Cuanto Cuesta

Archive for juli, 2007

ColomBUS…dus!

maandag, juli 30th, 2007

In hoeverre kan een land niet aan je verwachtingen voldoen…Colombia is in veel opzichten beter georganiseerd, vriendelijker en veiliger dan we verwacht hadden.
Stel je voor; een 9 uur durende busreis en niet één keer door politie of militair van de weg gehaald. Da’s ons nog niet eerder overkomen afgelopen maanden!! We hadden op z’n minst verwacht “at gunpoint” onze tassen leeg te moeten halen maar nee..(achteraf ik blij; kwam erachter dat ik een zakje wit, weliswaar waspoeder maar toch, in mijn tas had en leg dat maar eens uit! ;-))
Uit wat gesprekken met colombianen begrijpen we dat het land de afgelopen jaren veiliger is geworden. Er zijn gebieden (zona roja =zone rood) waar je niet moet komen en plaatsen die worden afgeraden maar verder is het een land dat heel erg de moeite waard is om te bezoeken. Nog niet veel toerisme, open / vriendelijke mensen en een erg mooi landschap. Wat hebben wij gezien:

Cartagena, wat een sfeervol oud gedeelte heeft deze stad. De gebouwen, de muziek, zelfs de mojito & sigaren..Door de stadsmuur waanden ons de 2 dagen hier even terug in Havana, met als verschil hier wél lekker eten en wel érg westerse prijzen. Een bier en wijntje op het terras voor ruim 10 dollar..dan maar extra genieten! Verder zeggen de foto’s het meest…

10 dagen Colombia, in eerste instantie wilden we alleen naar Cartagena en Tananga in het noorden, maar nieuwsgierig naar ook het binnenland hebben we besloten met de bus naar Bogota te reizen en ons ticket naar Quito vanaf hier te gebruiken.
Vanaf Cartagena, jaa…we moeten wel…met de BUS een 5 uur durende rit naar Tananga. Dit is een vissersdorpje midden tussen de bergen én.. nog één keertje dan, aan de Caribische zee! Gezellige sfeer, leuke restaurantjes en een ontzettend “tranquillo” hostel met overgroeid terras waar we ’s ochtends ons ontbijt geserveerd kregen. Wauw, om zo een week te blijven! Zoals aan zee het lekkerst is; een dagje naar het strand via een mooi stukje wandelen en weer een dagje gedoken! Een ongeorganiseerd duikcentrum maar wel 2 mooie duiken. Leuk om te zien dat ondanks dat je in dezelfde zee duikt, er toch weer andere vissen en ander koraal te zien is. Elke keer weer is die onderwaterwereld zo verrassend, de rust waarmee vissen om je heen zwemmen, de rare vormen en kleuren van het koraal, erg mooi. Sorry geen foto’s ;-)
En ja, als je in een relatief korte tijd veel wilt zien is hij toch wel handig…de nachtbus. Joris maakt het niks uit maar ik slaap moeilijk en zie er daarom best tegenop. Gelukkig was de reis prima, afgezien van de airco. Jemig wat een vrieskist. Daarom hadden al die mensen dus dikke truien mee…zelfs onder ons fleecedekentje was t niet grappig. Na eerst lief en daarna minder lief te vragen of ’t ie “por favor” wat zachter kon ging de rest van de reis de airco uit-aan-uit-aan..toch wat beter!

Daar sta je dan, ’s morgens 20 over 6
met je rugzak naar de weg te vragen.
Uit die bus dat was alles wat je wou
Uit die kou, want die was niet te verdragen..
Je denkt kom op ga strak die heuvel op
Tijd om aan het wandelen te gaan
Nog een paar straatjes
Dan is het hostel al in zicht
Dus theoretisch nog maar eventjes te gaan
Dan mag je naar bed…oehoeh naar bed

Al ploeterend naar boven ontstaan soms liedjes..eerst lekker een paar uurtjes geslapen en daarna met weer een busje naar het mooie plaatsje Barichara om vanaf daar een mooie wandeling van 9 km te maken over “Camino Real” een al oud pad van keien naar Guane. Dit dorpje zou zo als Archeon kunnen dienen, wat een sfeertje. Al kletsend hier binnenlopend zagen we de laatste bus terug naar San Gil wegrijden, maar gelukkig konden we met lokale srv-auto meeliften. Een mooie manier van handel; maak thuis allerlei etenswaar, zet het in je achterbak en rijd er al verkopend mee naar verschillende dorpen in de streek. Zoals ook in veel huizen,stond in deze auto de muziek 50 decibel harder dan in de rest van de wereld. Vanuit huizen klinkt de muziek vaak uit geluidsinstallaties met boxen waar ze in Ahoy jaloers op zouden zijn. Gelukkig is de muziek beter aan te horen (reggaeton / rumba / salsa) dan in Azië!

