Cuanto Cuesta

Van Machu Picchu tot Titicacameer..

zondag, 23 september 2007 om 21:11

Al ruim een week geleden begonnen we onze Salkantaytrek, met als einddoel Machu Picchu. Een paar uur buiten Cusco, na het bepakken van de paarden kon het wandelen beginnen! Onze (prima) groep bestond uit 9 mensen, 2 koks, 2 paardenmannen, 8 paarden voor alle spullen en 1 gids. De eerste dag was een korte klim van ruim een uur in gelijk al letterlijk adembenemend gebied. Zicht op de berg Salkantay, ruim 6000 meter hoog met witte top en daar omheen alleen maar meer bergen. De foto´s laten zien hoe het eruit zag, maar hoe het voelde om daar te lopen…de koude wind, felle zon, sneeuwtoppen, stilte van de natuur en hier en daar wat schapen..wauw!
Na een heerlijke maaltijd (en dat op 2 pitjes!) lekker slapen om na een knetterkoude nacht verrassend lekker gewekt te worden met cocathee in onze tent. Deze thee wordt gemaakt van cocablaadjes en schijnt o.a. goed te zijn tegen hoogteziekte. Het doet je bloed sneller stromen waardoor de weinige zuurstof die je uit de lucht zo hoog krijgt, toch wat sneller door je lichaam gaat.

Nou hebben ze hier voor elk blaadje en bloemetje wel een medicinale uitleg, maar dit schijnt echt te werken… onschuldig als blad maar ,sorry mensen, over de grens meenemen mag echt niet!
Met de wereld om ons heen nog wittig en koud van de vriesnacht, begon onze wandeling. Al gauw werd het bloedheet, in de zon ploeterend de berg op om onze hoogste pas van de tocht (4600 meter) over te gaan.
En ja hoor…sneeuw! Na deze pittige klim, 6 uur afdalen om vervolgens bij erg primitief levende mensen op een veld te overnachten. Drogende dierenvellen, lemen hutjes, rubberen (van oude banden) sandalen, water uit de rivier, geen electriciteit, maar WEL een biertje te koop! Vooral de mannen onder ons erg blij… Dag 3 was een mooie wandeling van een uur of 6 (voor de snellen onder ons wat minder) afwisselend klimmen en dalen. Steeds de rivier volgend liepen we in een wat meer jungle-gebied. Zelfs een paar palmbomen onderweg! En ja, ook al heb je het gevoel hier soms alleen op de wereld te lopen, je bent en blijft toerist met geld, dus ook hier onderweg zo nu en dan hutjes met koopwaar. En gelijk hebben ze, want die gekke gringo´s betalen ook wel 6 i.p.v. 3 soles voor een snicker na 5 uur wandelen! (1 sol is 23 cent…). Dag 4 was erg pittig, stijf van de vorige dagen op naar de top! Deze lag 2 uur klimmen, maar bood wel een vergezicht op Machu Picchu. Met al dat lopen zou je bijna vergeten waarvoor je ook alweer kwam!
Dachten we:”ahh lekker het klimmen hebben we gehad”, onze gids had weer gelijk; de laatste afdaling was echt pijnlijk. Erg stijl naar beneden is niet fijn aan je benen! Nog een stukje horizontaal wandelen en na de laatste almuerzo (lunch) van onze kok SuperMario, met de trein naar Aguas Calientes om vanaf daar de volgende ochtend om 5.30 naar Machu Picchu te gaan.

Daar sta je dan…eindelijk het incabouwwerk dat je al zo lang kent, voor je in de ochtendschemering. Gelukkig vroeg, dus even tijd voor wat foto´s zonder de rest van de 2700 bezoekers er op. Het mooiste uitzicht zou zijn vanaf Huayna Picchu (jonge berg) die uitkijkt over Machu Picchu, dus hebben we die klim ook nog even gedaan. Voor Jorisjan misschien wel de zwaarste. Niet door de hoogte, maar wel door de smalle klauterpaadjes! Gelukkig hing er staaldraad om je vast te houden…

