Cuanto Cuesta

De grens over…

zondag, 22 april 2007 om 21:49

Het vorige verhaal is al weer even geleden, dus we doen het even in twee verhalen.

Het eerste verhaal is de grens oversteken naar Guatemala. Het was ons duidelijk gemaakt dat dit niet eenvoudig zou worden (de jongen van het hotel zei dat het gewoon niet zou lukken) om met de auto de grens over te komen. Het zou een boel smeergeld en wachttijd kosten. Maar blijkbaar hebben alle mensen die het eerder geprobeerd hebben niet de glimlach van Nienke….

Allereerst moesten we in San Cristobal (Mex.) regelen dat de auto echt op onze naam kwam te staan. Eigendom en geregistreerd eigendom zijn twee verschillende dingen in Mexico. Maar waar moet je heen om dat te regelen: Het politieburo. “Nee, niet dit politieburo, dat politieburo.”, “nee niet dit politieburo, maar dat politieburo”, etc. Afijn tegen de tijd dat we het goede kantoor hadden was het dicht. De volgende morgen vol goede moed om 8 uur opgestaan en om half negen bij het juiste kantoor. Wel het juiste kantoor, niet het juiste loket. “Nee, niet dit loket, dat loket” , ” nee niet dit loket, dat loket” , en elke keer min. 20 minuten in de rij staan. Eindelijk doorgedrongen tot het juiste loket (ik kwam als 3e in de rij en werd als 7e geholpen…) Moest ik een geldig adres hebben, mocht van het hotel zijn. Wij terug, rekening met adres en handtekening gehaald en kopietjes van paspoort, verzekeringen, belasting, aanschafbonnen e.d. (Als 7e in de rij, als 9e geholpen, we boeken progressie) Nu blijken we nog een originele rekening van water, licht of telefoon op het juiste adres nodig te hebben. We worden er een beetje flauw van, maar dat is echt het laatste wat we nodig hadden (zeiden ze). Met een beetje gebabbel een elektriciteitsrekening bij het hotel losgepeuterd en weer in de rij. We besluiten ons op te splitsen, aangezien we na de controle van alle papieren in een nieuwe rij moeten voor de afhandeling en de rijen zijn ondertussen tot een uur gegroeid. (Ik als 3e in de rij en als 4e geholpen, we beginnen het te snappen) Nu heb ik echt alles… behalve, de nummerplaten! okee, halen we die ook nog even. Snel erafgeschroefd en weer terug. (als 8e in de rij, als 1e geholpen, ik snap het nu echt!) Ja!!! alles compleet!!! we mogen in de rij voor het loket. Nog even 1500 pesetas over de toonbank schuiven en El Negro is geregistreerd eigendom van Dhr. Jorisjan Tjipke (achternaam onbekend en de bekeuringen gaan naar het hotel, maar wij zijn tevreden.)

Ondertussen is het zo laat geworden dat we nog maar een nachtje in San Cristobal blijven. De volgende morgen vol goede moed op weg naar Guatemala. Bij de grens moest eerst de auto afgespoten worden met insecticide en toen naar de imigration. Daar bleken we geen exit-stempel voor Mexico te hebben, hetgeen normaal een boete oplevert, maar Nienke glimlacht lief en vraagt vriendelijk hoe we dat moeten regelen en we stappen weer in de auto om 4 kilometer terug te rijden om de stempel alsnog te halen. Geregeld, nu is alles goed, entreestempels en toeristen-kaarten voor Guatemala in het paspoort en we rijden verder. 3 meter dan. Volgende halte: Auto-immigration. Nu gaat het gebeuren dachten we. Maar het bleek een makkie. Nienke begint een praatje over de auto, Joris krijgt een paar stempels in z´n paspoort, Nienke lacht lief, Joris betaalt 40 Quetzal (4 euro), Nienke babbelt verder over El Negro en tien minuten later scheuren we door Guatemala.

2 Responses to “De grens over…”

  1. Johan en Tineke Says:

    Wat een belevenis zeg. Ik had niet gedacht dat je over zoveel charme en geduld beschikte. En Jorisjan heeft zowaar een Friese achetrnaam gekregen. Zullen Pake en Beppe ook heel leuk vinden, hahaha. Maar goed, nu op weg naar Honduras en van daaruit strait to the big party, zo hebben wij begrepen.
    Heb vanavond nog naar Peking Express gekeken. Wie het snelst in Copacabana in Bolivia arriveerde en ook nog een aantal vragen goed beantwoorde was de winnaar om de oversteek naar Peru te maken. Dit was misschien ook wel iets voor julllie tweeën. Als ik het voorgaande lees zijn jullie wel twee geschikte kandidaten. Hoe nows. De groeten uit Dedemsvaart.

  2. Dick van Petegem Says:

    Vorig jaar hebben Kim & Marloes zich opgegeven voor deze editie van Peking Express, maar zijn niet door de 2e voorronde gekomen. Uiteindeljk gevolg: Kim in haar eentje voor een jaar naar Zuid Afrika en Marloes zet haar apartement te koop. En op televisie 2 (domme) blonde nichtjes bij de laatste 3 op weg naar Peru!! ‘k Had me wat anders kunnen voorstellen.

    Jullie eigen avontuur volgen we regelmatig en uit de verhalen blijkt dat jullie veel meemaken en ook de bureaucratie leren kennen. Lang leve de ambtenaren !! Maar gelukkig maken de foto’s het weer goed. We kunnen zien: jullie genieten.