Cuanto Cuesta

Archive for december, 2007

maandag, december 24th, 2007

feliz-navidad.jpg

Reizen is onderweg zijn…

maandag, december 24th, 2007

…en dat hebben we geweten de afgelopen dagen!
12 uur, 18 uur, 30 uur… ongelooflijk wat een afstanden over niks dan vlakte. Argentijnse pampa noemen ze het geloof ik, nou je kunt er met gemak een paar europese landen in kwijt! Gelukkig zijn de bussen prima, kunnen de stoelen achterover en krijg je zo nu en dan een broodje met koffie. Ook worden er regelmatig films gedraaid die, net als in Peru, van vaak beroerde kwaliteit zijn, maar die hier gelukkig niet op zo´n volume worden gedraaid dat je wel moet kijken of je nou wilt of niet. Hoe we ons vermaken? Lezen, kletsen, puzzelen, muziek luisteren, naar buiten kijken (al is dit hier dus niet heel boeiend) en proberen te slapen. Toch moet ik eerlijk zeggen dat het wel went. Zelfs ik slaap nu meestal wel een paar uurtjes!

De gletsjer “el Perito Moreno” die we vanuit El Calafate hebben bezocht was erg mooi. We hebben bijna 2 uur lang naar deze krakende en steunende ijswand zitten kijken, hopend dat er stukken afbraken. Er heel dichtbij komen was niet mogelijk zoals op de foto´s ook te zien is, maar in het echt is de wand ongeveer 60 meter hoog en zijn de “stukjes” die naar beneden vallen mega ijsblokken. Deze gletsjer verschuift ongeveer 40 cm per dag en hierdoor kraakt en breekt hij zo. Deze avond met Jolinde en Fokke nog wat gedronken en daarna hebben we na 2 gezellige weken afscheid genomen.

Op naar Ushuaia!
Ik weet het, voor we weggingen moest Nien - ik hou niet van kou - er niet veel van weten om hierheen te gaan, maar…wauw! En helemaal niet koud :-) Na uren vlakte, hobbelwegen, bootferry en 4 stempels rijker in ons paspoort (je moet door Chili om in Ushuaia te komen) waren we er dan eindelijk…zoals ze hier zeggen “El fin del mundo”!! De omgeving is hier weer groen met besneeuwde bergen en veel water.

Gelukkig konden we na heel wat zoeken nog een stapelbed in een dorm (slaapzaal) vinden. Mmm, reserveren toch handig tijdens het hoogseizoen? De volgende dag een beter plekje gevonden met mooi uitzicht over Ushuaia en het Beagle Kanaal. Op dit kanaal hebben we een paar uur een zeiltocht gedaan, waarbij we pinguins, zeeleeuwen, aalscholvers en veel mooie uitzichten hebben gezien. Zo woest en sneeuwachtig…dit is echt wat we ons bij Tierra del Fuego voorgesteld hadden! Grappig om te zien dat in de haven ook mooie nederlandse zeilschepen als de “Europa” liggen.

Na Ushuaia op weg naar de Peninsula Valdez, wat bijna niet gelukt was. Niet alleen hotels zijn vol, maar om een plekje in vliegtuig of bus moet je vechten. Terug over de hobbels, nog 4 stempels in het paspoort en dan de lange weg naar het noorden. Onderweg ook weer erg gelachen om het spaans om ons heen. Het lijkt alsof de gemiddelde Argentijn geboren is met een spraakgebrek…ze slissen enorm! Iedere keer weer moeilijk om niet in de lach te schieten als we met iemand praten. Volgens “ssjorisssjan” hebben ze bij de geboorte een klap voor hun hoofd gehad in plaats van onder hun kont. Maar we mogen niet klagen want na een Braziliaanse film over de Favelas in Rio de Janeiro te hebben gezien weten we dat het Portugees helemaal niet te volgen is, dat wordt nog een feestje!

De trekpleister van de Peninsula Valdes is whalewatching en dat leek ons wel erg mooi, zeker na de verhalen en foto´s van Fokke en Jolinde waren we helemaal voor! Auto gehuurd en op naar de peninsula. Jammer, vandaag de eerste dag dat ze niet uitvaren want de walvissen zijn WEG. Nou ja zeg… Gelukkig was onze rondrit verder erg mooi en hebben we weer voor ons nieuwe dieren gezien zoals armadillos, emoes, een vosje, pinguins, zee-olifanten en zeeleeuwen. Lekker om weer eens zelf de controle te hebben over je vervoersmiddel!
We genieten hier van het warme weer. We werden, onze ogen nog uitwrijvend na de busrit, verrast met zon, zee en strand en dat is ook wel weer erg lekker!