Weer een hoogtepunt van onze reis! Het grappige is dat je het gevoel hebt dat alles enorm oud is, maar met een leeftijd van ruim 500 jaar is Machu Picchu toch echt jonger dan veel bouwwerken in Europa. Toch indrukwekkend, te staan tussen al die bergen en je voor te stellen wat een enorm complex dit moet zijn geweest. Een plek om zeker een dag door te brengen, maar ja, we waren aan tourtijden gebonden, dus terug naar Cusco. Eerst met de trein naar Ollantaytambo waarna we met een 2-urige busreis in Cusco zouden zijn..
Als we een wakkere chauffeur hadden gehad! Na een spannend uur op de weg hebben we na 2 bijna ongelukken de man dringend verzocht om te stoppen en hebben we met onze medereizigers een taxi’s kunnen regelen. Ondertussen was het al laat en aangekomen in ons hostel knapte de sleutel af in het slot en hadden we geen kamer. Daar gingen de plannen van foto’s kijken met een wijntje in bed…na een uur wachten had onze hotelknul het hele slot kapotgebeiteld maar de deur bleef dicht..niet zo rapido fixo dus. We vonden het wel best en zijn naar een ander hostel gewandeld waar we ons zonder uit te pakken in bed hebben laten vallen…ahhh slapen!

Na nog 2 dagen genieten van de voorzieningen van Cusco op weg naar onze volgende bestemming; Puno aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, Lake Titicaca!

En ja hoor…daar gingen we weer…omdat we zeker wilden zijn van een plekje in de bus hadden we vantevoren al kaartjes gekocht voor 30 soles per persoon. De plaatsbewijzen zouden we de ochtend zelf krijgen. Om 10 uur present, maar nee, we moesten nog maar even wachten, kregen onze plaatsbewijzen nog niet. (béétje vreemd toch?) 1 minuut voor half komt een jongen, “kom, kom”. We lopen mee, spullen in de bus en stappen in…een heel andere bus dan we op het plaatje gezien hadden, vies, oud enz. Niet wat we van de lange afstandsbussen gewend zijn. Op ons briefje zien we 17 soles (ipv 30) p.p. staan. Nee he! Joris de bus weer uit, terug naar het kantoor. Natuurlijk wisten de dames van niks achter de balie en de Muchacho was er allang vandoor met onze tickets en het bewijs dat we 60 hebben betaald! Al snel werd ons 20 soles terug aangeboden door deze dames. Nee hoor, we willen die jongen én al ons geld…! Boel uitleg, excuses, jongen werkt hier niet (uhuh!), bla bla. Maar wij bleven mooi staan. We hebben de bus laten gaan en toen bleek dat we vastbesloten waren om hier te wachten (duidelijk een onderons geregeld zaakje, vandaar dat we pas als laatste de bus in mochten enz.) kregen we ineens onze 60 soles terug!!! Van de vrouw achter de balie! Niet te filmen gewoon! Een uur later en nu voor 20 sol per persoon zaten we in een mooie bus cama. Perfecto! De aanhouder wint zullen we maar zeggen!

Lake Titicaca, wat moet ik ervan zeggen. Een mooi meer hoor, maar één grote toeristenattractie. We zijn met een 2-daagse tour het meer op gegaan. Eerst een bezoek aan de Uros, drijvende rieteilanden, waar het leven van de mensen ongeveer in dienst staat van de toeristen. Wel bijzonder om te zien en te horen over de geschiedenis en leefwijze van de mensen op deze eilanden maar wij hebben het idee dat zonder toeristen dit niet meer zou bestaan. Het voelde net of we in een soort Archeon waren.

Daarna naar het eiland Amantani waar we overnacht hebben bij een familie thuis. Dit was wel heel bijzonder. Opgewacht door mooi aangeklede vrouwen werden we per tweetal meegenomen naar hun huis. Hier kregen we een prima kamer aangeboden. Bij dit bezoek hoorde een wandeling over het eiland en een feest waarbij we in traditionele kleding werden gestoken en moesten dansen. Voor beide kanten niet leuk. Maar ja voor hun is het bron van inkomsten dus moeten ze wel. We hebben ons nog niet eerder zo toerist gevoeld. De volgende dag nog een eiland waar ze de bijzondere traditie hebben dat je aan de mutsen van de mannen en de sjaals van de vrouwen kunt zien of ze vrijgezel of getrouwd zijn. Handig joh… Vergeet niet dat deze mensen er pas sinds 1970 wonen dus hoeveel traditie is het vraag je je dan af.

