Na ruim 7 maanden reizen en doen waar we zin in hebben, trokken we gisteren na een week werken met een goed gevoel de deur van het weeshuis achter ons dicht…vrij!!!

Ehh… weeshuis inderdaad en geen school zoals eerst het plan was! Toen we vorige week aankwamen in Arequipa werd ons gevraagd of we op een nieuw project wilden gaan werken. Een weeshuis met 11 kinderen, dat helemaal draait op vrijwilligers en dus wel wat hulp kan gebruiken. De kinderen worden er wel geplaatst door de regering, maar verder ondersteunt deze het bestaan niet d.m.v. geld of iets dergelijks.
Na een week hier iedere dag van 11 tot 17 uur te hebben geholpen, hebben we veel respect gekregen voor de locale vrijwilligers die hier dag (en nacht) zijn. Jee wat produceren die kids elke dag een was, rotzooi, geluid, afwas, vieze luiers etc.!
De sfeer is erg gezellig in het weeshuis, er wordt veel met en om de kinderen gelachen. Omdat veel kinderen uit een ongezonde omgeving komen met verschillende vormen van verwaarlozing of mishandeling is het ´t belangrijkst om aandacht en liefde, maar zeker ook structuur en discipline te bieden. Met verder alleen maar vrouwelijke vrijwilligers is Joris super voor de kinderen. Het is goed te merken dat hij als vaderfiguur wordt gezien. De kinderen noemen iedereen “tia” (tante) en “tio” (oom) maar Joris wordt ook veel “papa” genoemd. Erg leuk! Het eerste dat ze met hem willen doen is ravotten en opgetild worden!

Hoe zien onze dagen in het weeshuis er ongeveer uit…
Rond 11 uur (altijd afwachten met de busjes hier…geen tijdschema) wandelen we door de wijk naar het weeshuis. Dit is een ruim woonhuis met 3 verdiepingen, wat toch aan de kleine kant is als er het maximum aantal kinderen (15) zou zijn. Gelukkig zijn er 2 babies van 1 en 6 maanden oud die nog niet rondrennen! De rest van de kinderen is tussen de 2 en 10 jaar oud en zij gaan van 9.00 tot ongeveer 13.00 uur naar school. Tot deze tijd helpen wij met wassen, schoonmaken, strijken, vloer verven enz. Elke dag heeft wel weer een nieuw klusje! Als iedereen uit school is, eten we met z´n allen de almuerzo (=lunch). Dit is gelijk de belangrijkste maaltijd van de dag dus al dachten we hier vaker te zullen koken in ons eigen huisje, tot nu toe blijft het ´s avonds bij een broodje!
Na het eten helpen we de schoolgaande kinderen met hun huiswerk. En na een week weten we al dat de lerares het niet makkelijk met ons gaat krijgen…wat belachelijk veel en moeilijk huiswerk krijgen die kinderen op zeg! Kinderen van 5 jaar met 6 bladzijden kleur, schrijf en rekenwerk, en als je zwak bent krijg je toch gerust nog wat blaadjes extra?! Okee, de kinderen gaan minder lang naar school dan in Nederland, maar dit is echt niet meer grappig. Nou hebben we van andere vrijwilligers (met wie we wel samen wonen) al begrepen dat het schoolsysteem erg anders is. Leraren geven niet echt les, maar dicteren de opdrachten vaak die de kinderen dan thuis moeten gaan maken. Weinig uitleg en oefening, laat staan het aanleren van strategieën! Misschien is het maar goed dat ik niet op een school werk hier want ik zou me volgens mij mateloos ergeren.
Met een beetje geluk hebben we nog tijd om te spelen met de kinderen voor wij rond 17.00 uur naar huis gaan.
Na een week meelopen en de kinderen leren kennen, hebben we gisteren een gesprek met Lillian (alias “moeder-overste”) gehad. We hebben afgesproken op welke kinderen we ons gaan concentreren en waar we aan gaan werken. Deze doelen verschillen per kind maar gaan voornamelijk over het verbeteren van motoriek, spraak, sociaal- en spelgedrag. Voor ons prettig om concrete doelen te hebben en het geeft ook een goed gevoel dat we als professionals gezien worden in het werken met kinderen.
En verder? We hebben gewoon een appartement hier in Arequipa!!!!
Je tas helemaal leeghalen en in de kast zetten, een eigen keuken, badkamer, kamer, huissleutel…wauw dat is even wat anders! Het gebouw waar we wonen heeft 3 verdiepingen waarvan er 1 bewoond wordt door de huisbaas en de andere twee door vrijwilligers van “Traveller Not Tourist”, de organisatie waarvoor we werken. Wij wonen beneden met op dit moment nog 1 huisgenote. Arequipa is een prettige stad, de temperatuur is overdag rond de 25 graden en altijd zonnig! Er zijn veel leuke restaurants, gezellige straten en wat wij erg kunnen waarderen is dat je als toerist niet lastig gevallen wordt door mensen die tours, maaltijden, massages enzo willen verkopen.
Naast werk hebben we ook spaanse les, 6 uur per week. Dat is goed merkten we vandaag al na onze eerste les, want ondanks dat we ons ondertussen aardig kunnen redden in het spaans is wat meer achtergrond over de opbouw van de taal handig om verder te komen. We praten nu alleen maar in het heden…toekomst en verleden is errug lastig

Oh ja, de foto´s van Bolivia (en dat zijn er veel!) komen er aan… daarna zullen we snel in beeld laten zien waar we nu werken en wonen.

