Cuanto Cuesta

Archive for september, 2007

Leuk hoor La Paz, maarruh…..

zondag, september 30th, 2007

Ik denk dat niemand het een straf zou vinden om een paar dagen in een grote stad zoals Parijs, Rome of Londen door te brengen. En ook La Paz is van alle grote steden die we tot nu toe gezien hebben zeker niet de vervelendste. Maar als je eigenlijk weg wil en het lukt niet ga je je toch ergeren aan zo´n stad.

Vorige weekend kwamen we hier aan met de bus vanuit Puno, Peru. Vertrokken met een luxe bus, maar bij de grens moesten we overstappen op een bus die ze echt niet in de folder zetten om klanten te lokken. Maar het was mooi weer en de route volgt voor het grootste deel de kustlijn van het Titicacameer en het uitzicht maakte dan ook  het meeste ongemak goed. In La Paz vonden we al snel een hotel dat aan alle prijs/voorzieningen verhoudingen voldeed en konden we bezig met het uitstippelen van de Bolivia-route. We besloten eerst maar eens met de mountainbike ¨worlds most dangerous road¨ af te dalen. We waren gewaarschuwd dat je voor zoiets niet op de prijs af moet gaan maar op de kwaliteit van de fietsen/remmen/helmen/kleding etc., maar wij vonden dat als je dan toch de gevaarlijkste weg ter wereld af gaat dalen dan moet je het ook zo spannend mogelijk doen en met de minst geloofwaardige touragency gaan. Dan heb je ook meteen een prive-trip (de rest durfde niet denk ik). Met de 4×4-jeep naar de top van de berg (4670 meter boven zeeniveau), pakkie an, helm op en naar beneden racen. Met zo´n vaartje van 50 km. per uur, terwijl de gids voortdurend achterstevoren op z´n fiets filmpjes en foto´s maakt, klaar om als truck-aas te dienen. Eerste stuk asfalt en na zo´n 30 km. van de verharde weg af en aan het gevaarlijke gedeelte beginnen, sfeervol aangekleed met regelmatig een kruis langs de weg en her en der auto- en vrachtwagenwrakken  in het ravijn onder je. OLH had bedacht het nog spannender te maken door een ongelooflijke portie regen en mist naar beneden te sturen, iets waardoor onze gids zich niet liet tegenhouden foto´s te maken. Al met al was het (toch) goed  verzorgd en onderaan de berg, 70 kilometer fietsen verder en 3500 meter lager dan gestart wachtte een luxe hotel met lunchbuffet en warme douches en we besloten ter plekke onze nieuwe favoriete manier van reizen (een tour boeken naar een mooi plekje en daar blijven in plaats van mee terug gaan) maar weer toe te passen. We zouden daar vandaan nl. eventueel met een boot naar Rurrenabaque verder reizen om van daaruit de jungle in te gaan. Maar van de boot hoorden we niets meer en na drie dagen van het uitzicht genieten in Coroïco besloten we terug te gaan naar La Paz en een vliegtuig te nemen naar de jungle. (Vliegen kost 45 euro, de bus 20 uur, makkelijke keuze toch?) Afgelopen vrijdag zouden we vliegen, maar bij aankomst op het vliegveld (half uur taxi en 5 dollar armer) bleek het te gevaarlijk om te landen in Rurrenabaque en was de vlucht geannuleerd. Morgen bellen. Maar de volgende morgen weer geen vluchten, morgen bellen. Weer nachtje bijboeken in hotel. Volgende ochtend (vanmorgen, zondag) weer  gebeld en er was er een vlucht om 10 uur. In de taxi (half uur, 5 dollar), maar geen vluchten. Volgens hun was er ook niet gebeld (ik heb zeker stevig gedroomd) en we hebben besloten vanmiddag de bus naar Uyuni te nemen om van daaruit de zoutvlaktes (Salar de Uyuni) te gaan verkennen op een 3-daagse 4×4-tocht. Eigenlijk wilden we van daaruit door (inderdaad, halverwege de tour uitstappen en zelf verder gaan) naar Noord-Chili en dan terug naar Peru, maar aangezien de Pampa´s/Jungle van Rurrenabaque nog wel op ons lijstje staan gaan we waarschijnlijk na de zoutvlaktetrip wéér terug naar La Paz om te kijken of ze volgende week alweer durven te vliegen.

