Cuanto Cuesta

Archive for mei, 2007

Alweer Honduras….

woensdag, mei 30th, 2007

We zitten voor de derde keer in Honduras. We lijken er niet los van te kunnen komen. De speedboot bracht ons in 2 uur terug van Belize naar Honduras. Dezelfde plaats als waar we 3 weken geleden onze auto moesten invoeren. Nu was het enigszins eenvoudiger, zonder auto…. We zijn met een taxi naar San Pedro Sula gegaan. Nou ja, taxi, een pick-up waar best 6 mensen achterop kunnen. In San Pedro Sula zouden we nog 2 uur op een bus moeten wachten en hebben we met een anderr NL-koppel een taxi geregeld naar La Ceiba, want daar stond onze Kever.

In la Ceiba hebben we het eerste de beste (meer eerste dan beste…) hotel genomen. Wel wat duurder dan we normaal doen, maar we hadden bedacht dat we de volgende dag wel de tijd zouden nemen om iets beters te zoeken. We hadden er alleen niet op gerekend dat het uitgerekend dat weekend carnaval was en er 250.000 extra hondurezen naar La Ceiba komen naar wat het grootste feest in Honduras is. Na 10 andere hotels waar ze absoluut geen plaats hadden gingen we maar terug naar het hotel waar we hadden geslapen, om erachter te komen dat ze voor de gelegenheid de (toch al niet geringe) prijzen verdubbeld hadden. Dit tastte de prijs-kwaliteit-verhouding dusdanig aan dat we het pand met gepaste trots verlieten…

Onze laatste opties voor een slaapplek waren een aantal jungle-lodges, 20 minuten verderop. De eerste vroeg €400 en hebben we dus maar overgeslagen, de 2e was helaas ook vol, maar de derde en laatste optie had nog wel een paar bedden voor ons. Dit is nu 6 dagen geleden en we zitten er nog steeds. Heerlijke plek, midden in de Jungle waar een duits echtpaar een eco-lodge is begonnen. Op een berghelling, een grote botanische tuim met orchideeën, mango, ananas, bananen, grapefruit, etc. Elke dag vers sap uit eigen tuin. Ze hebben een zwembad dat gevuld wordt met water uit een beek die over het terrein stroomt. Alles is gewoon te pakken en te gebruiken. Drinken, eten, wijn, bier, internet, de telefoon, noem maar op, als je het maar even opschrijft, aan het eind rekenen we wel af. Wederom een geweldige plek. Nienke had ondertussen flink last van haar voeten gekregen. De wond onder haar voet was zo goed als geheeld, maar de teen was dik en blauw van het vele lopen. In La Ceiba konden we van iemand die we zagen in één van de hotels waar ze geen plek hadden wel 2 krukken lenen. Zo gezegd zo gedaan en daarmee ging het een stuk beter. De organisatie waar we nu slapen, Omega Tours (www.omegatours.info), is eigenlijk gespecialiseerd in outdoor-activiteiten. Nienke had echter teveel last van haar voet om daaraan mee te doen, maar ik ben met ze gaan raften en white-water-swimming op de Rio Cangrejal. Vooral dat zwemmen was supergaaf. Met een helm op en een zwemvest aan watervallen afduiken en van rotsen afspringen. Het was zo leuk, dat ik de volgende dag samen met Nienke weer ben gegaan, heel rustig, voetje voor voetje, maar net zo mooi.

Momenteel zijn we bezig met de voorbereidingen voor de volgende activiteit, want nu Nienke´s voet weer helemaal okee is, gaan we zaterdag het regenwoud in voor 7 dagen. 7 dagen zonder enige vorm van luxe. Geen elektriciteit maar kaarsen, geen wegen maar rivieren, maar wel grote kans op toekans, apen, krokodillen, etc. We hebben een tour geregeld via La Ruta Moskitia ( www.larutamoskitia.com) en we krijgen geen gids mee, alleen een lijst met welke mensen we wanneer in welke nederzetting moeten vragen voor onderdak, vervoer, eten etc. We volgen het grootste deel van de tijd allerlei watertjes en riviertjes in uitgehakte kano´s en af en toe zullen we een stuk moeten hiken. Lijkt allemaal erg spannend

We zullen het wel zien en jullie zullen het wel lezen!
Jorisjan

Happy Cappy

maandag, mei 21st, 2007

Belize, daar zitten we nu…Alweer witte stranden, alweer palmbomen, alweer rum-cola bij zonsondergang….. Het is even doorbijten zo’n wereldreis, maar we doen ons best ;-)

We zaten op Utila, lekker duiken, lekker eten, lekker zwemmen, toen we een duits koppel ontmoetten die naar Belize wilden zeilen. Ze hadden nog 2 mensen nodig en of wij misschien geinteresseerd waren. Wat een vraag. Zij hadden contact gehad met een kapitein die voor een paar dollar wel naar Belize wilde zeilen met ons. Woensdag om 1800 uur vertrokken we met een 55 ft. zeiljacht van Honduras de zonsondergang tegemoet met aan boord, naast ons twee, Alex und Anke, Laura (de kok) en Hank Taylor Mc Laughlin, de kapitein. Al gauw bleek onze kapitein een uitmuntend verhalenverteller en zo zeilden we al cuba libre drinkend de maanloze nacht en de caribische zee in.

