Kort verhaaltje dan.

We waren een beetje gewaarschuwd, en met z`n tweeën tel je dan al gauw voor vier, voor de grens met Honduras. Op auto´s met vreemde nummerborden zijn ze niet zo heel dol hier. We staken de grens over bij Corinto. Eerst netjes een exit-stempel gehaald in een plaatsje een uur vóór de grens, toen naar de loketjes in Honduras. Eerst de auto invoeren. Paar stempels, handtekeningen en 500 Lempira`s (= 20 euro). Dat was soepel. Ware het niet dat we vervolgens naar Puerto Cortes moesten (63 km verderop) om een permiso te krijgen. Dat bleek zo ingewikkeld dat we iemand mee kregen, die we tussen de bagage op de achterbank hebben gepropt, om ons wegwijs te maken.

In Puerto Cortes bleek dat het soms helpt om Nienke lief te laten glimlachen en op andere momenten beter helpt om Jorisjan in z`n beste spaans duidelijk te laten maken dat het echt vandaag nog moet gebeuren. We kwamen om 13.00 uur aan bij het kantoor, ergens achteraf bij de haven. Eerst was het die dag niet meer mogelijk en moesten we daar overnachten en tot morgen wachten, dan had de baas tijd voor een handtekening. Dacht het dus niet… Ze zouden kijken wat ze konden doen, maar dat kostte natuurlijk wel wat… Ik zei dat we het daar wel over konden hebben wanneer de permiso nog die dag in mijn bezit was. Tegen 16.00 uur kwamen ze naar buiten dat het echt onmogelijk was om het die dag nog voor elkaar te krijgen, want de baas had het echt veel te druk. 2 mannetjes waren voor ons druk in de weer, maar blijkbaar niet druk genoeg. Toen ik, wederom in m`n beste spaans, duidelijk had gemaakt dat ik anders wel even met de baas wilde spreken en dat m´n vliegtuig de volgende ochtend vertrok en wie dan voor de kosten op ging draaien, kwam er actie. Nu hadden ze nog even een nummerplaat nodig, maar dan was het zo geregeld. Oh ja, er kwam wel 200 lempira (8 euro) bij kijken voor de moeite. Een paar minuten later hadden we de permiso (één handtekening en een stempel) en kunnen we 90 dagen rondrijden in Honduras.

Nu hebben we allebei een virusje o.i.d. te pakken. Gisteren heb ik de hele nacht boven de pot gehangen en vandaag is Nienke aan de beurt. Maar goed, we hadden toch een dagje over nu ze zo snel waren aan de grens….Nu nog even spullen pakken en morgenochten om 6 uur op het vliegveld zijn. Op naar St. Lucia!!!!

Jorisjan

P.S. Als het goed is kun je nu bij het kopje kaart zien waar we onze berichtjes schrijven.

Vanuit Lago de Atitlan was een mooie tocht naar Antigua, zoals we gelezen hadden het plaatsje in Guatemala waar je als reiziger de neiging hebt te blijven hangen. Heerlijk! Een gezellig stadje met naast mooie ruines van kerken, gekleurde huizen, klinkerstraatjes (waar je auto van losrammelt!) een ruime keuze aan restaurantjes en barretjes. Cafe 2000 hebben we meerdere avonden gezeten. Het is een soort bioscafe waar iedere dag 3 films draaien. Dit zouden ze in Nederland moeten hebben; relaxde banken, wat eten en drinken kunnen bestellen en ondertussen de nieuwste films bekijken!

Waar je ook staat in dit stadje, altijd zijn de vulkanen rondom te zien, waaronder de Vulcano Agua van ruim 3700 m hoogte. Deze vulkaan is erg mooi om te beklimmen voor het uitzicht, maar omdat de lucht voortdurend grijs was voor ons niet echt aantrekkelijk. 4 uur omhoog klauteren om vervolgens met je neus in de wolken te zitten…nee, wij zijn naar de vulkaan Pacaya gegaan want daar is lava te zien! Voor het eerst onze El Negro achtergelaten en met een bustour gegaan (flashback Indonesie..) 9 mensen in een klein busje tot halverwege de vulkaan en vanaf daar met gids een pad volgen naar boven.