Is La Paz dan helemaal niet leuk? Jawel, het heeft zo z´n leukje kanten, restaurant Soly Luna bijvoorbeeld, waar we heerlijk Hutspot met een Gehaktbal kunnen eten en een bord bitterballen en blokjes goudse kaas kunnen bestellen. Of het ontbijt bij Alexander´s Coffee, waar je met gemak met twee personen van kunt eten. (Doen we niet, maar het kán) Al met al best leuk, maar niet waarvoor we naar Bolivia gingen. Maar het leven is niet altijd zonneschijn (hoewel hier waarschijnlijk vaker dan bij jullie…) Nu maar even met de nachtbus naar Uyuni en daar weer genieten van het moois dat Bolivia ook te bieden heeft.

Groeten Jorisjan

Van Machu Picchu tot Titicacameer..

zondag, september 23rd, 2007

Al ruim een week geleden begonnen we onze Salkantaytrek, met als einddoel Machu Picchu. Een paar uur buiten Cusco, na het bepakken van de paarden kon het wandelen beginnen! Onze (prima) groep bestond uit 9 mensen, 2 koks, 2 paardenmannen, 8 paarden voor alle spullen en 1 gids. De eerste dag was een korte klim van ruim een uur in gelijk al letterlijk adembenemend gebied. Zicht op de berg Salkantay, ruim 6000 meter hoog met witte top en daar omheen alleen maar meer bergen. De foto´s laten zien hoe het eruit zag, maar hoe het voelde om daar te lopen…de koude wind, felle zon, sneeuwtoppen, stilte van de natuur en hier en daar wat schapen..wauw!
Na een heerlijke maaltijd (en dat op 2 pitjes!) lekker slapen om na een knetterkoude nacht verrassend lekker gewekt te worden met cocathee in onze tent. Deze thee wordt gemaakt van cocablaadjes en schijnt o.a. goed te zijn tegen hoogteziekte. Het doet je bloed sneller stromen waardoor de weinige zuurstof die je uit de lucht zo hoog krijgt, toch wat sneller door je lichaam gaat.

Nou hebben ze hier voor elk blaadje en bloemetje wel een medicinale uitleg, maar dit schijnt echt te werken… onschuldig als blad maar ,sorry mensen, over de grens meenemen mag echt niet!
Met de wereld om ons heen nog wittig en koud van de vriesnacht, begon onze wandeling. Al gauw werd het bloedheet, in de zon ploeterend de berg op om onze hoogste pas van de tocht (4600 meter) over te gaan.
En ja hoor…sneeuw! Na deze pittige klim, 6 uur afdalen om vervolgens bij erg primitief levende mensen op een veld te overnachten. Drogende dierenvellen, lemen hutjes, rubberen (van oude banden) sandalen, water uit de rivier, geen electriciteit, maar WEL een biertje te koop! Vooral de mannen onder ons erg blij… Dag 3 was een mooie wandeling van een uur of 6 (voor de snellen onder ons wat minder) afwisselend klimmen en dalen. Steeds de rivier volgend liepen we in een wat meer jungle-gebied. Zelfs een paar palmbomen onderweg! En ja, ook al heb je het gevoel hier soms alleen op de wereld te lopen, je bent en blijft toerist met geld, dus ook hier onderweg zo nu en dan hutjes met koopwaar. En gelijk hebben ze, want die gekke gringo´s betalen ook wel 6 i.p.v. 3 soles voor een snicker na 5 uur wandelen! (1 sol is 23 cent…). Dag 4 was erg pittig, stijf van de vorige dagen op naar de top! Deze lag 2 uur klimmen, maar bood wel een vergezicht op Machu Picchu. Met al dat lopen zou je bijna vergeten waarvoor je ook alweer kwam!
Dachten we:”ahh lekker het klimmen hebben we gehad”, onze gids had weer gelijk; de laatste afdaling was echt pijnlijk. Erg stijl naar beneden is niet fijn aan je benen! Nog een stukje horizontaal wandelen en na de laatste almuerzo (lunch) van onze kok SuperMario, met de trein naar Aguas Calientes om vanaf daar de volgende ochtend om 5.30 naar Machu Picchu te gaan.