Tia Nienke

Wat kan er veel gebeuren in 10 dagen…

Zoals we schreven in ons vorige verhaal zijn we van ellende maar naar Uyuni gegaan en dat was geen verkeerde keus! Hoewel de busrit heel beroerd was (12 uur, inclusief klapband, in een stinkende bus uit de categorie “er kan nog meer bij”, met een kromme achteras, waardoor we zelfs op het weinige asfalt onderweg nog op en neer stuiterden en daarbij was de laatste 9 uur geen asfalt maar rotsachtige zandweg) kwamen we om 4.30 uur (ja inderdaad, ’s morgens heel vroeg na een nacht niet slapen) aan in een donker, koud en onbarmhartig Uyuni. Na wat geklop en gebel deed de nachtportier van het door ons uitgezochte hotel open en lagen we in bed voordat we de rugzakken af konden doen. 3 uur ’s middags werden we weer wakker en togen naar de pizzeria voor een ontbijt met ei, brood, koffie, pasta carbonara en een biertje. Daarna was het zoeken naar een beetje betrouwbaar touragentschap, want Uyuni is zowel wat omgeving als bevolking betreft net het wilde westen. Al vlot hadden we bij een aangeraden bureautje een 3-daagse tour geregeld en de volgende ochtend stapten we met, naar later bleek uitermate geschikte medeavonturiers, in een moderne 4×4 toyota landcruiser voor onze reis over de uitgestrekte zoutwoestijn van Uyuni en de omgeving.

De Salar de Uyuni is zonder twijfel het vreemdste landschap dat we ooit hebben aanschouwd. Wit, wit en nog eens wit zover je kunt kijken. Luchtspiegelingen aan de horizon, feller reflecterend dan onze zonnebrillen aankonden en tegelijkertijd koud en zo winderig dat we uit onze kleren waaiden. Door die omgeving scheurden we met onze chauffeur annex gids annex kok met zo’n 120 km/u van de ene bezienswaardigheid (zouthotel, zoutfabriek, zoutwinning) naar de andere (Isla de Pescado, met 12 meter hoge cactussen en koraalbodem op meer dan 4000 meter hoogte!) Lunch was goed verzorgd en dat de omgeving ruimte biedt aan hele bijzondere truukjes met een bus pringles zullen jullie zien wanneer de foto’s online gaan. De dag werd beeïndigd in een klein plaatsje in the middle. (ja, we hebben “fuckin’ nowhere” gevonden!)

Dag twee was gereserveerd voor lama’s, vicuñas (lama-achtige herten), viscachas (chinchilla-achtige konijnen), flamingo’s (wat doen 500 flamingo’s op 4125 meter?) gekleurde meren (knalrood, felwit, mosgroen) en een landschap waar Dali nog heel wat meer hallucinogenen voor had moeten gebruiken om te kunnen tekenen. Zoiets vreemds echt nog nooit gezien. Maar zo mooi, sereen, stil, afgelegen, uniek, etc.

De laatste dag begon vroeg, om 6 uur vertrokken in het stikkedonker. Dwars over zandvlakten waar geen wegen zijn, alleen richtingen. (bij die berg naar links en richting die vulkaan e.d.) Over de 5000 meter boven zeeniveau waar dan weer spuitende geisers te zien waren. Door naar de warmwaterbaden en zo zit je dan opeens met een stapel andere toeristen om 7 uur ’s morgens in de vrieskou (2 á 3 graden onder 0) in je blote gat in een warmwaterbron te genieten van de opkomende zon terwijl onze chauffeur pannekoeken staat te bakken voor het ontbijt! Dan nog een lange terugweg langs indrukwekkend uitgesleten rotsen, over verlaten zandvlakten, stille meren waar de vulkanen in spiegelen én (wat een bonus) het treinkerkhof van Uyuni.

Nog dezelfde dag de luxe (3x zo duur) toeristenbus teruggenomen, maar een zandweg blijft een zandweg en om een uur of 5 ’s morgens in La Paz waren we niet echt bijgeslapen en wisen we niet hoe snel we ons hotel en ons bed moesten vinden. ’s avonds maar weer aan de Gado Gado bij Sol y Luna en ’s morgens het ontbijt bij Alexander. Ondertussen 5 keer naar de dichtstbijzijnde telefoon om de vliegtuigmaatschappij te bellen om te weten of ze gingen vliegen die dag. Maar…we stonden niet in het systeem, wat vreemd was aangezien ze me die week een mail of 9 hadden gestuurd over het wel en niet doorgaan van de vlucht (geen antwoorden op de door ons gestuurde mail, maar toch.) Na wat verwarring over het feit dat de “van” in van Petegem onderdeel is van de ACHTERnaam was er over 1,5 uur een vlucht voor ons. Snel pakken, taxi en inchecken. Jawel gelukt!
- “EEh sir, you pay 60 bolivianos for no show yesterday”

- “Eeh sir, you pay US 60 bolivianos for taxi’s and no show plane for a week!”