Moeilijk te omschrijven wat we gezien hebben, gelukkig kunnen jullie foto´s zien, wauw! Dat we zo dicht bij de lava konden komen hadden we niet verwacht. Nu snap ik ook waarom je dichte schoenen aan moest, (en geen Teva´s!) niet omdat het koud is op zo´n hoogte maar omdat het gloeiend heet is met lava 20 cm onder de oude verharde lava waar je op loopt. Een takje of stukje papier er in en het brandt! Onze gids had marshmallows meegenomen, mmm!  Afgelopen augustus is deze vulkaan nog redelijk actief geweest met lavastromen waar we vanaf het begin dat we de vlakte opkwamen op liepen, en 7 jaar geleden was voor het laatst een grote uitbarsting. Op sommige stukken is het bijna te heet om te staan en al naar beneden klauterend heb ik mijn voeten aardig verbrand door los rollende stenen die mijn sandalen in gingen. Gelukkig hadden we een sterke gids die me optilde zodat ik mijn sandaal uit kon gooien. Een pijnlijke tocht naar beneden want omdat wij als laatsten van de dag waren, waren jongetjes met paarden als taxi al weg en moest ik toch echt lopen. Afgezien van de blaren een geweldige ervaring!

Ook vanuit Antigua zijn we een dagje naar Monterrico geweest. Een dorpje in een natuurpark met mangrovebossen aan de Pacifische Oceaan waar je alleen per bootje kunt komen. Het tochtje had met auto gekund kwamen we onderweg achter (zie foto) maar wij hebben El Negro lekker op het vaste land laten staan. Een paar Quetzal en er wordt goed op gepast. Het strand was een beetje zwart (en niet van de mensen…) maar de branding van de Pacific was geweldig! Enorme golven die je een heel eind mee trekken om vervolgens met geweld je weer het strand op te gooien. Zwemmen is er niet bij, maar dit “spelen” was helemaal goed. Wat eten en een biertje onder een rieten dakje maakten het strandgevoel compleet. Iets verder op het strand is een schildpaddenopvang, waar de eieren van 3 soorten schildpadden die hier tussen juli en december komen leggen, worden beschermd maar dit was duidelijk niet het moment voor bezoek. 1 schildpadje in het hele “park” was wel een beetje jammer. Aan de overkant van het pad hebben we wel een zelfde soort opvang voor Leguanen en Kaaimannen bezocht wat wel de moeite waard was. Het kleine wasbeertje dat hier rondliep was al snel mijn vriendje.

Vanuit Antigua door naar Rio Dulce in het noorden bij de kust van de Caribische Zee. Hier zitten we een paar dagen voor we vanaf San Pedro Sula in Honduras naar Santa Lucia zullen vliegen. Even wennen is het wel na al die berggebieden, we zitten weer in de tropen, compleet met de hitte, muggen en hele mooie groene omgeving! Lekker weer bij het water, daar genieten we allebei toch wel erg van… We zitten hier in een soort hostel dat hoort bij de organisatie Casa Guatemala, waar weeskinderen en/of mishandelde kinderen opgevangen worden en kunnen opgroeien. op www.hotelbackpackers.com is te zien waar we zitten en is er meer over deze organisatie te lezen!