Daar sta je dan…eindelijk het incabouwwerk dat je al zo lang kent, voor je in de ochtendschemering. Gelukkig vroeg, dus even tijd voor wat foto´s zonder de rest van de 2700 bezoekers er op. Het mooiste uitzicht zou zijn vanaf Huayna Picchu (jonge berg) die uitkijkt over Machu Picchu, dus hebben we die klim ook nog even gedaan. Voor Jorisjan misschien wel de zwaarste. Niet door de hoogte, maar wel door de smalle klauterpaadjes! Gelukkig hing er staaldraad om je vast te houden…

Weer een hoogtepunt van onze reis! Het grappige is dat je het gevoel hebt dat alles enorm oud is, maar met een leeftijd van ruim 500 jaar is Machu Picchu toch echt jonger dan veel bouwwerken in Europa. Toch indrukwekkend, te staan tussen al die bergen en je voor te stellen wat een enorm complex dit moet zijn geweest. Een plek om zeker een dag door te brengen, maar ja, we waren aan tourtijden gebonden, dus terug naar Cusco. Eerst met de trein naar Ollantaytambo waarna we met een 2-urige busreis in Cusco zouden zijn..
Als we een wakkere chauffeur hadden gehad! Na een spannend uur op de weg hebben we na 2 bijna ongelukken de man dringend verzocht om te stoppen en hebben we met onze medereizigers een taxi’s kunnen regelen. Ondertussen was het al laat en aangekomen in ons hostel knapte de sleutel af in het slot en hadden we geen kamer. Daar gingen de plannen van foto’s kijken met een wijntje in bed…na een uur wachten had onze hotelknul het hele slot kapotgebeiteld maar de deur bleef dicht..niet zo rapido fixo dus. We vonden het wel best en zijn naar een ander hostel gewandeld waar we ons zonder uit te pakken in bed hebben laten vallen…ahhh slapen!

Na nog 2 dagen genieten van de voorzieningen van Cusco op weg naar onze volgende bestemming; Puno aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, Lake Titicaca!

En ja hoor…daar gingen we weer…omdat we zeker wilden zijn van een plekje in de bus hadden we vantevoren al kaartjes gekocht voor 30 soles per persoon. De plaatsbewijzen zouden we de ochtend zelf krijgen. Om 10 uur present, maar nee, we moesten nog maar even wachten, kregen onze plaatsbewijzen nog niet. (béétje vreemd toch?) 1 minuut voor half komt een jongen, “kom, kom”. We lopen mee, spullen in de bus en stappen in…een heel andere bus dan we op het plaatje gezien hadden, vies, oud enz. Niet wat we van de lange afstandsbussen gewend zijn. Op ons briefje zien we 17 soles (ipv 30) p.p. staan. Nee he! Joris de bus weer uit, terug naar het kantoor. Natuurlijk wisten de dames van niks achter de balie en de Muchacho was er allang vandoor met onze tickets en het bewijs dat we 60 hebben betaald! Al snel werd ons 20 soles terug aangeboden door deze dames. Nee hoor, we willen die jongen én al ons geld…! Boel uitleg, excuses, jongen werkt hier niet (uhuh!), bla bla. Maar wij bleven mooi staan. We hebben de bus laten gaan en toen bleek dat we vastbesloten waren om hier te wachten (duidelijk een onderons geregeld zaakje, vandaar dat we pas als laatste de bus in mochten enz.) kregen we ineens onze 60 soles terug!!! Van de vrouw achter de balie! Niet te filmen gewoon! Een uur later en nu voor 20 sol per persoon zaten we in een mooie bus cama. Perfecto! De aanhouder wint zullen we maar zeggen!

Lake Titicaca, wat moet ik ervan zeggen. Een mooi meer hoor, maar één grote toeristenattractie. We zijn met een 2-daagse tour het meer op gegaan. Eerst een bezoek aan de Uros, drijvende rieteilanden, waar het leven van de mensen ongeveer in dienst staat van de toeristen. Wel bijzonder om te zien en te horen over de geschiedenis en leefwijze van de mensen op deze eilanden maar wij hebben het idee dat zonder toeristen dit niet meer zou bestaan. Het voelde net of we in een soort Archeon waren.

Daarna naar het eiland Amantani waar we overnacht hebben bij een familie thuis. Dit was wel heel bijzonder. Opgewacht door mooi aangeklede vrouwen werden we per tweetal meegenomen naar hun huis. Hier kregen we een prima kamer aangeboden. Bij dit bezoek hoorde een wandeling over het eiland en een feest waarbij we in traditionele kleding werden gestoken en moesten dansen. Voor beide kanten niet leuk. Maar ja voor hun is het bron van inkomsten dus moeten ze wel. We hebben ons nog niet eerder zo toerist gevoeld. De volgende dag nog een eiland waar ze de bijzondere traditie hebben dat je aan de mutsen van de mannen en de sjaals van de vrouwen kunt zien of ze vrijgezel of getrouwd zijn. Handig joh… Vergeet niet dat deze mensen er pas sinds 1970 wonen dus hoeveel traditie is het vraag je je dan af.