Vannacht met de bus naar Bariloche om daar kerst te vieren. Ik ben benieuwd of het daar zoals wij noemen een “kerstsfeer” is Tot nu toe komen we niet verder dan hier en daar een kerstslinger en wat ballen voor het raam. Nou is het hier ook tot 21 uur licht en kun je op een terrasje zitten dus gezellig met kaarsjes bij de kachel hoeft helemaal niet!
Toevallig zagen we vandaag foto´s in de krant van Willem Alexander en Maxima, die schijnen met het hele gezin deze dagen in Argentinie te zijn! Een aardige argentijnse vrouw (en duidelijk trots op Maxima) wist ons te vertellen dat de broer van Maxima een restaurant heeft bij Bariloche en dat ze daar graag naartoe gaan. Nou zoeken wij nog een leuk plekje om uit eten te gaan…

Goed, we gaan nog even wat eten voor we de bus in moeten.
We horen vaak dat jullie genieten van onze verhalen en soms krijgen we reacties vanuit onverwachte hoeken. Super! Blijven doen, hier genieten wij weer van!

Liefs vanuit een zonnig en warm Puerto Madryn
Nienke

Patagonië

donderdag, december 13th, 2007

Kilometers maken, dat is het motto van de laatste twee weken. Reizen betekent beweging, je verplaatsen van A naar B en in Chili liggen A en B erg ver uit elkaar. Nou zijn er verschillende manieren om je te verplaatsen en we hebben een aantal middelen gebruikt. Ons vorige bericht was uit Valparaiso. Van daaruit hebben we een bus genomen, dwars door het Lake District, meer dan 1000 km. naar beneden naar Puerto Montt. Onderweg hadden we bedacht dat we wel eens met de boot verder zouden kunnen reizen naar beneden. In Puerto Montt kwamen we zaterdag aan en hebben we meteen twee bedden voor die maandg op de Navimag gereserveerd. De Navimag (www.navimag.com) is een vrachtschip dat zich naast het vervoeren van vracht naar het diepe zuiden van Patagonië heeft toegelegd op het meenemen van reizigers die ook die kant op willen en niet 3 dagen in de bus willen zitten. Maar daarover zodadelijk meer. Omdat we nog anderhalve dag over hadden voor de boot vertrok en Puerto Montt ongeveer net zo mooi is als het uitzicht in de metro van Parijs, hebben we meteen een bus verder genomen naar Castro op het bijzondere eiland Chiloé. Op dit eiland staan een stel bijzondere kerken en ze verkopen lekkere vis, maar voor de rest hebben we geen flauw idee wat je in godsnaam daar te zoeken hebt en waarom het zo hoog aangeslagen staat in de reisgidsen… Maar Nienke vond het zo leuk dat ze maandags, toen de boot een dag vertraging bleek te hebben er nog even een busreis van 7 uur tegenaan gooide om nog een keer terug te gaan naar dit prachtige dorp. (Okee, en ze had haar peruaanse bijna-alpacawollen sjaal laten liggen, die door dit busritje ineens 16 dollar en daarmee 2x duurder werd). Maar Dinsdagochtend mochten we aan boord en samen met zo’n 200 anderen begonnen we aan een 4 daagse reis dwars door de fjorden en kanalen van Patagonië en over de pacifische oceaan.

Wij hadden twee kooien onder in het ruim (volgens de omschrijving, maar bij nadere inspectie waren ze beter dan de duurdere prive-hutten) en het kan niet anders gezegd worden dan dat de bemanning erg z’n best deed om ons te vermaken. Naast 3 goede maaltijden per dag werden er voortdurend lezingen gehouden, films vertoond, muziek gespeeld en zelf een heuse bingo-avond georganiseerd. Het weer was wisselend en het ene moment hadden we prachtig uitzicht op de omgeving, op de bergen met sneeuw en de woeste eilanden en het andere moment was het zicht beperkt tot een paar meter zee om ons heen. Maar we hebben ons prima vermaakt aan boord, mede door onze medereizigers. Zo waren we in Castro al Jolinde (een oude bekende) en Fokke tegengekomen en op de boot hebben we gezellig geborreld, domino gespeeld en gekletst. De boot bracht ons op vrijdagmorgen vroeg in koud en winderig Puerto Natales. Het was maar goed dat we een kaart hadden die het tegendeel bewees anders waren we er zeker van geweest dat dit reeds het eind van de wereld was…