Bedankt voor alle leuke en lieve reacties en mails..we vinden het erg leuk om van jullie te horen!

liefs Nienke

Na alle grensperikelen bleek de weg voor ons open te liggen. Wanneer je de grens oversteekt bij Mesilla, zoals wij, kom je eigenlijk meteen in het woeste hooggebergte. De weg was goed geasfalteerd en reed lekker door, alleen de guatemalteken die in een auto zitten heten vanaf nu Guatemalloten. Trucks met 2 aanhangers denderen met 120 kmh op de linkerbaan van een tweebaansweg, over de doorgetrokken streep, dwars door een onoverzichtelijke bocht, zich niets aantrekkend van een klein lief zwart kevertje, die weliswaar een 1600 cc injectiemotor heeft, maar met z´n 4 versnellingen bergop toch wat moeite heeft de 120 te halen. Maar goed. In Huehuetenango (huehue voor vrienden) besloten we dat het genoeg was voor één dag en zijn we lekker een hotel ingedoken, om de volgende dag fris weer verder te rijden richting San Pedro la Laguna, bij het Lago de Atitlan. Dit is een geweldig mooi plaatsje aan de voet van een enorme vulkaan, maar de weg er naar toe is nog veel spectaculairder. Eerst zo´n duizend meter stijgen en daarna 15oo meter naar beneden over duizeligmakende haarspeldbochten, langs niet afgezette afgrond, door droogevallen rivierbeddingen en tenslotte, midden in San Pedro in een hoek van 45 graden, over cobblestones naar beneden duiken om nog net op tijd, vlak voor je het meer inrijdt de parkeerplaats van het hotel (met uitzicht over het meer) op te duiken. Hier hebben we lekker twee dagen gehangen, gezwommen, lekker gegeten en gedronken voor we het aandurfden de weg omhoog weer terug te nemen. Dat hebben we toch maar gedaan (door was geen optie…), omdat we toch ook wel graag de 3 vulkanen die rond het meer staan wilden zien en wanneer je op de vulkaan  zit zie je hem niet. Dus dezelfde weg terug, maar dan in andere volgorde, naar Panjachel. Dit is een voormalige hippie-hangout, waar volgens allerlei wichelroedelopers, glazenbolkijkers, amuletslingeraars en andere zeer betrouwbare wetenschappers belangrijke aardstralen elkaar kruisen. (Net als bij Macchu Piccu en bij de pyramide van Gizeh, mocht je ´t nog niet weten) Nou we hebben er een dagje rondgelopen, maar geen achteruitzwemmende vissen gezien, laat staan dat onze kever vanzelf bergop reed… Maar goed. In dit onooglijke plaatsje vol met hotels en souvenirwinkeltjes (én een adembenemend uitzicht over het meer en de 3 vulkanen als het niet te mistig is zoals meestal na 10 uur ´s morgens..) vonden we  het even welletjes en hebben we de creditcard getrokken en ons één dagje koning en konigin van de wereld gevoeld in een superduper resort, met een bed waarin we elkaar kwijtraakten, openslaande deuren naar een heerlijke tuin met uitzicht op het meer en de vulkanen, een sauna, een prachtig zwembad, roomservice etc, etc. Zo werd Panjachel toch nog een leuk plaatsje. Het enige nadeel was dat we de wekker om 5 uur hadden gezet om de mooie plaatjes van Lago de Atitlan en vulkanen te kunnen schieten. Maar dat was dan ook wel de moeite waard (getuige de foto´s)

Nu zitten we in Antigua en hebben we ondertussen alweer brandblaren van de lava van de Pacayavulkaan en zijn we bijna verzopen in de woeste branding van de Pacific, maar daarover meer de volgende keer

Jorisjan

p.s. Aangezien skype niet altijd voorhanden is, zit ik nu ook op MSN, onder jorisjan@cuantocuesta.nl

Het vorige verhaal is al weer even geleden, dus we doen het even in twee verhalen.

Het eerste verhaal is de grens oversteken naar Guatemala. Het was ons duidelijk gemaakt dat dit niet eenvoudig zou worden (de jongen van het hotel zei dat het gewoon niet zou lukken) om met de auto de grens over te komen. Het zou een boel smeergeld en wachttijd kosten. Maar blijkbaar hebben alle mensen die het eerder geprobeerd hebben niet de glimlach van Nienke….