Goed, je hoort het al, wij zijn genezen van het Lake Titicaca en ook al kun je vanaf de boliviaanse kant van dit meer ook nog allerlei tourtjes doen, wij geloven het wel! Op naar La Paz dus!

Het verhaal is al erg lang, maar als laatste wil ik nog even vertellen dat Jorisjan en ik vanaf 15 oktober een poosje gaan werken in Arequipa. Na het lezen van de informatie aan mij over dit vrijwilligerswerk is Joris ook erg enthousiast geworden en heeft hij besloten niet naar Antarctica te gaan.

We hebben allebei erg veel zin om een aantal weken les te geven en tegelijk spaanse les te krijgen. Vandaar dat we na een maandje Bolivia weer terug gaan naar Peru. Ik blijf 6 weken en Joris 4 zodat hij Paaseiland kan bezoeken voor we elkaar dan begin december weer in Zuid-Chili ontmoeten. Voor wie het leuk vindt om te kijken waar we gaan werken: www.travellernottourist.com is de website.

Sorry dat dit verhaal zo lang op zich heeft laten wachten…hasta pronto!

Liefs Nienke

p.s. Proberen vandaag ook deel 2 van defoto´s van Peru erop tekrijgen

Cusco en omgeving

maandag, september 10th, 2007

Misschien kun je je na ons vorige verhaal voorstellen dat we een beetje gaar waren na alle busreizen, maar dit sloeg alles. Komen we op het vliegveld in Lima aan om naar Cusco te vliegen konden we ons vliegtuig niet vinden. Niet zo raar want dat was precies 24 uur eerder al vertrokken. Ik had de data bij de boeking blijkbaar niet helemaal op een rijtje…

Maar goed, met 23 dollar bijbetalen konden we gewoon meteen mee met de eerstkomende vlucht en we kregen weer stoel 2a en 2b, maar helaas, dit keer waren er geen business-class stoelen voor ons. In Cusco met de taxi op zoek naar een hostel. Daarvan hebben ze er maar 400 ofzo in deze stad. Maar na een ½ uurtje hadden we iets naar onze zin. Aangezien Cusco op 3400 meter hoogte ligt wordt aangeraden rustig aan te doen de eerste paar dagen om hoogteziekte te vermijden. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de eerste paar dagen hebben we (nou ja, met name ik) veel in bed gelegen. Cusco is het verzamelpunt van toeristen in de regio (iets anders dan ons vorige avontuur), maar dat brengt ook met zich mee dat je alles kunt krijgen wat je maar mist. Zoveel restaurants per vierkante meter vind je hooguit op het Leidseplein in Amsterdam en we kunnen dus iedere dag eten wat we willen. Ook shoppen is hier erg goed te doen, je wordt ongeveer van straat getrokken om alsjeblieft voor 2 soles (45 cent) een muts te kopen, je schoenen te laten poetsen, je te laten masseren, een echte alpacawollen sjaal te kopen (en als je daar allergisch voor bent is ie eigenlijk synthetisch….uhuh) enz. Maar ook volop nuttige dingen en we hebben dus op allerlei gebieden heerlijk “ bijgetankt”.

Maar je bent natuurlijk niet in Peru om niets te doen en zeker niet wanneer je in Cusco zit. Daarom hebben we vandaag een motor gehuurd en zijn we door de zg. Sacred Valley of the Inca’s gecrost. 163 km op een off-the-road-honda (hebben we ook echt nodig gehad). Dit was ook weer één van de mooiere dingen van onze reis. De hele dag door een vallei rijden met om de haverklap mensen in de meest mooie kleren/jurken/hoeden, al dan niet vergezeld door lama/ezel/geit, omlijst door enorm indrukwekkend gebergte met daarbovenuitstekend besneeuwde toppen van soms meer dan 6000  meter hoog. Dat alles onder een lekker zonnetje dat al je foto’s net even dat extra kleurtje geeft. In deze vallei struikel je tevens over de Incaruïnes. De één nog mooier dan de ander. Zeker een heel bijzondere plek en als we de foto’s hebben geplaatst zullen jullie dat met ons eens zijn.

Dan de komende week. We hebben een tocht geboekt om lopend naar Machu Picchu te gaan, de Salkantaytrail. Morgen (maandag voor ons) om 7 uur vertrekken we en vrijdag komen we dan bij Machu Picchu aan. 5 dagen lopen door adembenemend mooi gebied, o.a. over een pas op 4550 meter hoogte , slapen in tenten, door hele kleine Andesdorpjes wandelen om dan uiteindelijk vrijdag Machu Picchu te bereiken. Onze bagage gaat op paarden/ezels mee en er gaan dragers, koks en een gids mee. Moet weer iets heel moois worden. Jullie lezen het volgende week wel.