Vandaag een heerlijk tochtje te paard gemaakt, begeleid door twee jonge knullen. Ook een mooie manier om het land te bekijken. Met zere billen gaan we vannacht weer lekker op onze plank (lees dun matras) slapen om morgen vroeg de bus te pakken naar onze volgende bestemming; Zipaquirá. Hier willen we een, in een zoutgrot uitgehakte kerk bezoeken waarna we doorreizen naar Bogota om maandag via Panama (geld innen ;-)) naar Quito te vliegen.

Liefs Nienke en Jorisjan

p.s. Udo, je had gelijk….

Exit Panama

zondag, juli 22nd, 2007

Zo, dat was een spannend dagje…

Hadden we eindelijk de benodigde stempels en handtekeningen om de auto te mogen verkopen, hadden we een koper, hadden we de tickets geboekt om zaterdagochtend te vertrekken….Belt de koper vrijdagmiddag om 3 uur dat de koop niet doorgaat omdat hij het benodigde geld niet kon krijgen. Dan heb je nog 15 uur voordat je vliegtuig vertrekt om je auto aan een ander te verkopen. Gelukkig hadden we alle telefoonnummers van andere geïnteresseerden bewaard en konden we dus gaan bellen. ´s Avonds om 10 uur was de deal rond met een andere koper, zij het voor iets minder geld. Sterker nog, het geld hebben we nog niet, maar hij moet ook mijn handtekening nog krijgen om de auto legaal te kunnen rijden. Geluk bij een ongeluk dat we 30 juli via Panama City naar Quito, Ecuador vliegen en een uurtje overhebben op het vliegveld van Panama waarin we de definieve deal kunnen sluiten, wij het geld, hij de handtekening….

Zaterdagochtend dus maar in de taxi, voor het eerst sinds maanden, naar het vliegveld en het vliegtuig gepakt naar… Colombia! Via Bogota zijn we naar Cartagena gevlogen en tot nu toe is Colombia 180 graden anders dan we hadden verwacht. Cartagena is een prachtige, oude stad en de omliggende natuur is veelbelovend. We zullen snel meer laten horen over dit land.

Groeten Nienke en Jorisjan

Panama City

zaterdag, juli 7th, 2007

Zo rij je door dorpjes met huisjes van bordkarton, afgewerkt met roestige golfplaat, omringd door de vuilnis en uitwerpselen van de bewoners, je auto van links naar rechts slingerend om gaten en kuilen te ontwijken, alsmede overstekende kippen, koeien en kleine blote meisjes…. En zo rij je een stad binnen met een skyline waar New York nog aan kan tippen, iedere vierkante meter bezet door een minimaal 140 verdiepingen tellend kantoorgebouw, mega-malls, Mac’s/Burger Kings/Pizza Hutten/Dunkin’ Donuts/en meer van dat soort “comida rapida”. Boulevards en avenues met zeker 6 rijstroken, allemaal bezet door de meest moderne SUV’s, porsches, BMW’s, lexussen (of is het lexi?) en af en toe een verdwaalde maseratti…en een klein zwart kevertje uiteraard. Panama City, eindbestemming van deze rit.

We hadden de keus:

1.Doorrijden. Door de Dariënkloof naar Colombia, ongeveer het gevaarlijkste ritje wat je kunt bedenken en daarnaast niet geschikt voor ongepantserde 2-wiel aangedreven dinkey-toys. ->Geen optie.

2.De auto in een container, verschepen naar Ecuador, zelf daarheen vliegen en weer verder scheuren. Kosten minimaal €1000,-, hier in Panama en dan weten we nog niet wat ons te wachten staat in Ecuador. Daarnaast zelf alle papierwerk en voorzieningen moeten regelen (wist je dat je apart een oprit moet bestellen om je auto in een container te rijden? En ook weer één voor eruit!) ->Mogelijkheid, maar te duur.