Allereerst moesten we in San Cristobal (Mex.) regelen dat de auto echt op onze naam kwam te staan. Eigendom en geregistreerd eigendom zijn twee verschillende dingen in Mexico. Maar waar moet je heen om dat te regelen: Het politieburo. “Nee, niet dit politieburo, dat politieburo.”, “nee niet dit politieburo, maar dat politieburo”, etc. Afijn tegen de tijd dat we het goede kantoor hadden was het dicht. De volgende morgen vol goede moed om 8 uur opgestaan en om half negen bij het juiste kantoor. Wel het juiste kantoor, niet het juiste loket. “Nee, niet dit loket, dat loket” , ” nee niet dit loket, dat loket” , en elke keer min. 20 minuten in de rij staan. Eindelijk doorgedrongen tot het juiste loket (ik kwam als 3e in de rij en werd als 7e geholpen…) Moest ik een geldig adres hebben, mocht van het hotel zijn. Wij terug, rekening met adres en handtekening gehaald en kopietjes van paspoort, verzekeringen, belasting, aanschafbonnen e.d. (Als 7e in de rij, als 9e geholpen, we boeken progressie) Nu blijken we nog een originele rekening van water, licht of telefoon op het juiste adres nodig te hebben. We worden er een beetje flauw van, maar dat is echt het laatste wat we nodig hadden (zeiden ze). Met een beetje gebabbel een elektriciteitsrekening bij het hotel losgepeuterd en weer in de rij. We besluiten ons op te splitsen, aangezien we na de controle van alle papieren in een nieuwe rij moeten voor de afhandeling en de rijen zijn ondertussen tot een uur gegroeid. (Ik als 3e in de rij en als 4e geholpen, we beginnen het te snappen) Nu heb ik echt alles… behalve, de nummerplaten! okee, halen we die ook nog even. Snel erafgeschroefd en weer terug. (als 8e in de rij, als 1e geholpen, ik snap het nu echt!) Ja!!! alles compleet!!! we mogen in de rij voor het loket. Nog even 1500 pesetas over de toonbank schuiven en El Negro is geregistreerd eigendom van Dhr. Jorisjan Tjipke (achternaam onbekend en de bekeuringen gaan naar het hotel, maar wij zijn tevreden.)

Ondertussen is het zo laat geworden dat we nog maar een nachtje in San Cristobal blijven. De volgende morgen vol goede moed op weg naar Guatemala. Bij de grens moest eerst de auto afgespoten worden met insecticide en toen naar de imigration. Daar bleken we geen exit-stempel voor Mexico te hebben, hetgeen normaal een boete oplevert, maar Nienke glimlacht lief en vraagt vriendelijk hoe we dat moeten regelen en we stappen weer in de auto om 4 kilometer terug te rijden om de stempel alsnog te halen. Geregeld, nu is alles goed, entreestempels en toeristen-kaarten voor Guatemala in het paspoort en we rijden verder. 3 meter dan. Volgende halte: Auto-immigration. Nu gaat het gebeuren dachten we. Maar het bleek een makkie. Nienke begint een praatje over de auto, Joris krijgt een paar stempels in z´n paspoort, Nienke lacht lief, Joris betaalt 40 Quetzal (4 euro), Nienke babbelt verder over El Negro en tien minuten later scheuren we door Guatemala.

Zo, alweer een week verder dus tijd voor een berichtje! De afgelopen dagen is het landschap erg veranderd. Vanuit plat droog landschap zijn we rondom Palenque in dampende jungle geweest en zijn we nu in San Cristobal in een wat koeler (en hoog! 2160 meter!) gebied gekomen. Hier verkoopt men geen sandalen en hempjes maar dikke truien en wanten. Een raar gezicht is het wel, naaldbomen tussen de palmbomen te zien staan!