Groeten Nienke en Jorisjan

Perú

maandag, september 3rd, 2007

We besloten een alternatieve route Peru in te nemen, even weg van de “gringo-trail”, en dat hebben we geweten…

Weg van de toeristenroute betekent hier ook weg van de hotels, weg van restaurants en weg van openbaar vervoer. Zaken die normaalgesproken erg handig zijn. Maar het betekent ook avontuur, mooie plekken waar geen toerist komt, veel meer contact met lokale bevolking, verrassende maaltijden etc. Het betekent ook 3 uur met een pick-up truck naar het volgende plaatsje omdat er geen bussen rijden. Het betekent ook met 8 personen in een toyota corolla, omdat dat de enige verbinding is tussen twee plekken. Het betekent ook 9 uur opgevouwen met 25 mensen in een gammel volkswagenbusje over bergpassen van één auto breed op meer dan 3000 meter hoogte waar ze nog nooit van asfalt hebben gehoord, laat staan van vangrails. Het betekent ook stranden in een plaatsje met 100 inwoners waar maar twee keer per week een bus langskomt (helaas señor, net weg…) Gelukkig deelden de inwoners van het pittoreske Leymebamba wel een redelijk restaurant, een prima hotelletje en een meer dan prachtig museum, dus we hebben ons prima vermaakt 2 dagen tot de volgende bus.
Afgezien van het avontuur was het ons ook te doen om het pre-Columbiaanse fort Kuélap. Een schitterend 3000 meter hoog op een bergkam gelegen fort. Overwoekerd door cloud-forest met veel bromelia’s en met een indrukwekkende muur eromheen heeft dit ooit huis geboden aan zo’n 3000 mensen. Volgens de laatste peilingen in de krant staat deze plek op nummer 1 in de keuze voor de grootste Peruaanse wonderen, maar buiten Peru is het nauwelijks bekend en er komen dan ook maar 6 toeristen per dag.Na een kleine week van ontberingen kwamen we aan in Cajamarca (na twee busritten van in totaal 13 uur achter elkaar en in die tijd leg je hemelsbreed nog geen 200 kilometer af) en daarmee weer in de bewoonde wereld. En daarmee weer op asfalt wat onze nieren e.d. weer de tijd gaf op de juiste plek terug te kruipen en daarmee weer keus op de menukaart. (Lekker hoor, maar na 5 dagen aardappelsoep met kip en rijst als lunch én diner ben je ’t wel zat). Eén van die keuzes was cuy en we vonden dat we dat in de categorie “weet wat je eet” niet mochten overslaan. Wat het is moeten jullie zelf maar opzoeken, maar het is niet geschikt voor vegetariërs, mensen met een zwakke maag en kleine meisjes met een cavia als huisdier…Ook hadden ze daar weer keus uit vervoermiddelen en konden we dus na 2 dagen bijkomen met een luxe bus naar Trujillo, 7 uur verderop. Een luxe bus met beenruimte voor mensen boven de 1 meter 60, inclusief maaltijd aan boord (weer kip met rijst, maar het gaat om het idee) en dat voor het enorme bedrag van 6 euro p.p.
Vanuit Trujillo hebben we eerst de Huaca de la Luna en Huaca del Sol bezocht. Tempels/heiligdommen uit de tijd vóór de Inca’s. Daarna zijn we naar Chan Chan geweest. Dit is een enorm complex/stad, ook al uit de tijd vóór de Inca’s. Door de tijd/regen/grafrovers etc. staan alleen de onderste twee meter van alle muren nog, maar het heeft niet zo heel veel voorstellingsvermogen nodig om te bedenken hoe het er ooit moet hebben uitgezien en hoe groot het ooit is geweest. De gids vertelt de rest (en verzint er volgens ons meer omheen dan de oorspronkelijke bewoners ooit hebben bedoeld). Al met al best indrukwekkend. Vanavond gaan we met de nachtbus naar Lima om wat warme kleren te kopen en de volgende ochtend vliegen we dan door naar Cusco om van daaruit het zuiden van Peru te gaan ontdekken.

Groeten Jorisjan

P.S. voor de mensen die ons erg missen en voor de mensen die blij zijn dat we even weg zijn, vandaag zijn we halverwege onze reis…