3.Auto verkopen, geld in de broekzak en vliegen naar Colombia en verder reizen met vliegtuigen en bussen. ->Goed plan! (nou nog de uitvoering)

Het besluit éénmaal genomen, we verkopen ‘em, kwam het aan op de uitvoering. Informatie zoeken, navraag doen. Wat blijkt: we hadden geen beroerder land kunnen kiezen om een auto te verkopen. Ik heb nl. bij binnenkomst een stempel in mijn paspoort gekregen waarop (blijkbaar, in hele kleine lettertjes) staat dat ik het land niet mag verlaten zonder de auto. Okee, uitdaging. Maar we hadden in zoverre geluk dat de eerste 2ehands-auto dealer waar we navraag wilden doen, toevallig de vice-president van de Volkswagen Club Panama was. Hij verwees ons naar iemand die er echt verstand van had en zo stonden we 10 minuten na ons besluit de auto te verkopen bij een man (de President van diezelfde club) die zijn garage en tuin vol had staan met kevers in de meest uiteenlopende verschijningsvormen. Zeker 15 verschillende. Hij vertelde ons wat de opties waren en daar werden we niet blij van. Invoeren (minimaal €600,-) of afvoeren (€250,-) en in beide gevallen was ik van m’n reisplanbelemmerende stempel in m’n paspoort af. Een gezonde dosis wantrouwen tegen 2ehands-auto dealers deed ons besluiten nog even verder informatie in te gaan winnen. De beste man had vast gelijk, maar wilde natuurlijk ook de kans niet ontlopen op een goedkope manier via een paar onnozele toeristen een volgend exemplaar aan zijn al omvangrijke verzameling toe te voegen. En wat voor exemplaar! Ondertussen hebben we een “corredor de aduanas” in de arm genomen die ons door het proces van importeren heen loodst. Allereerst moesten we de waarde laten bepalen door de douane, teneinde te kunnen berekenen hoeveel importheffing we moeten betalen. Dit bracht ons weer op een plek waar je anders nooit zou komen (of zou willen komen…) Dat is ondertussen al 3 dagen geleden, maar ze zijn er nog niet uit hoeveel de auto waard is, we moeten nog 2 dagen wachten.

Ondertussen staan de mensen, letterlijk, te dringen om de auto te kunnen kopen. Zeker nu het personeel van het hostel waar we zitten gisteren in een spontane actie besloot dat de auto wel een wasbeurt kon gebruiken. Hij staat nu te blinken op de stoep en om de haverklap komen mensen vragen naar señor Joris om de auto te bekijken.Ook tijdens het rijden door de stad worden we steeds nageroepen om de prijs en delen we voortdurend foldertjes uit met het telefoonnummer van het hotel, zodat ik ook nog eens om de haverklap naar de telefoon moet om in mijn beste spaans uit te leggen dat ik eerst moet weten hoeveel belasting we moeten betalen, voor we de definitieve prijs weten. Sommigen gaan zover dat ze elke dag even bellen én langskomen om zeker te weten dat ik ze niet vergeet. Ze willen zelfs de dollartekens van de ramen afvegen… Wordt vervolgd.

Tot slot nog even het volgende. Als je Panama-City binnenrijdt weet je niet wat je overkomt, zo schreef ik hierboven al. Maar het meest indrukwekkend is toch wel dat je vlak voor je de stad binnenkomt via een grote brug het Panamakanaal over rijdt. (Ik zit nog te denken om dit verhaal Panamak-anaal te noemen, dan krijgen we meer hits op google…) Ongelooflijk indrukwekkend. Ongeveer zoiets als de eiffeltoren voor het eerst in het echt zien, je kent het van de plaatjes, maar live doet het iets met je. Gisteren zijn we naar de Miraflor Sluizen gereden en hebben daar vanaf het uitkijkpunt, midden in de sluizen, de boten het Panamakanaal op en af zien varen. Wauw. Er was tevens een splinternieuw museum met bijzonder interessante informatie en materiaal. Echt helemaal te gek om in het echt te zien.

We houden jullie op de hoogte wat betreft de auto en het vervolg van deze reis en lezen met heel veel plezier jullie reacties en mails.

Senõr Jorís

Alledaagse dingen…

zaterdag, juli 7th, 2007

Soms wou ik dat jullie even door onze ogen kon kijken. Ongelofelijk wat we hier zoal zien. Van heel mooi en rijk tot heel arm en vies. Soms ligt dit heel dicht bij elkaar.
Wat normaal gevonden wordt ligt zo anders….gister bijvoorbeeld. Een jongetje van amper 3 komt een huisje uitgelopen, trekt zijn broek naar beneden, piemeltje eruit..plassen! En meiden met zulke korte rokjes en hempjes. Is hier compleet normaal, werd mij zelfs aangeraden (it’s too hot here man!!) In Nederland worden ze (bijv. bij Joris op school) gecorrigeerd en moeten ze een groot t-shirt aan maar hier, waar zij dus vandaan komen, is het compleet normaal. Jong of oud; het moet kort en strak (en dan bedoel ik niet het lichaam ;-) ) Carribean style!