Goed, je hoort het al, wij zijn genezen van het Lake Titicaca en ook al kun je vanaf de boliviaanse kant van dit meer ook nog allerlei tourtjes doen, wij geloven het wel! Op naar La Paz dus!

Het verhaal is al erg lang, maar als laatste wil ik nog even vertellen dat Jorisjan en ik vanaf 15 oktober een poosje gaan werken in Arequipa. Na het lezen van de informatie aan mij over dit vrijwilligerswerk is Joris ook erg enthousiast geworden en heeft hij besloten niet naar Antarctica te gaan.

We hebben allebei erg veel zin om een aantal weken les te geven en tegelijk spaanse les te krijgen. Vandaar dat we na een maandje Bolivia weer terug gaan naar Peru. Ik blijf 6 weken en Joris 4 zodat hij Paaseiland kan bezoeken voor we elkaar dan begin december weer in Zuid-Chili ontmoeten. Voor wie het leuk vindt om te kijken waar we gaan werken: www.travellernottourist.com is de website.

Sorry dat dit verhaal zo lang op zich heeft laten wachten…hasta pronto!

Liefs Nienke

p.s. Proberen vandaag ook deel 2 van defoto´s van Peru erop tekrijgen

7 Responses to “Van Machu Picchu tot Titicacameer..”

  1. Liesbeth Mensink Says:

    beste globetrotters, kan er niets aan doen dat ik de eerste ben ,maar tja wil wel even reageren op het oh zo weer heel erg mooie verhaal.
    Gelijk denk ik bij het lezen ,wat geweldig zo’n reis ,maar je moet er inderdaad jong voor zijn.
    Ik blijf genieten v. jullie avonturen.
    Wel meegenomen voor jou Nienke,dat Joris samen met jou dit traject gaat doen. Ik verval in herhalen :Blijf genieten.!!!!!!!
    Wij gaan volgende maand naar Barcelona met vrienden . Ook mooi.Groetjes. Liesbeth.
    Goede reis verder samen.Ga nu de nieuwe foto’s bekijken ,ook zo bijzonder elke keer weer.

  2. Jaap en Paula Says:

    We hebben het maar even uitgeprint, wat een verhaal weer. Bedankt voor jullie telefoontje vanavond…we zijn weer helemaal op de hoogte. Groeten, goede reis enne….we blijven jullie volgen, zolangzamerhand met zeer velen..Paula en Jaap

  3. Jaap en Paula Says:

    Wat een prachtige foto’s van jullie trail….

  4. Johan en Tineke Says:

    Schitterend verhaal weer en wat weer een schitterende foto,s
    liefs Johan en Tineke

  5. Irma Says:

    Wat een mooie verhalen en belevenissen. Super hoor, ook de foto’s! Veel plezier met het reizen en het vrijwilligerswerk straks! Groetjes Irma.

  6. admin Says:

    Het heeft 2 dagen geduurd, maar alle foto’s van Peru staan er nu op!
    Wij zitten alweer een tijdje in Bolivia, maar daarover later meer.
    Groeten Nienke en Jorisjan

  7. wereldfietsers Says:

    he die wereldreizigers

    leuk hoor om jullie prachtige ervaringen mee te lezen.
    Joris jan voldoet de reis tot dusver aan je verwachtingen,
    of had je het misschien toch liever op de fiets gedaan zoals wij?

    Paaseiland kunnen we je van harte aanbevelen,
    Bij aankomst op het vliegveld waar iedereen je een kamer wil aanbieden is het een aanrader om met cecillia (huize cecilia) mee te gaan.

    goedkoop, goed verzord en overal dichtbij!! en bovenal ze is zelf puur en aardig.
    en een andere tip , huur een fiets en fiets zo lekker vrij een aantal malen het eiland rond,
    rano raraku is zeer indrukwekkend.

    Geniet er van en zoals jochem zegt, het meervoud van lef is….leven

    Olaf en zwanet