaap en Paula met de bus naar Bariloche, om daarna via Puerto Madryn (wij kennen die route al) naar Buenos Aires te komen. Ondertussen zijn wij rechtstreeks naar de stad van de Tango, Evita en de Dwaze Moeders gegaan. Hier zien we elkaar dinsdag weer. In BA zaten Fokke en Jolinde nog, dus die hadden voor ons mooi een hotelkamer gereserveerd in de volkswijk San Telmo. En hier genieten wij nu van alles wat deze wereldstad te bieden heeft. In elk geval hitte. De afgelopen dagen was het dik 35 graden hier. Nu gelukkig iets minder. We zijn hier uiteraard naar de Plaza de Mayo geweest, hebben door de haven gelopen. Zijn een hele dag wezen shoppen (zonder al te veel resultaat, maar ja). Vandaag waren we in La Boca. Een oude havenwijk waarvan in vroeger tijden de huizen geschilderd werden met restjes verf van de schepen die de haven aandeden en die in oude glorie hersteld is, althans de paar straten die leuk zijn voor toeristen. Het ziet er erg leuk uit, alleen het ligt er iets te dik bovenop. Iedere restaurant heeft wel een tango-show met livemuziek, alleen om die te horen moet ie net iets harder dan die van de buurman en die moet weer iets harder en zo eindig je met 12 tango’s die om het hardst spelen en er dus van een behoorlijk gesprek geen sprake meer kan zijn. Maar dan is er altijd nog het stadion van Boca Juniors. De club van Maradonna, die hier nog populairder is dan Cruyff bij ons. Normaliter zouden we waarschijnlijk nooit een kijkje gaan nemen daar, maar door het friese voetbalfanatisme van Fokke werden we toch nieuwsgierig en hebben we een rondleiding door het stadion gehad. Geweldig. Voor ons ongeveer net zo mooi als een tentoonstelling over tuinkabouters… Morgen gaan we waarschijnlijk een dagje naar Uruguay en dinsdag zien we Jeep en Meep weer, waarna we rustig richting de Iguazu watervallen trekken.

Tot de volgende keer!

Jorisjan