Het leven wordt hier bovenal relaxed geleefd. Veel, vooral mannen, hangen de hele dag een beetje rond. Zelfs de houten bankjes langs het pad staan op z’n “Carribeans” (zie foto), geweldig! Regelmatig wordt ons “smoke”? aangeboden en da’s zeker geen zuivere shag!
We eten in restaurantjes, koken hééél soms zelf (zin om te koken? Ach, 2 weken geleden nog gedaan….) en soms belanden we op bijzondere plekjes. Een restaurant dat de woonkamer van de mensen blijkt te zijn bijvoorbeeld. Loopt dan een meisje in haar blootje langs van de douche naar de slaapkamer, het ziet eruit als een studentenkamer en op de twee gemakkelijke stoelen aan een klein tafeltje kregen we onze bestelde pizza. Die trouwens erg lekker was! Zo’n andere wereld dan bij ons, heerlijk om je al reizend in te bewegen maar er wonen is toch heel wat anders…
Al rijdend genieten we, soms onderbroken door wegen vol gaten of een lekke band, van het landschap én zeker van de reacties op de gezichten van mensen als we met El Negro langsrijden!

We slapen in private rooms, variërend van mooi en groot tot hokkie met bed, warm of koud water, eigen of gedeelde badkamer. Als er een keuken is ontbijten we vaak zelf met koffie, broodje, ei, yoghurt; alsof het elke dag zondag is! Prijzen van kamers zijn heel verschillend, soms voor 12 maar soms ook voor 25 dollar. Onze was? Laten we doen… ideaal; gewassen, gedroogd en opgevouwen voor een paar dollar!

In Bocas del Toro hebben we ruim een week gezeten, een eilandengroep voor de kust van Panama. Wederom een paradijs! Het eerste plan was hier onze PADI Advanced duikcursus en een cursus spaans te doen maar beiden zijn het niet geworden. Door de vele regen is het zicht onderwater niet goed en de taalschool was vol. Dan maar ergens anders…tijd zat! ;-)

Wat we wel hebben gedaan? In de junglemodder banjeren op zoek naar het mooie Red Frog Beach, een paar keer zeiknat regenen, doen alsof het een rainy sunday is met borreltjes en een spelletje, lekker eten aan het water, contact met locals en ontdekken dat het saaie domino anders gespeeld een érg verslavend spel is (dat deden ze dus op Cuba!), beachcruisers huren en fietsend het eiland oversteken om te genieten van het strand van Boca del Drago. Zeker weten de meeste inspanning die we afgelopen reis hebben gehad…30 km op je beachbike heuvel op en af door jungle is echt wel vermoeiend! Ik heb verder samen met 2 ieren een nacht een poging gedaan schildpadden te zien nesten, maar dit was een ramp. Via een bureau geregeld maar de mannen waar we met de taxi naartoe werden gebracht waren erg dronken en na 1 uur heen en 1 uur terug over het strand lopen (wel heel mooi want het was volle maan én het onweerde boven zee) gaf de man toe dat hij niet eens bij de Turtle Program werkte!! We hadden al zo’n gevoel van hier klopt iets niet….gelukkig kon het ierse meisje goed spaans en konden we de volgende ochtend ons geld terug krijgen. Jammer…wel was het een hele nuttige avond wat betreft tips over Zuid-Amerika want daar waren zij net geweest!

Omdat over land naar Colombia niet mogelijk is hebben we veel tijd besteed aan zoeken op internet rondom mogelijkheden voor de auto. Lastig..meenemen naar Zuid-Amerika en daar verder toeren zou tof zijn maar de auto daarheen verschepen kost veel geld en gedoe. (naar Nederland is trouwens al helemaaal niet handig bedachten we laatst; er zit niet eens verwarming in! ;-)) Verkopen moeten we hem toch een keer en we vinden het wel mooi om te zeggen “Midden-Amerika met de auto gedaan.” Dus.. onze laatste lange tocht was van Bocas del Toro naar Panama Stad, waar we nu al een paar dagen met grote $$ op de auto rondrijden. Geweldig, veel aanbod van potentiele kopers en we krijgen er steeds meer vertrouwen in dat we onze neger hier wel kwijt gaan raken. Deze dagen en het geregel rondom de auto zijn weer een verhaal apart…

Nien