- “Eeh OK, you can go to Rurrenabaque.”

- “Thank you”

Het vliegveld van Rurrenabaque bleek inderdaad een vliegVELD, een wei waar de koeien nog in staan te grazen, uitgehakt in de jungle, 35 graden en erg tropisch. Wat een genot om na 6 weken relatieve kou weer in de tropen te zijn en dat op slechts 45 minuten vliegen! Hier meteen een tour voor de volgende dag geboekt. We gaan voor 3 dagen de Pampa’s in (mooi woord voor ongelooflijk groot moeras). Hier schijn je meer dieren te zien dan in de jungle en je hoeft nauwelijks te lopen, maar doet de meeste activiteiten vanuit een boot(nou ja, uitgehakte boomstam).

Dag 1 begon met een jeeprit van dik 3 uur, incl. lunch. Dan in de boot en al meteen bleek de omgeving te zijn vergeven van allerlei vreemdsoortige vogels (reigers, aalscholvers, visdieven, adelaars, vinkjes, toekans!) in uiteenlopende verschijningsvormen), Caipibara’s (enorme cavia’s, maar niet te eten ;-)) en niet te geloven zoveel krokodillen (nou ja, alligators en kaaimannen, maar ze bijten net zo hard). Na ruim 2 uur in de boot kwamen we in ons kampement voor deze dagen. Midden in het bos met om ons heen talloze vogels en andere jungle dieren. I.v.m. de regen werden de activiteiten voor die avond verschoven naar de volgende dag en gingen we alleen een biertje drinken bij een stroomopwaarts gelegen junglebar.

Dag 2 had nog veel meer voor ons in petto. Eerst een wandeling van 4 uur door het al eerdergenoemde moeras, op zoek naar anaconda’s en andere slangen. Aanvankelijk veel modder, water, etc. en weinig slangen. Na 3 uur besloten we dit avontuur als niet gelukt te beschouwen en maar weer huiswaarts te keren. Maar plots commotie, onze gids dook de bosjes in en kwam er 2 minuten later weer uit met als een lasso boven zijn hoofd zwaaiend een… Cobra van ruim 2,5 meter! Erg spannend, maar ook erg mooi. Missie geslaagd! Terug op het kamp genoten we na met een goeie lunch en een siësta in de hangmatten, terwijl we luisterden naar de talloze junglegeluiden om ons heen. Aan het eind van de middag stond misschien wel de spannendste activiteit op het programma, zwemmen met dolfijnen. In dezelfde rivier als waar we steeds alle krokodillen zien, waar we de piraña’s zien springen leeft ook een flinke populatie roze dolfijnen. Na onze schroom te hebben overwonnen doken alle 7 deelnemers aan deze tocht in het water, van enkele meters gadegeslagen door alligators en kaaimannen. Heel erg spannend, maar wel een mooi verhaal, vooral later toen we zo goed als naast een krokodil lagen te zwemmen. De foto’s zullen bewijzen dat we niet overdrijven. ’s Avonds eerst de ondergaande zon bekeken met een biertje in de bar en daarna met de zaklampen over de rivier op zoek naar rode oogjes. Nou, die hoefden we niet te zoeken. Overal waar we keken werden we aangestaard door rode kroko-ogen. Onze gids moest voor de tweede maal die dag even de Steve Irwin uithangen en na de slang van die middag ook nog even op twee jonge alligators duiken en aan ons geven. Toch wel gaaf.

Dag 3 begon heel vroeg met een stille (zonder motor) boottocht door de ontwakende jungle. Veel, heel veel vogels die goedemorgen kwetterden, beantwoord door verschillende soorten apen en overvliegende papegaaien. E.e.a. mooi aangekleed met een opkomende zon. Wat een kakafonie, wat mooi. Na het ontbijt gingen we gewapend met draad en haakjes en rood vlees piraña’s vissen. Zodra je je aas in het water gooide voelde je ze al bijten. Na even oefenen hadden we in een uur toch al gauw 7 van die kleine monstertjes binnengehaald, die de kok vervolgens in de pan voor ons bakte voor de lunch. Niet heel lekker, maar zelfgevangen en daarmee wederom een mooi verhaal! De terugtocht was was gelijk de heenweg, echter in de tegenovergestelde volgorde en daarmee kwam een eind aan dit avontuur.

Morgen (donderdagochtend) vliegen we weer terug naar La Paz om daar de bus te nemen naar Arequipa, Peru om een heel ander avontuur aan te gaan en misschien iets te betekenen voor de mensen daar.

Aan het werk, dat voelt lang geleden..