Even beginnen bij vorige week, we hebben heerlijk 2 nachten gekampeerd in het nationaal park Calakmul. Voor ons allebei genieten…tentje, stoeltjes, kaarsje aan en even lekker niet in een stad zijn maar lekker natuurgeluiden om ons heen. Nou van die jungle geluiden zijn we de volgende ochtend wel teruggekomen, want het monkey-trio dat in de bomen zat vond het om 6 uur tijd om iedereen eens lekker wakker te “howlen”. Vanaf onze campsite nog ruim 2 uur rijden naar de ruines van Calakmul. Deze Maya bouwwerken zijn ouder dan die in het noorden van Yucatan en liggen nog helemaal verscholen in het oerwoud. Een groot voordeel van deze afgelegen plek was dat we bijna de enigen waren die er rondliepen. Heerlijk! Onderweg nog even aan El Negro geknutseld want de rook en stank uit de voorklep voorspelde niet veel goeds en gas geven was er niet meer bij. Gelukkig was het probleem snel gevonden, losgeraakte kabels van de rembekrachtiging, en met zwarte handen reden we een half uurtje later verder. Helemaal goed die Leatherman..

We hebben trouwens een bijzondere auto gekocht, de claxon deed het niet op het moment dat je het wilde(en da’s best jammer soms met dat overstekende wild en opgefokte volk in andere auto’s. Je hoort er pas bij als je DIRECT toetert als het stoplicht groen is..) maar als je achteruit wilde draaien loeide ie alles bij elkaar. Dit zorgde voor rare blikken en een ongemakkelijk gevoel voor ons. Vandaag in San Cristobal hebben we de auto na laten kijken en is onze claxon gemaakt.

Palenque was onze volgende bestemming, een klein stadje midden in regenwoud. Hier hadden we 3 nachten een hotel met zwembad en uitzicht op deze jungle vol met vogeltjes en rare insecten. Wat wil je nog meer voor nog geen 20 euro per nacht? Ontbijt haalden we in de panaderia op de hoek en zo was het iedere ochtend genieten! We hebben trouwens ook een mooie manier gevonden om spaans te leren; film kijken! Aangezien ze hier een stuk of 5 filmzenders hebben is dat helemaal niet vervelend. Engels gesproken en spaans ondertiteld, helemaal goed. Ja, Palenque was lekker relaxen (Joris kon ook niet veel lopen met kapotte voeten van zijn nieuwe slippers) en zaterdagavond hebben we Semana Santa (pasen) gevierd zoals de mensen hier; mooie kleren aan en flaneren over straat. Een soort feestplein bezocht met kermis en optredende komiek en verder het locale eten proberen. Heerlijk die pepers, van mild tot very hot zodat de tranen soms in je ogen staan. Gelukkig duurt de hitte maar even..

Ook hier de was laten doen, wel een mooie vergelijking; Joris is al 3x door zijn kleren heen en Nienke roept nog steeds “oh ja, dat heb ik ook nog bij me” Wel handig met de auto, want de spullen die we nu niet nodig hebben zitten in Joris zijn tas en hij heeft een klein sporttasje gekocht waar hij dan het hotel mee binnenwandelt.

Aqua Azul, als tussenstop op weg naar San Cristobal, was erg mooi. Hier zijn we, op de enige dag dat de Lonely Planet aanraadt niet te gaan, geweest; 1e paasdag….het zag letterlijk zwart van de mensen! Gelukkig was het een stuk stroom opwaarts lopen rustig en zo nog mooier. Een groepje locale jongens die naast spaans ”Tzeltal” spreken benaderden ons om wat engels te leren. Zinnen als “ik vind je mooi” enzo…

Zo, nu zitten we weer lang genoeg achter de computer, tijd voor een fruitshake (en een biertje zou Joris zeggen). Er zijn weer veel nieuwe foto’s, Mexico hebben we in delen gedaan zodat het makkelijker kijken is.

hasta luego!