’s Morgens werden we wakker met een uitzicht dat nog het meest lijkt op wat ik me voorstel van de south pacific. Midden in de oceaan 3 kleine eilandjes met hagelwit poedersuikerstrand, een paar palmbomen, omzoomd door een enorm koraalrif, met alleen een paar rieten hutjes op de kant. Eén van die hutjes bleek een duik-resort te zijn en zo kwam het dat onze duik nummer 7 en 8 al meteen op één van de mooiste koraalriffen van de wereld plaatsvonden (Aldus Alex, die al 80 duiken over de hele wereld verspreid heeft gemaakt en die we voor de gelegenheid dus maar geloven…)

Onze Kapitein had volgens zijn verhalen al vele levens geleid (Geheim Agent bij de US Airforce, roadie bij de Rolling Stones, Diepzeeduiker zonder perslucht, Volunteer bij de CIA in welke hoedanigheid hij de Al Qaida-cel in Guatemala zou hebben opgerold, Smokkelaar voor de Siciliaanse Mafia, Speedreader, (Zonder gekheid, dit zijn slechts een paar van de dingen die hij vertelde en zelf ook nog geloofde!) en KOK, hetgeen wij proefondervindelijk kunnen beamen als een verhaal wat heel goed waar zou kunnen zijn.

De volgende dag zijn we naar Belize gezeild, waar we voor anker zijn gegaan voor Placencia Peninsula en onze laatste nacht aan boord hebben gevierd met een heerlijk feestmaal van onze eerder die dag zelfgevangen Kingfish, een paar glazen rum, een paar mooie verhalen van Captain Hank én het geheim van zijn schizovrolijkheid. Na het eten toverde hij een klein hasjpijpje tevoorschijn en een beetje wiet, nam een paar trekjes, ging achterover zitten en lachte in zichzelf: “Wooooh, now I’m a Happy Cappy!”

Ondertussen zitten we een hotel hier, samen met het duitse koppel, want we kunnen het erg goed vinden. Ze reizen net als wij als veredelde backpackers. Wel een rugzak met je hele hebben en houden, maar ook een portemonnee vol dollars en liever wat extra betalen voor een goede maaltijd en een hotelkamer met je eigen pleepot. En Alex is iemand waarvan ik moet toegeven dat we met triviant minstens gelijk zouden spelen, dus we hebben heerlijke discussies over literatuur en politiek, gaan lekker samen uit eten en duiken en zij vliegen volgend weekend terug naar huis na 8 maanden reizen en wij gaan morgen weer terug naar Honduras.

Vandaag Nienke haar verjaardag, met taart en kadootjes en heel veel mailtjes en berichtjes. Fijn dat jullie allemaal aan ons denken, wij ook aan jullie.

Groeten Jorisjan

Kopje Onder

dinsdag, mei 15th, 2007

Ja ja, wij zijn nu echte duikers…

Het was een paar dagen “in de schoolbankjes”, nou ja, van 9 tot 11 een videootje kijken een paar vragen maken en even nabespreken en daarna lunchen en het water in. We hebben hier op Utila een PADI-open-water-dive certificaat gehaald en derhalve ook onze eerste duiken gemaakt. Het begon met een beetje studie en vervolgens met de hele uitrusting aan in water van een meter diep een aantal oefeningen doen, en later in water van 3 meter diep. Was al best raar om onder water te ademen. De volgende dag zijn we met een boot naar een duikplek gegaan en hebben we onze eerste echte duik gemaakt. Het was geweldig, maar ik heb geen reet gezien, want ik was alleen maar bezig met ademen en zorgen dat alles goed ging en opletten waar de anderen waren etc.. Maar de 2e was al een stuk beter en na de duiken 3 en 4 (tot 18 meter diep) hebben we de smaak te pakken en hebben we ons certificaat gehaald. Vanmiddag gaan we twee zg. fundives maken en onze tas weer inpakken, want morgen aan het eind van de middag stappen we aan boord van een zeilboot (55 ft.) en zeilen we via een prachtig rif naar Placenzia in Belize. We gaan samen met een duits stel, net zo oud als wij die er al acht maanden reizen op hebben zitten en over 3 weken weer naar huis gaan. Met hen hebben we al een aantal keer gegeten en zitten drinken en we kunnen het goed vinden, dus dat zal wel gezellig worden. Na een weekje? Belize nemen we de ferry weer terug naar Honduras, want we hebben hier natuurlijk nog wel onze auto staan…

Als je benieuwd bent naar wat wij tijdens het duiken zoal zien onder water moet je kijken op www.utiladivecenter.com , daar hebben wij ons certificaat gehaald en onderaan de pagina staat een filmpje met wat er hier onder water allemaal te zien is.