Hier was eerst Sinterklaas aan de beurt. Hadden we op de boot al een beetje 5 december mogen vieren in de vorm van de nederlandse Sándor die twee kilo snoepgoed had meegesjouwd en de hele boot van een sinterklaasgevoel voorzag. Het zou me niets verbazen als het volgend jaar in Chili een hit wordt die klaas! Maar wij vierden het aloud familiefeest via skype, webcam en e-mail. Zowel in Nederland als in Z-Amerika was enorm hard gewerkt om 10.000 fysieke kilometers weg te werken en een heus familiegevoel te creëren. Zo was er voor Jorisjan een website gemaakt met wikipedia/cuantocuesta-weetjes, kreeg Nienke digitaal de nieuwste CD van Anouk en werden er over en weer powerpoint-presentaties met kado’s uitgewisseld. Erg geslaagd allemaal!

Vanuit Puerto Natales kun je het nationaal park Torres del Paine bezoeken en na het inwinnen van wat informatie besloten we een tent, slaapzakken en matjes te huren,voor 4 dagen eten in te kopen en met de rugzak op zelf het park te gaan verkennen. In de bus er naar toe zaten Jolinde en Fokke met hetzelfde plan en zo belandden we met z’n vieren op de eerste camping van het park. Diezelfde dag nog 7 uur op en neer gelopen naar een uitzichtpunt onderaan de Torres del Paine, de rotsformatie waar het park naar is genoemd, en terug. ’s Avonds een kampvuurtje gemaakt en genoten van onze kant-en-klaar-pasta-maaltijd. Dag 2 alles ingepakt en wederom zo’n 7 uur gelopen naar de tweede overnachtingsplek. Het laatste stuk van deze wandeling werd spannend gemaakt door enorme windstoten waarbij we ons regelmatig aan een boom moesten vasthouden om niet van onze sokken gebalzen te worden. Geweldig. Verder adembenemende wandeling langs een knetterblauw meer, aan de voet van de Cuernos. Een granietformatie die de hele weg als een machtige hoorn boven ons uitstak. Aangekomen waren we uitgeput en na een heerlijke kant-en-klare-pasta-maaltijd wilden we alleen nog maar slapen. Jammer dat de harde ondergrond en de enorme windstoten ons dat onmogelijk maakten. Ze zeggen dat in het park het weer om de 5 minuten kan veranderen. Dat is vast waar, maar nu even niet. ’s Morgens 2,5 uur gelopen naar een uitzichtpunt boven in de Valle Frances, de wandeling meer dan waard. Langs riviertjes, door oeroud bos, langs een grote gletsjer. Heel indrukwekkend allemaal. Bovenaan moesten we ook weer 2 uur terug, maar terug op de camping hadden Nienke en ik nog energie teveel en hebben we de tent maar weer ingepakt en Jolinde en Fokke gedag gezegd en nog een twee uur gelopen naar een volgende camping. Daar hadden ze zelfs een restaurant en een winkeltje, dus voor we in de regen gingen koken en de tent opzetten hebben we eerst even genoten van een welverdiende warme chocomel/koud biertje (vul zelf maar in wie wat dronk) en zijn daarna heerlijk gaan slapen, wat nu een stuk beter lukte! De laatste dag wilden we, fanatiek als we zijn, nog op en neer lopen naar een gletsjes, uurtje of vijf. Maar de wind, regen en een gevoelstemperaruur van onder nul maakten ons minder fanatiek en we besloten huiswaarts te keren en in bad te gaan.

Zo gezegd zo gedaan en meteen de volgende ochtend, vanmorgen, donderdag, zijn we doorgegaan naar El Calafate, Argentinië, land nummer 15 van de trip. Je raadt het al, in de bus zagen we Jolinde en Fokke weer en zo eindigden we deze dag in hetzelfde hostel en zullen we morgen wel samen de gletsjers hier bezoeken voordat we dan toch echt een andere kant opgaan. Wij gaan de komende dagen door naar Ushaia, wat zelfs volgens de kaart het einde van de wereld is!

Hasta el proximo vez,  Nienke en Jorisjan