Dat was het wel weer voor nu en tot de volgende keer (zal wel Belize worden)

Jorisjan

Saint Lucia

woensdag, mei 9th, 2007

Dag allemaal,

Back from paradise…jee wat hebben wij een ongelooflijk heerlijke week gehad op Saint Lucia met de familie van Joris. Wij waren een dagje eerder aangekomen (en gelukkig allebei weer wat beter) dan zij en dus konden we ze van het vliegveld halen. Wat even duurde want Anouk had de waterpokken en dat heeft nogal wat stress opgeleverd bij de mensen van de luchtvaartmaatschappij…na al 3 kwartier vertraging bij de vorige stop en een volledig uitgespoten vliegtuig mocht ze in eerste instantie het eiland niet op, maar moest per ambulance naar het ziekenhuis. Wat een spastisch gedoe zeg. Wel even schrikken hoor als je nog niet weet wat er aan de hand is en je ziet je familie in de verte bij een ambulance staan. Gelukkig was in het ziekenhuis de reactie van de arts ”and why are you here?” op de mededeling dat ze waterpokken had en met het recept voor een antibiotica op zak mocht Anouk eindelijk ook mee naar ons paradijsje; Mirage Beach Resort! Wel een mooi verhaal om later aan haar te vertellen…nog geen 2 en een heel vliegtuig op z’n kop zetten…

Op Saint Lucia hebben we alleen maar genoten, van het huis aan het strand, van lekker ontbijten (met hollandse KAAS! mmm…)en eten, kletsen met elkaar, van kayaken in de branding, zwemmen, snorkelen (wauw wat een mooie vissen), wandelen door de jungle (wat met een gids een mega-kruidentuin blijkt te zijn waar je anders zonder te weten langs loopt), badderen in zwavelbaden en rare poeletjes met geel water wat je volgens de verhalen 10 jaar jonger zou maken, van uitzichten op steeds weer veranderend landschap, caribische muziek enz…

Raar om je familie zo ver ineens te ontmoeten en heerlijk om zo een week met elkaar door te brengen. Ons plan, waar Marinus al maanden mee bezig was, om een steelband te laten spelen voor het 35-jarige huwelijk van Jaap en Paula (reden van de vakantie!) is gelukt, 8 man/vrouw en een klein kereltje hebben ruim een uur voor ons alleen gespeeld op het terras bij ons huisje. Volle maan, zee op de achtergrond, Caribisch ritme, wijntje, biertje… helemaal goed.

De week is omgevlogen maar volop genoten. Zondag zij terug naar huis, maandag wij naar onze kever in Honduras. Best moeilijk even, afscheid nemen en beseffen dat je zelf nog lang niet naar huis gaat, maar nu zitten we al weer volop in onze reis. El Negro stond nog netjes geparkeerd op het vliegveld en na het betalen van ruim 4000 Limpieras (ongeveer 200 dollar) mochten we hem weer meenemen. Het plannetje van “oeps weggeraakt parkeerticket en dan maar 60 lps betalen” is mislukt…veeel te opvallende auto en genoteerd nummerbord zorgden ervoor dat we gewoon 216 uur moesten betalen..ach dat was het risico!

Helemaal in de “zon, zee en strandmood” zijn we na 1 nacht San Pedro Sula gewoon direct door gegaan naar het volgende paradijs eiland; Utila! Dit ligt boven Honduras, een uurtje met de ferry. We hebben weer een mooi hotel gevonden; www.mango-inn.com, luxe met goed restaurant, zwembad, mooie tuin enz, maar de overnachting is gratis i.c.m. met een duikcursus dus prima!
We gaan een duikcursus doen van 4 dagen en als alles doorgaat en mogelijk is gaan we volgende week zeilend naar Belize. Gisteren een duits stel ontmoet dat nog een stel zoekt om mee te gaan met een schip + kapitein en…wij hebben de tijd toch?! Vooral Joris vindt zeilen natuurlijk helemaal geweldig en ik ga het voor het eerst meemaken! Ben benieuwd of ik je zeeziekpillen nodig zal hebben Jaap.. ;-)
Utila is maar klein, er is 1 dorpje en daar kom je ook aan met de boot. Het stikt hier van de gezellige restaurantjes en barretjes, er zijn volgens mij 80 duikplekken rondom dit eiland dus wij houden het hier wel even vol! Ze spreken hier engels, net als op Saint Lucia dus ons spaans leren ligt even in de wacht. Doen we in Honduras wel weer over een paar weken!

Goed, dat was het weer even, over een paar dagen vast meer over onze eerste duikervaringen! We hopen Whalesharks te zien, 16 meter lang maar ongevaarlijk. (Op de site van Mango Inn staat wel een plaatje) Waarschijnlijk zijn ze hier niet meer maar gaan ze nu door naar Belize. Nou dan moeten we ze daar maar opzoeken als we er heen zeilen. heel vervelend… ;-)

liefs vanaf Utila,
Nienke

p.s. de foto’s van Saint Lucia houden jullie nog even tegoed..